Koh Jum, rustag 2 (12-02-2013)

Rustig opgestaan vanochtend, geen enkele reden tot haast op de laatste echte vakantiedag, de laatste dag morgen zal voornamelijk opgaan aan reizen en wachten en al hoort dat natuurlijk wel bij zo'n vakantie, het gevoel van 'naar huis' zal dan toch overheersen.

Rond kwart over 8 melden we ons bij het ontbijt en na de gebruikelijke gerechten slenteren we terug naar de hut. Angelique doet nog wat was en ik plak de achterband nogmaals. Het was een echte snakebite, dus met twee gaatjes vlak bij elkaar. Het ene had ik geplakt, het andere had ik niet gezien of gehoord. Vanochtend lukt dat ook alleen met een bak water, maar het minuscule gaatje heeft er wel voor gezorgd dat de band vannacht vrijwel leeg gelopen is. Afijn, een kwartiertje later is het euvel verholpen.

Als de verplichte nummers zijn afgehandeld pakken we de zwemspullen en begeven ons naar het strand, het is nog niet heel warm maar dat maakt voor het zwemmen niet uit. Heerlijk in het water!

Huub wil nog wat snorkelen, maar het water is eigenlijk te hoog om de rotsen te kunnen vinden. Vanmiddag dan maar.

Terug op de kant ga ik met Huub een kunstwerk maken; we voeren een heleboel zand aan en boetseren dit tot een zeester. Al zeg ik het zelf: het resultaat mag er wezen. Helaas zijn er nog niet veel kunstliefhebbers op het strand om mee te genieten van ons werk.

Ruim 3 kilometer ten zuiden van ons resort ligt Baan Koh Jum, het toeristische centrum van dit eiland. Het ligt ook op het zuidelijkste puntje van het eiland, een leuk uitstapje om rond de middag naar toe te fietsen. Nog een kilometer zeer slecht keienpad maar dan gaat de weg gelukkig over in asfalt, en een paar kilometer later staan we aan het eind van het eiland. Er zijn een paar restaurantjes, een boetiek en nog wat supermarktjes. Allemaal erg kleinschalig, maar het ziet er sfeervol uit. Ook hier weer veel borden die de tsunami vluchtroute op het eiland aangeeft, en ook een plattegrond van de evacuatie mogelijkheden. Ook al lag hier niet het epicentrum van de tsunami, ze hebben er hier ook heel veel last van gehad.

We lunchen in een lokaal restaurantje met een uitgebreide menukaart. Fried rice voor Angelique en Huub, ik neem een gele curry. Om het weg te spoelen een citroensap. We zullen het missen als we terug in Nederland zijn.

Op de terugweg scoren we nog wat fruit en doen een poging om Huub zijn fietsje weg te geven. Het is niet de bedoeling dat deze nog meegaat naar Nederland. Ten eerste is de fiets eigenlijk al aan de kleine kant, ten tweede hebben we al een opvolger in de schuur staan en ten derde scheelt het een boel gewicht in het vliegtuig. Na een paar pogingen bij mensen die het niet goed snappen treffen we een vrouw bij een winkel die erg geïnteresseerd is. De fiets wordt ontmanteld, we maken nog een laatste foto en daar gaat ie. Huub heeft er geen enkele moeite mee, hij remt en zet hem tegen de winkel, geen last van sentimenten. Als dank krijgen we van de vrouw een flinke zak met mangostenen, toevallig Huub zijn favoriete fruit.

Het weer is vandaag onverwacht bewolkt, met veel wind. Donkere wolken drijven vanuit het oosten het eiland op en zodra we terug zijn bij de bungalow vallen de eerste druppels. Het hoost niet, maar het zijn wel dikke druppels. Uiteraard is nog wel een graad of 30, we gaan vast nog wel zwemmen, maar nu blijven we even lekker hangen op de veranda.

Inderdaad nog even gezwommen in de regen, niet koud maar als je even boven water bent koel je toch wel af. We houden het daarom kort en zoeken op tijd de douche op. De bedoeling is vandaag op tijd te eten zodat Huub op tijd in bed kan om alvast een beetje voor te slapen.

Het lijkt er op dat dit gaat lukken, we eten in een restaurantje vlakbij het resort waar we direct even van het draadloze netwerk gebruik kunnen maken. Lekker zoetzuur deze avond, een prima laatste avondmaal in Thailand.

We maken nog een kleine strandwandeling terug naar het resort, ruimen alvast een beetje op en hebben in ieder geval nog een laatste Chang op het terras gepland. Morgen zetten we de weg naar huis in, donderdagochtend rond half 10 staan we op Schiphol, dacht ik. Maar eerst nog een tijdje varen, fietsen, lopen en vliegen! 

Koh Jum, rustdag 1 (11-02-2013)

Al voor het ontbijt, rond kwart over 7, ga ik met Huub even de zee in. Even zwemmen, de dag fris beginnen. En dat lukt, het is nu nog merkbaar koeler dan halverwege de dag, na 10 minuten in het water ben ik wel fris genoeg vind ik. Huub wil nog wel even, maar blijft ook weer niet alleen achter.

Ondertussen is Angelique ook opgestaan en na even afspoelen in de douche gaan we met z'n drieën naar het restaurantje om te ontbijten. Er staat hier havermout op de kaart, dat is lang geleden. Angelique neemt yoghurt met muesli en Huub gaat ook voor de havermout. De dag begint goed.

Na het ontbijt, als het nog koel is, sleep ik de drie fietsen de trappen op. Het heet hier duidelijk niet voor niets 'Jungle Hill'. Angelique en ik pakken ook een duikbril en luchtpijp van het resort waardoor we met z'n drieën kunnen gaan snorkelen. Ik heb dit nog nooit gedaan maar moeilijk is het natuurlijk niet. Wel leuk, al snel zie ik wat zebravisjes onder ons door zwemmen, gevolgd door een paar andere soorten. Van de namen heb ik geen idee, maar het is erg bijzonder zo dicht bij te zijn en dit ook goed te kunnen bekijken. Nooit gedacht dat dit me zo goed zou bevallen. Om beurten zwemmen we langs de rotsen, maar veel meer soorten dan we al gespot hebben ontdekken we niet.

Voor 11 uur worden we geacht uit te checken, gelukkig is het snorkelen niet zo verslavend dat we dit niet halen. We kunnen mooi nog even douchen en wat fietskleding aantrekken. Omdat het zo'n klein eiland is kunnen we gemakkelijk de hele weg naar het noorden afrijden en eens gaan kijken of die echt, zoals op de kaart staat, in zee verdwijnt. Ik heb gisteren al een stukje hier van gereden, maar nu fietsen we dus tot het eind.

Wat ik al wist van gisteren was dat het vrijwel allemaal onverhard is. Redelijke stukken worden afgewisseld met erg stenige stukken waar we erg voorzichtig over moeten. Gelukkig is het vrijwel allemaal vlak; als je het eiland voor je ziet zou je het niet verwachten, maar de weg loopt mooi om de Koh Pu, het bergje op het noordelijke deel, heen. Onderweg zien we een groep mensen die rubberbomen aan het rooien zijn en olifanten gebruiken om de stammen uit het bos te krijgen. Als wij passeren is het net pauze, mens en dier staan in de ruststand. Vooral Huub vindt dat erg jammer, die wil graag zien hoe die olifant met die bomen het bos uitkomt. Wij kunnen ons er wel iets bij voorstellen.

Na ruim 8 kilometer loopt de weg inderdaad dood op één van de mooiste stranden waar ik ooit op ben geweest. Mooi wit, geen stenen of rotsen en allerlei exotische begroeiing op de achtergrond. Hier valt voor de reisbranche wel wat foldermateriaal te schieten! Alhoewel, we hopen natuurlijk dat Koh Jum zal blijven zoals het nu is. Er zijn wel toeristen, en er is wel een strandcultuur gecreëerd, maar het is allemaal op vrij kleine schaal en heeft een charmante uitstraling. Het eiland heeft nou eenmaal geen steigers voor grote boten, geen verharde weg, en is eigenlijk ook te klein voor massatoerisme. Maar ja, als steeds meer mensen horen dat dit een aantrekkelijk eiland is en de moeite willen nemen hierheen te komen, zoals wij, wordt het vanzelf drukker en ontstaan er automatisch allerlei voorzieningen. Te vrezen valt dat Koh Jum over 10 jaar een Koh Lanta in het klein is.

We zoeken een plekje op het strand, wat niet heel lastig is omdat we de enigen zijn, en snijden onze watermeloen aan stukken. De kleinste die ik kon vinden in het kraampje bleek 3 kg te wegen, toch een behoorlijk fruithapje. We pakken gewoon de helft voor het zwemmen en de andere helft erna, is dat ook weer opgelost!

Na een uurtje, als we lekker gezwommen hebben en weer opgedroogd zijn rijden we hetzelfde stuk terug. De andere kant op ziet alles er weer anders uit, en Angelique rijdt nog een keer lek op de scherpe keien, we vervelen ons dus geen moment. In een dorpje bij een stalletje stoppen we voor de lunch. Wij nemen een noedelsoep en Huub een bananenroti met chocopasta. Ook hier voornamelijk moslims, en die houden nogal van roti. En zij zijn niet de enigen!

Een kilometer of 4 ten zuiden van het vorige resort ligt onze laatste overnachtingsadresje in Thailand. Woodland resort ligt ook aan het strand, maar mist de heuvels en de charme van Jungle Hill resort. Maar goed, we hebben het met ons volle verstand zo geboekt dus we zeuren niet, nou, eventjes dan. Daarna is het goed: een mooie bungalow met een prachtig strand waarvoor we 30 meter moeten lopen. Je zou toch medelijden met ons krijgen...?

Na ons geïnstalleerd te hebben gaan we zwemmen. Huub zijn snorkel mee natuurlijk, wij als ondersteuning er bij. Heerlijk water, wel wat rotsen hier, later blijkt dat we net als iedereen iets meer naar links hadden moeten lopen. Later op de dag, als het richting eb gaat, is dit duidelijker te zien. Angelique en Huub knutselen nog wat op het strand terwijl ik de achterband van Angelique even plak. Tot nu toe deden we 3x per uur bijpompen, maar dat gaat ook vervelen.

Aan het eind van de middag nog een zwemsessie, daarna douchen en eten op een mooi plekje aan het strand met uitzicht op de ondergaande zon. Hier leggen we de kaarten even voor opzij! Het menu bevat gelukkig allerlei curries, we zien het einde van de vakantie naderen en willen graag nog een paar keer genieten van deze heerlijke Thaise gerechten. Huub neemt een fried rice met ham en ananas en we hebben hem in tijden niet zo fanatiek zien eten.

Gelukkig lijkt hij er ook moe van te zijn geworden, gaat zonder morren of tegensputteren slapen en binnen 10 minuten is het stil. Wij schrijven en lezen wat, geen wifi hier dus ik zal proberen het op een andere wifi spot te posten. En anders horen jullie het binnenkort!

Als afsluiter nog een mijlpaal: vandaag door de 2000 km grens gegaan. Volgens de oorspronkelijke planning zouden we rond de 1500 uitkomen, maar we zijn toch een stukje hoger uitgekomen. Twee redenen: ten eerste hadden we niet hele goede kaarten bij het voorbereiden van de etappes waardoor afstanden vaak iets te kort waren ingeschat. En ten tweede hebben we ook vaak op rustdagen de fiets gepakt om iets te bekijken of te bezoeken. Gelukkig hebben we niet het gevoel overmatig veel te hebben gefietst.

Koh Lanta, rustdag (09-02-2013)

Rond een uur of 7 meldt Huub dat ie wakker is. Geeneens zo'n slechte score, we blijven nog even wat liggen totdat Huub en ik om half 8 naar de andere kant van de straat lopen waar een French Bakery zit. Tja, je bent in een toeristisch centrum, dus alles is mogelijk. We nemen wat pain integral en een pain au chocolat en ontbijten lekker voor de bungalow.

We doen nog een uurtje rustig aan, lezen nog wat en Huub trekt z'n speelgoedtas nog eens open en gaat een vlieger maken. Ik lees nog wat mail en rond half 10 besluiten we op de fiets te stappen om naar Lanta Old Town te gaan aan de andere kant van het eiland. Dit was het eerste dorpje op het eiland en er zijn onder andere houten pakhuizen te zien van meer dan 100 jaar oud.

Om er te komen moeten we het eiland oversteken, en dat houdt natuurlijk in dat we een heuvel over moeten. Nou zien die er heel dreigend uit, maar de weg slingert er beschaafd doorheen zodat we kunnen stellen dat we wel voor hetere vuren gestaan hebben. Aan de oostkant zijn geen stranden, maar voornamelijk mangrovebossen. Dus ook geen toeristische voorzieningen, je ziet hier echt een heel mooi (veel mooier!) stukje Koh Lanta.

Mooi geschilde ananas

Behalve de houten huisjes heeft het dorpje veel toeristische winkeltjes met handwerk, tassen, kleding, zeg maar de gebruikelijke prullaria. Toevallig heeft Angelique nog een rokje en een tas nodig, dat komt even mooi uit! We scoren nog een ananas en lopen de pier op en af om wat te kijken naar de vele vissersboten. Naast de professionele visserij kun je hier als toerist ook een vistochtje boeken, als je eens iets anders wilt vangen dan thuis.

Er wonen hier veel mensen van Chinese komaf en aangezien het vandaag Chinees nieuwjaar is vliegt er regelmatig een duizendklapper door de straatjes. Bij het Chinese tempeltje steken veel mensen wierook aan, dat maakt in ieder geval niet zo veel herrie. Verder merken we niets van de viering van het nieuwe jaar, we waren door iemand erop gewezen dat het wel eens groot feest zou kunnen zijn, dus niet.

Chinees tempeltje

Als we het gezien hebben in het dorpje zoeken we de fiets terug op om langs een andere weg terug te rijden. Als het goed is komen we langs een restaurant met een mooi uitzicht over de zee aan de oostkust van het eiland, met daarin verschillende kleine eilandjes. Dat restaurant vinden we inderdaad, en we hebben een prachtig plekje met een fantastisch uitzicht. De lunch hier smaakt dan ook uitstekend.

Deze weg is trouwens wel wat lastiger dan de heenweg, met een drietal forse haarspeldbochten zitten we in no time een flink stuk boven zeeniveau. Om het voor onszelf aantrekkelijker te maken besluiten we een onverharde weg te nemen die heel mooi door de rubberplantages slingert, hiermee vermijden we ook de weg langs de westkust met alle cafés, brommers, herrie en resorts. Je komt hier geen toerist tegen.

Fietsen tussen de rubberbomen

Na bijna 25 kilometer zijn we terug bij de bungalow en rusten wat uit en nemen een koud drankje. Als we hersteld zijn en de hitte toch wel serieus om afkoeling vraagt, pakken we onze zwemspullen en lopen naar het strand. Huub heeft mensen zien snorkelen en wil dat ook graag eens proberen. Dat kan, we regelen ergens een snorkelsetje voor kinderen en daar gaat ie. Eigenlijk mocht zijn oor pas vanaf morgen onder water, maar de wond is dicht en de hechtingen zijn er netjes uitgekomen. Van ons krijgt hij nu groen licht, en anders wordt het ook nat want Huub verbieden te springen in het water lukt echt niet.

Het water is weer echt fantastisch van temperatuur. Ik kan er wel uren inzitten, gewoon een beetje in het zand met het water tot net over de schouders. Je koelt lekker af, maar niet zo ver dat je het koud krijgt.

Nu moeten we Huub ook assisteren bij het snorkelen, wat hier best leuk is omdat er rond wat rotsen regelmatig kleine visjes opduiken. Blauw met zwarte kleintjes, of iets grotere zebravisjes. Dat is natuurlijk erg spectaculair als die voorbij je duikbril komen zwemmen.

We willen nog graag een mooie zonsondergang zien aan het strand en besluiten daarom bij een strandtent te gaan eten met uitzicht over het water. Helaas zakt er wat lage bewolking tussen ons en de horizon dus die zonsondergang is er wel maar we zien hem niet. Gelukkig hebben we heerlijk eten en is die zonsondergang snel vergeten.

Verse kokosnoot (ziet er lekkerder uit dan het is...)

Na terugkomst in het huisje even snel douchen, Huub op bed en wij op het terras. Nog één avondje genieten van Koh Lanta!

Koh Yao Yai, rustdag 2 (07-02-2013)

Rustig opgestaan vanochtend. We hebben een tijdje getwijfeld om vandaag al naar Koh Lanta te vertrekken, maar het bevalt eigenlijk erg goed op dit rustige eiland en we hebben nog plannen genoeg om ons hier voorlopig niet te vervelen. Bovendien zitten we hier aan een mooi strand, hebben we een goede en niet al te dure bungalow (als je de prijzen ziet die her en der gevraagd worden...) en is dit resort rustig en klein met een sympathiek Thais opperhoofd.

Na het ontbijt is Huub niet te houden, er moet gekanood worden. Is natuurlijk ook best leuk, maar als papa (of mama) vind je een boekje lezen ook wel eens leuk. Maar om dat aan een vierjarige kleuter uit te leggen beginnen we vandaag maar niet aan. We pakken een kano, Huub voorop en ik achter in de boot en  peddelen de zee op. Gelukkig is die vandaag rustig en hoeven we niet bang te zijn dat we omslaan met alle ellende van dien. Het zijn ook stabiele hard plastic kano's die wel tegen een stootje kunnen.

Huub is dol op kanoën, hij maakt de touwen los, weer vast, weer los. Manoeuvreert ons vervolgens de denkbeeldige haven uit en navigeert naar een vissersbootje wat een paar 100 meter verderop voor anker ligt. Sinds we de eerste keer in Thailand op een boot hebben gezeten is Huub erg geïnteresseerd in alles wat met touwen en knopen leggen te maken heeft. Inmiddels kan hij ook al veters strikken, ik heb het één keer voorgedaan en hij legt nu overal strikken in.

Moskee op het Islamitische Koh Yao Yai

Als we terug bij het strand zijn spelen en zwemmen we nog een tijdje met en rond de kano voordat we hem terug de kant op trekken en ons klaarmaken voor een fietstochtje van 20 kilometer om het noordelijke deel van Koh Yao Yai.

Na een kilometer of 10 komen langs een mooi strandje waar we vrijwel alleen zijn. Helaas is het water te laag om lekker te kunnen zwemmen, maar even afkoelen en in het zand spelen is natuurlijk geen probleem. Aan het strand is ook een kraampje waar een Thaise dame eten verkoopt. Ze heeft 3 dingen: papajasalade, kleefrijst en gebakken kippenpoten. Onze lunch smaakt dus prima.

Ploeteren op het stenige pad langs de kust

Nog even in het zand spelen en dan beginnen we aan de 2e helft van het rondje. De eerste 4 kilometer daarvan zijn onverhard en lopen over een erg slechte dirt road. Heel steile stukken met losse keien afgewisseld met wat los zand en grind. Gelukkig is 4 kilometer niet zo ver en komt de verharde weg weer snel in zicht. Dit stuk hebben we eerder gefietst, mooi golvend en al snel krijgen we terug zicht op zee en palmbomen. Nog even wat fruit kopen, een paar goed rijpe mango's en een ananas dit keer.

Terug bij de bungalow werken we eerst de ananas weg en rusten even uit van het fietstochtje. Het is pas 3 uur en het water is nog iets te laag voor deel 2 van de kanotocht. Ook Angelique gaat nog een half uurtje met Huub de zee op, maar het is iets gemakkelijker met wat hoger water.

We gaan daarom even rustig in de tuin zitten van het resort. Even het dagboek bijwerken (Angelique) en alvast een stukje weblog schrijven. Huub loopt wat op en neer tussen ons tafeltje en de kano's. Aan ons tafeltje is hij begonnen aan een kleurplaat maar heeft niet genoeg geduld om het af te ronden.

Kwart voor 5 gaat dan eindelijk de kano te water; kapitein Huub voorin die de lakens uitdeelt. Angelique volgt de bevelen op maar is wel wijs genoeg om bijtijds terug te keren aangezien er zeer donkere onweersluchten aan komen drijven. Het blijft gelukkig bij een paar donderslagen en bliksemflitsen in de verte, niet iets om voor uit het water te komen.

Rond half 6 snel even douchen en terug naar het restaurant voor een paar potjes kaarten en een Thaise maaltijd. We hebben nog een paar rijpe mango's op voorraad en maken daar een toetje van, niks mis mee!

Onze bungalow

Tenslotte nog een laatste avondje op de veranda van ons bungalowtje op Koh Yao Yai, was erg goed hier!

Koh Yao Yai, rustdag 1 (06-02-2013)

Geslapen als een blok en ik word dus vrolijk wakker. Op de planning vandaag staat een rustdag, maar in dit geval kun je die beter omschrijven als 'we slapen vanavond in hetzelfde huisje', een dag lang rusten en niets doen wil nooit zo lukken. Ik zie hier op dit kleine resort stelletjes hele dagen aan het strand liggen bakken, als de dag om is eten ze en de dag erna weer hetzelfde. Dat is niet onze definitie van een rustdag.

Nou zitten er op dit resort veel Duitsers, we hebben het idee dat die nogal gesteld zijn op rust, en niet zoals wij, en met ons vele landgenoten, iedere dag op willen vullen met een uitje of activiteit.

Onze eerste activiteit vandaag is het ontbijt. Eigenlijk willen we buiten het resort gaan ontbijten, i.t.t. de accommodatie is het eten hier nogal aan de prijs, maar als puntje bij paaltje komt halen we onze schouders op en accepteren de meerprijs van een paar Baht. Lekker, en lekker gemakkelijk!

Aan boord van de longtail richting 'Noi'

Het is alweer een paar weken geleden dat we een was gedaan hebben, gelukkig heeft Angelique een paar kilometer van het resort een kleine wasserette gezien, voor 40 Baht per kilo wassen ze daar onze spullen. Ik verheug me nu al op een schone broek vanavond.

Het eiland waar we nu op zitten, Koh Yao Yai, heeft nog een kleiner broertje, Koh Yao Noi geheten, 'Noi' betekent klein, 'Yai' is groot. Koh Yao Noi is iets verder ontwikkeld dan Koh YaoYai, met meer restaurants, duikscholen, accommodatie, barretjes, etc. Echt toeristisch is het niet, maar in vergelijking met Koh YaoYai is het een stukje drukker.

Vandaag willen we een bezoekje brengen aan dit kleinere eilandje, ten noorden van het onze. Er loopt een weg van zo'n 25 kilometer helemaal om het eiland en dat lijkt ons erg interessant. Mooie bijkomstigheid is dat op Koh Yao Noi een ziekenhuis is waar ze hopelijk Huub zijn hechtingen kunnen verwijderen.

Vissersdorpje tussen de mangrovebossen op Koh Yao Noi

We fietsen het resort af en rijden een kilometer of 5 tot de ferry. Nou ja, een dienstregeling is er niet, er hangt een groepje hangouderen rond de pier en als we vragen hoe we over kunnen varen komt er eentje overeind en neemt ons mee naar zijn longtail boot. Binnen 10 minuten staan we op het andere eilandje waar we beginnen met een mooie omweg te maken door en langs de rubberplantages. Wat een rust!

De volgende stop moet het ziekenhuis worden. Best groot voor zo'n eilandje, ik stap het eerste het beste gebouw in en wil Huub aanmelden. Dat kan niet, gebaart een vrouw en wijst naar een andere afdeling. Dan zie ik dat we ons in de kraamkliniek bevinden...
Op de andere afdeling gaat het vlotter, en een paar minuten later ligt hij op een tafel. Helaas zijn ze hier van mening dat hechtingen er minimaal 7 dagen in moeten zitten en geen 5. Ze maken het nog eens schoon en leggen er een nieuw verband op. Maar de hechtingen blijven zitten, helaas voor Huub die nu bij het zwemmen in zee nog steeds goed op moet letten. Wat natuurlijk niet gebeurt.

We pikken de route aan de westkant van het eiland op en rijden al spoedig door de mangrovebossen. Het is laag water dus de wortels zijn goed te zien. Even later gaan deze bossen over in naaldbomen, ik weet niet wat de specifieke benaming is van deze bomen maar ze dragen lange dunne naalden waarvan de meesten nu op de weg liggen. Mooi gezicht!

Na een kilometer of 6 steekt de weg het eiland over, van west naar oost. Dat is dus dwars op de richting van de heuvels, gevolg: er moet even stevig geklommen worden. Niet lang, maar wel steil. Puffend komen we boven en dalen in een mum van tijd af terug naar zeeniveau. Op het kaartje wat we hebben staat een pizzeria aangegeven, klinkt goed als lunchplek. Als we de pizzeria vinden lijkt deze open, er staan vuile borden op de tafels, maar er is niemand te zien. We lopen rond het huis en roepen wat Engelse en Thaise begroetingen maar niemand reageert. Jammer, geen pizza.

Mooi zwemplekje onderweg

Gelukkig is een Thais tentje een paar kilometer verderop wel open en we bestellen een lunch. Was de ochtend nog bewolkt, inmiddels is de lucht opengetrokken en ik schat dat we wel aan de 35 graden zitten. Zonder wind, dus het voelt gewoon heet. Ideaal weer om nog even de zee in te springen, en dat doen we dan maar zodra we gegeten hebben. Het strand is een beetje rotsachtig maar dat mag de pret niet drukken.

We vervolgen onze tocht over het eiland, steeds de mooi slingerende weg volgend. Af en toe een doorkijkje op zee en best veel bebouwing met allerlei kleinschalige activiteiten. Veel rubberpersen, maar ook kleine toer organisators of massagesalons. Aan de pier aangekomen weer hetzelfde ritueel als vanochtend, en we worden voor 150 Baht naar Yai gebracht.

Laatste stukje wil Huub altijd zelf fietsen

De tijd vliegt, het is alweer bijna 5 uur. Angelique fietst nog een stukje verder om de was op te halen terwijl Huub en Marc nog even de zee in springen. Vandaag nagenoeg geen wind, dus ook geen golven. Wel hetzelfde warme water waar het geen enkele moeite kost om 'er door' te gaan.

Na een half uurtje zwemmen gaan we douchen en bestellen wat eten in het restaurant. Huub neemt friet vandaag en krijgt een enorme portie, hij onderbreekt er zelfs het spel met de kano's voor.

Na het eten gaat Huub slapen en nemen wij nog een koffie en plannen nog wat voor de komende dagen. Het ziet er naar uit dat we er nog een dagje aan vastplakken op dit eiland; het heeft mooi strand, is betaalbaar en rustig. Wat wil een mens nog meer...?

Phang Nga, rustdag (03-02-2013)

Een onverwachte rustdag, eigenlijk hadden we vandaag de ferry willen nemen naar Koh Yao Noi, maar het blijkt vandaag zondag te zijn, de enige dag waarop de ferries vanuit dit plaatsje niet uitvaren. Alternatief is om een bus naar het 80 kilometer verderop gelegen Krabi te nemen waar vandaan wel boten vertrekken. Dat voert toch iets te ver, zo blijven we bezig. Bovendien, Phang Nga ligt aan de gelijknamige baai die ook heel wat te bieden heeft.

Dus besluiten we tijdens het ontbijt om ons aan te sluiten bij een toer door de baai. Het besluit wordt snel genomen aangezien we een half uur voor het vertrek zitten te ontbijten. Gelukkig is het ontbijt niet al te omvangrijk zodat we mooi op tijd bij Mr Kean staan, de lokale touroperator.

De toer doet verschillende highlights aan en eindigt in een Moslim vissersdoprje wat op palen tegen een eiland is aangebouwd. Voor een habbekrats extra kun je hier ook overnachten als je dat wilt. Dat lijkt ons wel wat, het klinkt goed om in zo'n afgelegen dorpje op palen te kunnen overnachten. We stellen ons rust en mooie uitzichten op zee voor, wie wil dat niet?

Een hulpje van Mr Kean brengt ons in een taxietje die zo versleten is dat je door de bodem de straat kunt zien, naar de pier. Het duurt even, en net als we beginnen te twijfelen aan de betrouwbaarheid van Mr Kean vertrekt de boot. Er moest blijkbaar nog gewacht worden op 2 Duitse mensen.

Mangrovebossen

Het eerste stuk varen we langs uitgestrekte mangrovebossen. Ik heb dat nog nooit gezien, verbazingwekkend hoe ze in leven blijven terwijl hun wortels in de lucht lijken te hangen. Hier en daar een kanaaltje of baaitje zorgt voor een prachtige exotische aanblik. We komen langs een klein paaldorpje waar kinderen spelen met een oud bootje en wat grotere kinderen een vissersboot proberen te parkeren. Ziet er allemaal erg eenvoudig, tegen het armoedige aan, uit.

Een van de trekpleisters in de Phan Nga baai is absoluut Khao Ping Kan, oftewel James Bond eiland omdat er opnames zijn gemaakt voor The man with the golden gun. Ook onze boot koerst nu af op dit eiland. Het is hier absolute tourist madness: speedboten, catamaran, alles, longtails of rondvaartboten, het ligt allemaal afgemeerd aan en rond het eiland.

Ko Tapu

Onze boot past er nog wel tussen, zo'n longtail varen ze gewoon rustig op het strand en daar ligt ie. We wandelen het eiland op en zien al snel een mensenmassa zich verdringen om op de foto te gaan met op de achtergrond de prachtige rots Ko Tapu. Wij dringen niet, wachten gewoon 5 minuten en dan kun je rustig een fotootje maken. Opvallend veel Russische toeristen hier trouwens.

Na het 007 eiland verlaten te hebben koersen we naar een minuscuul eilandje in de baai met een hele mooie grot. Achterin de grot is een heel mooi doorkijkje op een soort lagune in de bergen op het eilandje. Je zou het in je fantasie misschien zo ontwerpen, maar hier bestaat het echt.

Zodra we de grotten verlaten komen er bakken fried rice uit een kist. We dachten al dat het taxi mannetje iets aan het inladen was bij een kraam vanochtend, nu weten we wat. Smaakt prima zo op een rustig varend bootje.

Onze volgende aanlegplek, de bakken fried rice en het watermeloen toetje zijn net op, is een ministrandje op een mini eilandje. Tijd om te relaxen, tijd om te zwemmen. De Thai weten het altijd zo te plannen dat je eerst flink wat lekker eten voorgeschoteld krijgt en daarna mag gaan zwemmen. Schijnt hier gezond te zijn.
Nou gaan we hier ook geen fanatieke open water zwemwedstrijd houden, dat geploeter van ons kan denk ik ook met een volle maag wel. Zo zullen de Thai er ook wel over denken.

De laatste aanlegplek is het vissersdorp. Wij brengen hier direct onze bagage naar de kamer en checken in. Onderaan het foldertje van Mr Kean staat 'new accommodation', nou, die moet denk ik nog gebouwd worden. We worden in een bloedheet kamertje gestopt wat vol staat met één driepersoonsbed. De muren zijn dun als papier en we vermoeden dat dit kamertje het begin van het vissersdorp was. Maar afijn, doorgewinterde reizigers dat we zijn klagen we niet, nemen een 'handy douche' en gaan het dorpje verkennen. Voor degenen die het niet weten, een 'handy douche' wil zeggen dat je een bakje schept uit een ton koud water en dat over je heen gooit.

Vanaf het water bekeken zag het dorpje er best klein uit. Dat is het natuurlijk ook, maar als je over de paadjes tussen de huizen op palen doorloopt lijkt het helemaal niet zo klein. We kijken even naar de bouw van de nieuwe moskee, nemen een bananen roti en een ijsje. Het is het ene kraampje met toeristische prullaria na het andere, ongetwijfeld brengt dit meer geld in het laatje dan de traditionele visserij.

Het eten, opgediend in een enorm maar leeg restaurant aan het water, is geweldig. Soep vooraf, gefrituurde groenten, rijst en twee schalen met op verschillende wijze gebakken groente. Wat een luxe!

Het is inmiddels donker geworden en we hebben niet veel meer te doen. Ik lees nog wat maar als mijn ogen tot drie keer toe dichtvallen leg ik mijn boek weg en val, ondanks de warmte, snel in slaap.

Khao Sok, rustdag 2 (01-02-2013)

Om 7 uur wakker geworden van de wekker, vandaag hebben we ons aangemeld om mee te gaan met een toer over Chiaw Lan, het grote stuwmeer, in het natuurpark en het vertrek is om half 9. Als we goed genoeg wakker zijn om op te staan beginnen we zoals vrijwel altijd met ontbijt. Havermout, toast, ei, pannenkoek, koffie en thee verschijnt op tafel en wij ruimen alles op.

Rond half 9 komt de gids aangelopen en de groep, behalve ons bestaande uit nog 2 Nederlanders en 3 Duitsers, klimt in een pick-up voor de eerste 60 kilometer per auto naar de enorme Ratchaprapha dam. Deze dam is in 1982 geopend om aan de groeiende energiebehoefte te kunnen voldoen. Het stuwmeer wat daarbij ontstaan is, is uiteraard niets anders dan een een paar ondergelopen dalen maar wel met een omvang van 165 vierkante kilometer, enorm groot dus. Uiteraard bevonden zich in het nu ondergelopen gebied ook een paar dorpjes, de ca. 1000 inwoners zijn allemaal netjes elders gehuisvest.

Longtailboten wachten op toeristen

Aangekomen bij het meer stappen we op een longtailboot voor een tochtje van een klein uur naar een drijvend restaurant waar we onze lunch bestellen. Onderweg wordt een paar keer stapvoets langs het prachtige karstgebergte gevaren, echt onwaarschijnlijk hoe mooi de rotsen hier uit het meer opdoemen. Zo leidt vernietiging van een stuk leefbare aarde ten bate van een waterkrachtcentrale wel weer tot iets spectaculair moois.

De bestelling van de lunch wordt door de Thaise gids naar het restaurant geroepen en wij varen door om een kwartiertje verderop aan land te gaan. Vanaf hier is het 2 kilometer lopen over een bergrug tot bij een prachtige lagune waar een bamboevlot ligt te wachten om ons verder te vervoeren. Weliswaar een gemotoriseerd vlot, maar prachtig gemaakt van bamboe.

Het vlot meert af onder een grot die pas ontdekt is toen het meer ontstaan is. Voorheen lag deze grot hoog en onbereikbaar in de bergen, na 1982 was de ingang opeens per boot te bereiken. In de grot bevindt zich een heel mooie verzameling stalagmieten en stalactieten die nog steeds groeien. Heel spectaculair hoe dit allemaal in een grot is te zien. Om te laten zien wat echt donker is doet de gids even zijn lantaarn uit, aardedonker.

We leggen de heenweg nu in omgekeerde volgorde af, tot we bij het restaurant zijn om te eten. Fantastisch verzorgd, met rijst, omelet, groenten, vis, groene curry verschijnt er voor ieder wat wils op tafel. Het is ondertussen bijna 2 uur, en iedereen had behoorlijke trek.

Even uitbuiken, maar heel lang krijgen we hier niet de tijd voor. Bij het restaurant liggen namelijk kano's die we mogen gebruiken en Huub heeft daar wel oren naar. Dus hijsen we ons met z'n drieën in een kano, Huub een te grote zwemvest aan, en peddelen het meer op. Aan de andere kant zien we een dode boom boven water uitsteken met daarachter een klein grotje. Dat is natuurlijk een mooi mikpunt en dus peddelen we dwars het 80 meter diepe meer over.

Aan de andere kant even met de punt van de kano in de grot en dan keren we, terug naar het restaurant. Nu merken we pas dat er best een flinke wind zit, even de armen stil en het lijkt wel of we terug gedreven worden. Hmmm, peddelen dus. De overkant lijkt echter niet echt dichterbij te komen, heel even bekruipt me de gedachte dat ze ons met een longtail zullen moeten komen redden.

Gelukkig gaan we toch wel zodanig vooruit dat we in de beschutting van een eiland terechtkomen, vanaf dat moment gaat het gelukkig gemakkelijker en komt de kant snel dichterbij. Maar ik voel het wel in mijn rug, buikspieren en armen dat dit iets is wat ik niet eerder heb gedaan.

Na het kanotochtje duiken we nog even het meer in, ondanks dat het zo diep is is het water verrassend warm. Natuurlijk kunnen we nergens staan, maar Huub kan met zijn vlindertjes wat rondzwemmen en aan de kant hangen. Prachtig zwemplekje!

Het is inmiddels half 4 en dat was de afgesproken tijd om terug te varen naar de dam. Ook nu voelen we de stevige wind over het water waaien, zeker in de snelle longtailboot zorgt dit voor een aangename verkoeling. Na een minuut of 50 komt de steiger bij de dam in zicht en niet veel later staan we op het vasteland. Met een ijsje in de hand beginnen we aan de laatste 60km per auto, terug naar de lodge.

Kwart voor 6 zijn we terug bij Khao Sok, de toer was met 1500 Baht pp niet heel goedkoop (naar Thaise begrippen) maar zijn geld zeker waard, echt heel mooi om een dagje op en om het meer te vertoeven.

Voordat we gaan eten eerst even douchen, eerst ik en daarna die andere twee. Huub is nogal in een wilde bui en speelt 'glibbertje' op de gladde tegels in de douche. Tot hij opeens omver glibbert en met zijn oorschelp op een scherpe rand valt. Iedereen schrikken natuurlijk, waarbij Huub dat het hardst laat merken. Maar het ziet er niet best uit, een flinke snee aan de bovenkant van de oorschelp. We maken het een beetje schoon en zien dan duidelijk dat hier iets mee moet gebeuren, hier moet een specialist naar kijken want dit moet waarschijnlijk gehecht worden.

In plaats van lekker te gaan eten en wat te kletsen met de andere fietsende Nederlanders uit de toergroep, vragen we bij de receptie waar de dichtstbijzijnde eerste hulp post is en hoe we daar geraken. Een taxi is zo geregeld, het ziekenhuis is 40 kilometer verderop. Onderweg merkt de taxichauffeur op dat Huub duidelijk niets aan zijn mond mankeert, hij kletst de oren van ons hoofd.... Rond half 8 zijn we in het ziekenhuis waar eerst wat papieren moeten worden ingevuld, dan nog even wachten waarna een aardige Thaise verpleegster Huub komt halen en hij op een bed moet gaan liggen. Inderdaad, moet gehecht worden. Maar eerst een verdoving, toen het woord 'prikje' viel had hij het wel al door en was not amused. Gelukkig kunnen wij hem wat troosten waardoor die spuiten er uiteindelijk toch ingaan. Vervolgens zitten de 5 hechtingen er snel in en krijgen we nog wat instructies en antibiotica en een pijnbestrijder mee. Contant afrekenen, voor de medicijnen en het hechten moeten we 570 Baht (iets minder dan 15 euro) betalen. Stel dat het een litteken blijft is het toch een mooi aandenken aan deze Thailandreis, stukken goedkoper dan een tattoe!

Op de terugweg stoppen we even bij de 7-11, we hebben nog steeds niet gegeten en daar gaan we iets aan doen. Huub eet als een delver en heeft ook alweer volop praatjes. Het zal wel goed komen, laten we hopen dat de hechtingen er over 5 dagen net zo gemakkelijk uitgaan.

Huub uiteindelijk om 10 uur in bed, wij een half uur later en net zo gesloopt! Het was me het dagje wel.

Khao Sok, rustdag 1 (31-01-2013)

Nieuw uitslaaprecord gevestigd in de boomhut: net voor 8 uur wordt Huub wakker! Goed getimed want het is een rustdag en we hebben wel wat plannen, maar die passen uitstekend in een langzaamaan dag. Half uurtje later gaan we ontbijten, in een gelegenheden als Art's Riverview Jungle Lodge is er altijd ruime keus dus ga ik maar weer voor een bak havermout. Die ik deel met Huub die na één toast met ei de rest van mijn havermout wil en als ruilmateriaal de andere toast met ei aanbiedt. Natuurlijk ga ik voor de bijl en maken we er een gevarieerd ontbijt van.

Onze boomhut

Het nationale park Khao Sok is met zijn 160 miljoen jaar oud één van de oudste regenwouden op aarde. Het is met 738 vierkante kilometer ook de grootste jungle van Thailand en huisvest veel groot wild (tijgers, olifanten, tapirs, etc) maar ook veel vogels, kleinere zoogdieren en insecten. Er lopen allerlei wandelingen door het gebied naar bijvoorbeeld watervallen, grotten of uitzichtpunten over de spectaculaire rotsformaties. Gevaar op het ontmoeten van gevaarlijk wild schijnt verwaarloosbaar te zijn, die laten zich overdag niet zien en bovendien zitten ze nu, in het droge seizoen, niet zo laag in het dal.

Het park wordt doorsneden door talloze riviertjes en stroompjes waardoor grote delen nauwelijks toegankelijk zijn.

500 Meter van onze hut is de ingang van het park, met natuurlijk een ticket office. Entreeprijzen zijn schappelijk, nog geen kwart van bijvoorbeeld de Hoge Veluwe. Als je die vergelijking doortrekt klopt het ook wel, hier wordt vrijwel niets onderhouden of aan informatievoorziening gedaan. Er liggen een paar vage kopietjes in het visitor centre met daarop een stuk of 9 wandelingen. Hoe ver die zijn en of dit rondwandelingen zijn is onduidelijk.

We beginnen aan een wandeling naar een waterval maar weten niet zeker of deze 4 of 8 kilometer is. Het zou mooi zijn als het 4 kilometer was, 8 is voor Huub door dit bergachtig terrein waarschijnlijk iets te veel. We lopen door dichte bamboebossen langs een rivier en stijgen langzaam naar waar de waterval zich zou moeten bevinden. Het is heerlijk lopen over de smalle paadjes, de temperatuur schommelt zo rond de 35 graden maar omdat we in het dicht begroeide bos alleen maar in de schaduw lopen is het erg aangenaam.

Na een uurtje lopen ontdekt Angelique bloed aan een van haar voeten. We lopen gewoon op open sandalen en dat blijkt niet zo'n goede keuze aangezien in een beetje regenwoud natuurlijk volop bloedzuigers zitten. Zodra we ze zien trekken we ze er dus snel uit en hopen maar dat hiermee erger wordt voorkomen. Het ziet er in ieder geval niet uit, met bebloede voeten trekken we de conclusie dat de wandeling waarschijnlijk 8 kilometer is en besluiten terug te keren. Na een kwartiertje nemen we een uitgebreide pauze aan de rivier en stoppen onze voeten in een stroomversnelling. Zo worden ze even gewassen en wij gekoeld. Op de weg naar het park hebben we een ananas gekocht en laten snijden, die komt nu mooi van pas!

Geen brug meer!

Als we terug zijn in de bewoonde wereld is het half 2, lijkt ons lunchtijd. Voor een van de vele restaurantjes knijpen we in de remmen en bestellen wat van het Engelstalig menu. Ja, toeristisch is het hier wel. Omdat we in een tentje met wifi zitten haal ik even de computer uit de hut zodat ik in het restaurantje de gemaakte verhalen op het weblog kan zetten. Kan mooi terwijl we op het eten wachten, zo snel gaat het hier niet. De bediening dan, de internetverbinding is verrassend snel.

Terug bij de hut vertrek ik nog even voor een paar boodschappen in een soort minimarktje en gaan Huub en Angelique alvast naar de rivier om te zwemmen. Huub is helemaal los en is hard op weg een echte waterrat te worden. Hij wil duiken, zwemmen en aan het touw over de rivier slingeren. Daarbij is het de bedoeling dat je loslaat en in de rivier valt, maar dat durft ie nog niet. Maar stoer slingeren is geen probleem.

Opeens zien we alle mensen naar een rotspunt iets verderop kijken, die blijkt vol met apen te staan die ook verkoeling bij de rivier komen zoeken. Vanuit de keuken van het restaurant worden wat bananen in het water gegooid en dan blijken apen ook uitstekende duikers en zwemmers. Leuke beestjes!

Nadat we een papaja hebben gegeten en nog wat in het water hebben gespeeld vinden Angelique en ik het wel tijd voor een douche. Huub nog niet, die wil nog wat duiken. We onderhandelen een beetje en dan komt ie mee. Even later zoeken we rond 6 uur een avondmaal uit van de kaart en genieten van het eten en de omgeving. Wat een mooi plekje is dit weer...

Na het avontuur met de slang van gisteren blijven we vanavond maar binnen zitten. Huub ligt er vroeg in om nog een keer goed bij te slapen en als hij eenmaal slaapt kan gewoon het licht aan en gaan we voor de ventilator nog wat schrijven en lezen. En welterusten voor straks!

Bankgok, rustdag 3 (29-01-2013)

Redelijk uitgeslapen, al zal dit voor de meeste mensen vreemd klinken als ik er bij vertel dat we om 7 uur wakker werden. Huub komt nog even bij ons liggen, ik rond het blogbericht van gisteren af en zo tegen half 9 dalen we af om te ontbijten. Ze hebben hier havermout op de kaart staan, gemaakt met kokosmelk. En dat lust ik wel, net als Huub die daar ook dol op is. Angelique houdt het op 2 pannenkoekjes met banaan.

Vandaag de laatste nacht in Shanti Lodge, kan het iedereen aanraden. Zeker als je in het gezelschap bent van kinderen; ze hebben ruime kamers en een zeer uitgebreide menukaart met echt voor ieder wat wils. Verder ligt het in een rustige wijk met aan de andere kant van de straat een 7-11 en een markt met allerlei vers fruit. Thewes pier, om op de Chao Phrayao express te stappen voor vervoer naar andere delen van de stad, is vlakbij. Wij hebben er een goede tijd gehad!

Shanti lodge achter de bomen

De fietsen en bagage mogen we laten staan tot aan het einde van de middag, als we naar het station gaan. Als eerste op onze lijst vandaag staat een bezoekje aan de dierentuin. Uiteraard vooral voor Huub, ben je op pad in Bangkok zonder kinderen zou ik de dierentuin niet heel snel bezoeken.

Gelukkig is Bangkok Zoo op loopafstand. Entreeprijzen zijn aangenaam, gelukkig ver onder de Nederlandse norm voor dit soort uitjes. De dierentuin valt me erg mee. Ik was een beetje bang dat men het hier niet zo nauw zou nemen met de ruimte en comfort van de dieren, maar het is gelukkig niet erger dan de dierentuinen die ik in Europa heb gezien. Ook prettig dat alle uitleg niet alleen in het Thai is, maar ook in het Engels. Bovendien staat met symbooltjes leuk aangegeven wat de dieren eten, waar ze leven en wanneer ze actief zijn. Erg leuk voor kinderen.

De dierentuin heeft ook een olifantenshow maar die ziet er best fout uit en we weten Huub er van te overtuigen dat er leukere dingen zijn in het park dan de olifanten. Een van die dingen is het voeren van de nijlpaarden wat de kinderen mogen doen. Erg simpel: je klopt met de groente die je hebt uitgezocht op de onderlip van het beest en de grote muil gaat open. Daarin drop je het eten en klaar. Huub vindt het prachtig!

Na een lunch met rijst en pompoenprutje maken we nog een laatste rondje over de dierentuin en zien nog twee witte tijgers en veel kleurrijke ara's en papegaaien. Natuurlijk hebben ze hier veel inheemse dieren, de slangen en katachtigen komen voornamelijk uit Thailand zelf.

Het is nog te vroeg om al naar het station te gaan en we besluiten nog een tochtje over de rivier te maken met de taxi. Gewoon ergens eraf springen en daar drinken we dan iets aan het water. Zo belanden we weer in het levendige en erg drukke Chinatown, heel interessant allemaal maar nu net iets te druk om lekker door te kunnen slenteren. Daarom houden we het na één blokje om voor gezien en gaan met een drankje aan de kade zitten. Bootjes en skyline kijken.

Ongeveer half 4 nemen we de boot terug naar het guesthouse om onze spullen te halen. Het laatste stukje lopen we over de markt en nemen nog wat rijpe mango's mee die we voor vertrek opeten. Een van de dingen die ik ga missen als ik Thailand vertalen heb zijn dit soort mango's.

Chao Phraya express, oftewel de watertaxi

De fietstocht naar het station, slechts 5 kilometer, levert -uiteraard- nog een klein probleempje op. Zoals we al eerder gezien hebben zijn in Bangkok is op veel van de grote wegen éénrichtingsverkeer van toepassing. Helaas zie je dat niet op de kaart en kom je er dus achter op een moment dat je net de andere kant op wilt. Met een blokje om is dat wel weer op te lossen, maar een logische route wordt het zo niet.

Na wat navragen weten we wat we met de fietsen aanmoeten, aan het begin van het perron betalen en daarna afgeven bij de bagagewagon. Alle tassen moeten gewoon mee de trein in wat natuurlijk wel voor extra gesleep zorgt, maar het is wel prettig de spullen bij de hand te hebben.

Angelique haalt driemaal fried rice bij een take-away en gewapend met deze avondmaaltijd zoeken we onze plek in de trein.

We zitten een beetje verspreid in de trein, maar dankzij een meewerkende buurman wordt dit snel opgelost. Met een vertraging van slechts een kwartier rijden we station Bangkok uit op weg naar het zuiden. Rond 7 uur vragen we of Huub zijn bed uitgeklapt kan worden en stoppen hem er in. Natuurlijk slaapt hij dan niet direct, maar ligt er maar alvast in. Wij lezen nog wat als voorbereiding op de komende dagen, de laatste twee weken hebben we niet heel erg goed voorbereid en bewust een beetje open gelaten. We zullen dat de komende dagen eens mooi invullen!

Bankgok, rustdag 2 (28-01-2013)

Om kwart voor 6 gewekt door de wekker, en dat op een rustdag! Natuurlijk is er dan ook een goede reden voor: we hebben ons vorige week ingeschreven voor een fietstocht door Bangkok met gids, vertrektijd 7u bij het Grand China hotel in China Town. De tocht wordt georganiseerd door Co van Kessel Bangkok tours, een organisatie 30 jaar geleden opgezet door een Nederlander die mooi pionierswerk heeft verricht en nu een ruim assortiment tochten aanbiedt. Wij hebben de 5 uur durende combo tocht gekozen, natuurlijk voornamelijk fietsen maar ook is een flinke bootverplaatsing opgenomen.

Na een ontbijtje van klef brood en crackers gaan we tegen half 7 op pad en zoeken onze weg door het in rap tempo ontwakende Bangkok. Mooi op tijd bereiken we na 5 kilometer de lobby van het hotel waar we ontvangen worden met koffie en thee. De groep bestaat uit 9 Nederlanders, zoveel hebben we er in de laatste 8 weken niet bij elkaar gezien.

Afgesproken in Chinatown

Na een korte briefing stappen we op de fiets en volgen de gids. Er rijdt overigens ook nog een gids achteraan de groep om de boel bij elkaar te houden. Binnen een paar 100 meter begint het avontuur wat van deze tocht verwacht mocht worden: we duiken de smalle steegjes in van Chinatown. En die zijn soms maar 1 meter breed, er is gezegd 'focus op het fietsen' en dat kun je hier beter maar doen.

Af en toe fietsen we over een markt tussen de kramen door, af en toe langs stalletjes waar gekookt wordt en we de kippenbouten zo uit de pan zouden kunnen vissen. Heel indrukwekkend om te zien hoe deze grote Chinese gemeenschap leeft en woont, we zijn wel wat gewend, maar hier komen we dingen tegen die we nog niet eerder zagen. Bijvoorbeeld: in een straatje van misschien 2 meter breed wordt aan een vorkheftruck gesleuteld. Paar steegjes verderop is de afdeling oud ijzer van Chinatown, we banen ons een weg langs oude elektromotoren, autowrakken, etc. En dat alles in het centrum van de stad, je weet af en toe niet wat je ziet!

We fietsen zelfs door een tempel

Paar keer wordt halt gehouden bij een tempel en we kunnen dan uitleg krijgen van de gidsen. Dat loopt prima en er wordt flink doorgevraagd aan onze begeleiders. Vaak worden boeddhistische rituelen alleen in het Thais beschreven en is er niemand om het aan te vragen. Nu dus wel en daar wordt goed gebruik van gemaakt.

Vanuit Chinatown steken we met een pontje de grote Chao Phraya over en zetten de tocht voort in Thonburi, de oude stad. Ook hier bezoeken we een tempel en fietsen door de Portugese wijk waar mooie koloniale gevels te zien zijn en een katholieke kerk met Maria beeld. Ook al is Thailand nooit gekoloniseerd, de Portugezen waren wel snel aanwezig om er een handelspost te stichten. De overblijfselen daarvan zijn dus nog zichtbaar.

Rond half 10 arriveren we bij een steiger waar een longtailboot klaarligt. Achterin kunnen de fietsen en wij op de bankjes. De mooie ranke boten halen echt bijzonder hoge snelheden, op de smalle kanalen laten ze dat graag een paar keer zien. Als in Amsterdamned vliegen we dan over het water, erg spectaculair! De aandrijving van deze boot bestaat uit een enorme dieselmotor die op een draai- en kantelconstructie door de bestuurder wordt bewogen, als een soort van super buitenboordmotor, met een lange helmstok. Mooie constructie, maar best zwaar werk lijkt me.

We varen ruim een half uur en als we dan uitstappen blijken we ongemerkt in de velden te zijn aangekomen. Rust, lekkere lucht en mooie uitzichten domineren hier de omgeving. Over verhoogde fietspaden, het is overal zodanig drassig dat deze weggetjes allemaal op hoogte zijn aangelegd, beginnen we aan onze tocht door een van de fruit- en groentegebieden van Bangkok. Onderweg wordt even gestopt bij de verwerking van het hoofdgewas hier, Pandan. Wordt gebruikt als basis voor Pandanrijst, maar ook in medicijnen of frisdrank.

Rond kwart over 11 is het tijd voor de lunch; we stoppen in een restaurantje aan het water waar alles voor ons klaar wordt gezet. Het is geleden van 6 uur dat we gegeten hebben, ik mag wel zeggen dat ik best trek had.
Na het ananas toetje worden de fietsen weer in een longtailboot geladen en varen we terug naar Chinatown waar we nog wat slingeren voordat we terug in het hotel zijn. Hier nemen we afscheid van de rest van de groep en bedanken de gidsen voor de geslaagde tocht.

Met z'n drieën fietsen we nog een klein stukje door Chinatown, doen nog wat inkopen en rijden daarna terug naar het guesthouse. Kost nog wat zoekwerk maar zonder veel verdwalen vinden we het toch weer terug in het doolhof wat Bangkok voor ons is.

Hectisch Chinatown

In het guesthouse nemen we een lekkere fruitshake en rusten wat uit. Ik kijk even op internet wat een mooie locatie is om de skyline van Bangkok te bekijken en kom uit bij het Baiyoke Sky hotel waar je op ruim 300 meter hoogte een bijzonder mooi uitzicht alle kanten op schijnt te hebben.

Rond half 5 stappen we in een tuk-tuk die ons er heen brengt. Al gaat het niet heel vlot vanwege het drukke verkeer. Beetje geduld heb je hier wel nodig. De laatste 500 meter lijken wel een uur te gaan duren, die lopen we dan ook maar. In het hotel kopen we een kaartje en begeven ons naar de 77e verdieping voor het observatory deck. Al is het niet heel erg helder, we zijn toch erg tevreden met het uitzicht. Paar verdiepingen hoger, de 84e, kun je naar buiten een rondje om de toren wandelen, geinig. Op de 83e halen we een drankje en gaan even in de lounge ruimte zitten. Het wordt nu snel donker en de stad ontsteekt haar lichtjes. Nog eenmaal naar buiten om te kijken of deze toren ook verlicht is. En jawel, z'n lichtjes op de top branden.

Uitzicht van ongeveer 300m hoog

We verlaten de 77e verdieping via de lift langs de buitenzijde van het hotel, met glazen achterwand. Beiden dachten we dat dit wel eens eng zou kunnen zijn, maar dat valt nogal mee.

Leuk uitje, ook Huub vond het prachtig en keek zijn ogen uit. Een aanrader om met kinderen in een stad te doen, zoek de hoogste wolkenkrabber en klim er op.
Op de terugweg zien we een Indiaas restaurant en besluiten hier wat te nemen. Smaakt oke, en verzadigd houden we een tuk-tuk aan voor de terugweg. Amai, wat een bolide is dat, dat ding gaat als een raket.

Gelukkig komen we heelhuids terug bij het guesthouse, maar wat een inhaalmanoeuvres haalt deze chauffeur uit. We stoppen Huub in de douche en gaan zelf wat bloggen, schrijven en lezen. Zolang het duurt want ik ben bekaf!