Ban Kham Phot, rustdag 2 (19-01-2013)

Davids aanbod een tour te maken vandaag in de omgeving slaat niet aan bij ons. We hebben meer zin in wat luieren en zien waar de dag ons brengt. Hij heeft wel een mooie tour in de aanbieding, langs dino sporen en een mooi museum over de tijd van de dinosaurussen, maar het is vandaag niet wat we willen.

Huub en Pumpkin aan het kleuren

Huub vindt het hier ook veel te leuk, die zou niets liever doen dan de hele dag met de hondjes en Pumpkin spelen. Zodra we hier het erf verlaten meldt hij al dat hij terug wil, naar de hondjes.

Of naar de apen, David heeft namelijk ook twee aapjes. Gisteren vroeg hij of Huub ze een banaantje wilde geven, natuurlijk! Nu gaat hij om de haverklap bij de apen kijken, het zijn er alleen van het soort dat de hele dag onder een deken ligt te slapen zodat er niet bijster veel gebeurt overdag.

Na het ontbijt meldt David dat ie naar het stadje 15 kilometer verderop moet om wat dingen te halen en brengen, of we zin hebben mee te rijden en een bezoekje aan de markt te brengen. Ja, dat wel. Een leuk uitje, de markt is er eentje van dertien in een dozijn, maar er worden wel goede ananassen en gebakken aardappelen verkocht. En dus slaan we het een en ander in.

Noi meldt zich telefonisch en is uit de bus gestapt in het stadje, die kan dus mooi mee terug rijden naar de homestay. Heeft in Bangkok allerlei spullen gekocht voor haar net opgestarte winkeltje met verzorgingsproducten. Een branche die in dit deel van Thailand nog niet heel erg ontwikkeld is, met de toenemende welvaart zou het best wel eens aan kunnen slaan.

Bij terugkomst in de homestay maak ik een boeking voor de nachttrein Bangkok - Suratthani. Er was een mooie site waarop je dit kon regelen, maar die is helaas per 14 januari opgedoekt. Balen, wel vind ik een boekingskantoortje waarbij we onze wensen online aan kunnen geven en die de rest regelt. Doen we dat maar, inclusief de boekingskosten. Je moet toch wat.
In eerste instantie 1e klasse geboekt, maar aangezien dat tweepersoons compartimenten zijn een nieuwe boeking gemaakt voor 2e klasse. Gelijk aan onze eerste treinreis van volgende week, gaat vast goed komen.

Ons bungalowtje in Thai House Isan

David haalt voor mij een noedelsoep, voor Angelique en Huub is er kipburger met friet als lunch. Het is vandaag onbewolkt, weinig wind en dus warmt het behoorlijk op. Maar als je in de schaduw luncht voelt het erg aangenaam.

Er arriveren nog een paar Nederlanders, vrienden van David, die in de buurt wonen. Ze komen even eten, biertje drinken en een beetje bijkletsen. De ene blijkt altijd in het Ginneken te hebben gewoon, kijk, daar is weer dat moment van 'een kleine wereld'. Leuk om nog eens in het Nederlands met een Thailandkenner te spreken.

Huub en Pumpkin gaan met Angelique naar het speeltuintje bij de school, ik pak de fiets om wat rond te toeren over de gravelwegen in de omgeving. David zei dat die nergens naar toe lopen, maar ik wil dat wel eens zien. Inderdaad, ze lopen allemaal dood op een afgelegen boerenerf. Maakt niet uit, het is hier heerlijk rustig en ik geniet gewoon van het fietsen door de natuur op het Thaise platteland.

Bij terugkomst staat de rest net op het punt een ijsje te gaan halen. Goed plan, kan nog net voor het volgende klusje, het schoonmaken van de kettingen en deze opnieuw smeren. Er komt de laatste dagen wat gepiep uit de aandrijving, dat zal nu wel opgelost zijn. Terwijl ik hier mee bezig ben verft Noi, de schoonheids- en verzorgingsspecialiste van het dorp, Angeliques haar. Ik zeg: hadden we veel eerder moeten doen, zo'n rustdag!

David vertrekt met zijn vrienden naar een restaurant met karaoke faciliteiten, het is mannenavond en ik mag mee als ik wil. Hmmm, geloof dat ik toch meer zin heb me door Noi een Thaise maaltijd te laten voorzetten op het terras hier. Noi heeft heerlijk Thais gekookt, Bangkok style, dus niet te spicy en licht gezoet. Met een mandje plakrijst erbij is het heerlijk. Je pakt een klont plakrijst uit de mand, tussen je handpalmen maak je er een rolletje van en dat doop je in de saus. Echt lekker! En voedzaam.

Huub is gek op plakrijst!

Wel een heel werk, de bereiding van de plakrijst. Ongeveer 2 uur stomen en dan nog 20 minuten nagaren, omroeren en tenslotte uitstorten op een bamboe plateau. Nog een keer goed kneden en dan in van die bamboe mandjes storten. Of zoiets. Overigens komt alle rijst die men eet uit eigen rijstschuur, een klein gezinnetje heeft al snel 1000kg per jaar nodig.

Zodra het eten op is wordt het avondritueel opgestart. Douchen, Huub op zijn slaapmatje en wij op de veranda lezen en bloggen. Morgen weer echt fietsen, Mukdahan here we come!

Ban Kham Phot, rustdag 1 (18-01-2013)

Rustdag! Dat wil in ons geval zeggen om kwart voor 6 gewekt worden door Huub die met de hondjes wil gaan spelen. Met de nodige overredingskracht en -na enig zoeken- de juiste argumenten weten we het spelen tot kwart over 7 uit te stellen, maar echt lekker slapen doe je dan niet meer. Gelukkig liggen we er mede dankzij Huub ook altijd bijtijds in zodat we vandaag niet als zombies rondliepen.

Huub en zijn maatjes

Als ik rond half 8 het bungalowtje uitstap zie ik Huub samen met Pumpkin al aan de bar zitten met een bord met toast wat David hen gegeven heeft. Belegd met marmelade, wat ie van ons nooit aanneemt, maar nu eet hij dapper door. Tot ik er naast kom zitten natuurlijk, dan lust hij het laatste hapje opeens niet meer.

David brengt Pumpkin naar school en maakt daarna voor ons een ontbijt. Toast, ei en tomaten verschijnen op ons bord, goede zaak! We nemen het plan voor de dag door en besluiten dat we om een uur of 10 met David naar zijn rijstvelden gaan.

Tot die tijd wikken en wegen we wat over het vervolg van de route in de 7 dagen die we nog hebben tot we naar Bangkok vertrekken met de trein (op 26 januari), na verloop van tijd is de voorlopige versie klaar. Zoals het nu lijkt gaan we naar Mukdahan, daarna een bus een kilometer of 80 naar het zuiden en fietsen dan in een aantal dagen tot het punt waar de trein vertrekt. Met een rustdag bij een bijzonder natuurpark.

Goed, nu eerst naar de rijstvelden. In de Pajero van David gestapt die ons over allerlei dirt roads over het platteland naar de rijstakkers van hem en zijn Thaise familie brengt. Omdat zij een van de weinigen zijn die een dam hebben op een laaggelegen perceel kunnen ze 2x per jaar planten en oogsten. We zien de pas aangeplante rijst aan de ene kant van de dam, het perceel wordt wekelijks volgepompt vanuit de andere kant van de dam. De hoger gelegen perceeltjes zijn allemaal droog en dor met hier en daar een koe er op die de boel wat afgraast. Wel zien we de bundels rijstestro nog liggen die allemaal handmatig gedorst zijn op het land.

David kan enthousiast vertellen over de oogstperiode en alle gebruiken er omheen. We vermaken ons prima!
In de poel die tegengehouden wordt door de dam, maar ook in de volgelopen rijstvelden, schijnt volop catfish te zitten. En een Thai zou geen Thai zijn als die er niet uit moest om te worden opgegeten. Er staat daarom een nicht van David met een bamboe kruisnet te vissen en nog een aantal andere mannen met een heel groot net te scheppen over de bodem van de poel. Inderdaad scheppen ze er heel veel kleine visjes uit, de grotere catfish zitten waarschijnlijk verscholen in de blubber, zegt David.

We stappen weer in de auto en nemen een kijkje bij het crematorium wat een aantal jaren geleden is gebouwd. Twee familieleden van David die toen ongeneeslijk ziek waren hebben gestreden om als eerste in de tempel te mogen worden gecremeerd. Uiteindelijk zijn ze beiden op traditionele wijze (buiten dus) gecremeerd omdat volgens de monnik de datum niet goed was. Beetje vreemd verhaal misschien, maar het geeft wel aan dat men hier anders met de dood omgaat dan wij gewend zijn.

Terug in de homestay haalt David ergens een noedelsoep vandaan als lunch. Huub houdt hier niet zo van en krijgt broodjes met chocopasta en pindakaas. Na de soep nemen we nog een kopje koffie en lezen nog wat over het verlengen van het visum en welke immigration service handig is.

Omdat we wel eens een schooltje van binnen willen zien hebben we David gevraagd of we mee kunnen als hij Pumpkin van school haalt. Geen probleem, dus om half 4 lopen we naar de school en staan direct in het middelpunt van de belangstelling. Na een tijdje, en een onderwijzeres te hebben gesproken, verplaatst de aandacht van de kinderen zich weer en kunnen we iets vrijer bewegen. Opvallend dat de Thaise overheid alle kinderen op de lagere school (dus vanaf 6 jaar) een tablet ter beschikking heeft gesteld. Zie je al die kleine kinderen over de touchscreens vliegen en voor in de klas liggen er een hele rij aan de lader. Ik heb zo mijn twijfels of je kinderen van 6 wel moet uitrusten met een tablet... Pumpkin niet, die laat vol trots haar apps aan Huub zien.

Omdat Noi pas morgen terug is uit Bangkok neemt David ons mee naar hetzelfde restaurant als gister. Dit keer zonder karaoke, maar wederom met goed eten. Het is maar 5 minuutjes met de auto, maar dat is genoeg om te zien hoe aardedonker de wegen hier zijn na half 7. Geen wonder dat er 's avonds geen openbaar vervoer is en alles min of meer tot stilstand lijkt te komen.

Na het eten gaat Huub naar bed en wij wijden ons aan het lezen en bloggen. Binnen vanavond, de frisse wind wil niet echt gaan liggen en we vinden het buiten net iets te fris. Sleep well!

Ban Na Khu - Ban Kham Phot (17-01-2013)

Vanochtend de fried rice sleur doorbroken. In Ban Na Khu, een iets groter drop, is een Tesco Lotus supermarkt waar ze een bescheiden aanbod brood en beleg hebben. Zo zitten we om half 9 in een bushokje brood met pindakaas, nutella en ham (voor de liefhebbers) te eten. Fles melk erbij en wat yoghurt na. Niet echt Thais, maar gewoon waar we zin in hadden.

Ons verblijf in Ban Na Khu

Stevige wind vandaag, precies uit de verkeerde hoek waardoor we ook op de vlakke stukken stevig op de pedalen moeten. We volgen nog steeds de 2291 die, ondanks dat hij een nummer heeft bestaande uit 4 getallen, groot en redelijk druk is. Normaliter neemt een weg in belangrijkheid af als ie meer getallen heeft. Zo heeft Highway 2 vanuit Nong Khai 6 banen en veel verkeer, en zou dus verwachten dat de veel lager geclassificeerde 2291 rustig was. Niet dus.

Om hier verandering in te brengen verlaten we in het volgende dorp de 2291 en kiezen een weggetje zonder nummer. Dit bevalt beter. We worden eigenlijk direct beloond voor deze keuze, bij het uitrijden van het dorp zien we verschillende vrouwen in actie op een weefgetouw. Even stoppen natuurlijk en kijken hoe ze dit precies doen. Prachtig samenspel van armen, handen en benen om het weefgetouw op de juiste manier in actie te zetten. Overigens staat er op ongeveer iedere veranda een weefgetouw hier.

Gelukkig is er af en toe beschutting van wat boompjes zodat we even uit kunnen rusten van de wind. Maar het blijft slecht gezelschap. De verwachte bloedhete dag is er daarom niet gekomen, al is het met 30 graden ook niet echt koud te noemen.

We passeren nog een paar dorpjes die er verzorgd en opgeruimd uitzien en en arriveren uiteindelijk op de 12, de grotere doorgaande weg naar Mukdahan. Deze heeft maar 2 getallen, is redelijk druk, maar niet zo druk als we gevreesd hadden. Paar kilometers verderop zien we een eettentje en bestellen we een fried rice. We weten niet precies in welk dorp we moeten zijn voor de homestay dus bellen even met David, de eigenaar. Gelukkig zitten we op de goede weg, nog een kilometer of 15 en we zijn er.

De huisjes op de velden onderweg

Niet de makkelijkste kilometers, de weg is toch best druk en de wind is hier weer vol tegen. Met nog een paar hellingen erbij zorgt dit voor een zware afsluiter van de dag. We zijn dan ook blij dat we het bordje Thai House Isan langs de weg zien staan.

David en zijn Thaise vrouw Noi hebben er echt iets moois van gemaakt, Thai House Isan ziet er heel mooi uit. We worden enthousiast verwelkomd door David met cola en bier en rusten wat uit aan het zwembad.
Helaas is het zwembad ijskoud, alleen Angelique en Huub durven er even in. Ik hou het op even pootje baden, en maak wat foto's.

Nadat we gedoucht hebben en geïnstalleerd zijn neemt David ons mee naar een plaatselijk restaurantje voor het avondeten. Noi is even naar Bangkok en hij is niet zo'n kok. Ook kleindochtertje Pumpkin (6 jaar) gaat mee. In het restaurantje is de karaoke installatie net opgestart, David zet direct een nummertje in. Als de Thaise eigenaar mij de microfoon in handen stop doe ik mijn versie van Obladi-oblada van de Beatles. Iedereen enthousiast en de sfeer zit er goed in, zeker als daarna Angelique Gimme Gimme Gimme van ABBA ten gehore brengt.

Er worden curries en gebakken groenten opgediend, smaakt geweldig. David als tolk is erg handig, al doet hij ook veel met de Thai food app op zijn smartphone. Ondertussen gaat de Thaise eigenaar door met karaoke. Er komen nu wat ritmische Thaise nummers uit de boxen waarop de kokkin en nog een paar anderen tevoorschijn komen en op zijn Thais beginnen te dansen. David staat er al snel tussen en ook Angelique swingt mee. Huub en Pumpkin bekijken de zaak en zijn druk met ijs eten.

Geweldig en onverwacht uitje. Wie had dat verwacht, komen we in een klein afgelegen restaurantje en krijgen we dit allemaal voorgeschoteld.

Terug in de homestay leggen we Huub in bed en brengen de rest van de avond door op de veranda met internet en schrijven.

Ban Lad Kachoe - Ban Na Khu (16-01-2013)

We vertrekken rond 8u15 vanochtend, na ontbeten te hebben met een watermeloen en een pakje koekjes. Het is nog een beetje bewolkt en frisjes, maar al snel dienen de eerste zonnestralen zich aan. Als het goed is komen we over 10 kilometer langs een dorpje en de planning is daar iets van rijst te nemen of op de markt te kijken wat er voorhanden is. Het wordt kau pad, oftewel fried rice. Voor de zoveelste keer; niet dat ie m'n neus uitkomt, maar iets anders zou ook wel eens leuk zijn.

De eerste 10 kilometer verlopen vrij vlak met af en toe een goedlopend heuveltje. Geen probleem uiteraard. Om de doorgaande weg (de 213) die we steeds volgen eens te verlaten nemen we een klein achteraf weggetje waarmee we ook nog iets af denken te snijden. Het eerste deel loopt heel mooi om een groot kunstmatig meer heen, we vermoeden dat het iets met opwekken van energie te maken heeft. We passeren een creatief tempeltje waarvan niet duidelijk is waarom het er staat, lijkt een soort bescherming voor het meer, of is het voor het nabijgelegen dorp?

Er valt zoals iedere dag weer heel veel te zien, neem dat tempeltje of het grote meer, maar vrijwel alles staat alleen aangeduid in Thais schrift. En zie daar maar eens iets van te maken. Ook de kennis van de Engelse taal valt flink tegen, het is iedere keer weer handen en voeten om iets te vragen. We hadden vooraf verwacht meer mensen, vooral onder de jongeren, te ontmoeten die de Engelse taal machtig zijn. Inmiddels is ons al uitgelegd dat de kwaliteit van het onderwijs buiten de grote steden, erg slecht is. Veel mensen proberen hun kinderen dan ook naar een school in een stad te sturen, maar natuurlijk heeft lang niet iedereen daar geld voor. Ook hierdoor blijft het niveau van het onderwijs natuurlijk laag.

De asfaltweg verandert in rood gravel en het wordt wat meer geaccidenteerd. Het gravel rijdt best goed, maar het stof (vooral als er een incidentele auto passeert) is best vervelend. Maar niet zeuren, we wilden rust en mooie weggetjes, die hebben we nu. In een verlaten marktplaatsje in een verrassend actief dorpje hier in het niemandsland eten we wat fruit en gebakken banaan. Uiteraard onder het toeziend oog van de gemeenschap.

Dirt roads

Uiteindelijk komen we op een kruising die niet echt nauwkeurig op de kaart staat, maar alles wijst er op dat we hier rechtdoor moeten. We dalen door het stof richting de asfaltweg die we hopen te kruisen. Helaas draait de weg naar links en eindigen we op een akker waar men, zoals overal in deze streek, druk bezig is met het oogsten van de cassave. Overal zie je hier cassave planten staan, die worden uitgetrokken als het blad gevallen is en met een mes hakt men de wortel er af. Een mannetje tekent in het stof een kaartje hoe we wel hadden moeten rijden. Duidelijk, maar die stoffige afdaling mag dus helaas opnieuw, dit keer als stoffige klim.

Gelukkig is dit de enige fout vandaag, en al vrij snel zitten we terug op de 213. Ondertussen is het lunchtijd dus nemen we een fried rice (wat anders...) bij een tentje langs de weg. Punt is dat ze waarschijnlijk ook wel groenten kunnen roerbakken alleen slagen we er niet in dit duidelijk te maken. We vallen daarom vaak terug op het zekerheidje 'fried rice'.

Cassave oogst

Na de lunch verlaten we al snel de 213 en komen we op een kleiner weggetje te rijden met weinig verkeer. Het golft wat op en neer, maar we blijven zo rond de 320m hoogte hangen. Tot we opeens een forse afdaling krijgen, voor we het weten zijn we de bergen uit en strekt het dal met de rijstakkertjes zich voor ons uit. Tempo wordt opgeschroefd en al snel komt Ban Na Khu in zicht. Mag ook wel na ruim 60km.

Het resort wat we voor ogen hebben ziet er afschuwelijk uit, dus we kijken iets verder. We zien iets wat er aardig uit ziet maar dat zit helaas vol. Voor andere opties moeten we terug naar de andere kant van het dorp en inderdaad vinden we hier iets bij een aardige dame. 300 Baht voor een bungalowtje is niet te veel.

De dame neemt ons mee naar de achterkant van de bungalow en wijst op het aangrenzende gemeentezwembad. Kijk, daar hebben we zin in en zijn we ook aan toe. Snel de zwembroeken aan, handdoeken gepakt en het water in. Heerlijk, al begint de zon net achter de bomen te zakken en wordt het dus iets koeler. Ik ben de eerst die het koud krijgt en ga lekker op de kant zitten kijken naar die andere twee, waarvan Huub het langste meegaat.

Uitgezwommen nemen we een douche in de bungalow en fietsen naar het dorpje om wat te gaan eten. Na wat zoekwerk komen we wederom uit op een fried rice, ook dit keer weer net iets anders...

Moe maar voldaan keren we terug naar de bungalow, stoppen Huub in bed en maken ons op voor de koffie.

Sakon Nakhon - Ban Lad Kachoe (15-01-2013)

Vandaag een (geplande) busverplaatsing, vanuit het noorden van de regio Isan willen we meer naar het oosten reizen om daar verder te fietsen. Totaal ruim 200 kilometer, we rekenen dat dit ongeveer 4 uur gaat duren. Zeker omdat we eerst 55 kilometer naar het zuiden bussen om daar in Udon Thani over te moeten stappen naar Sakon Nakhon, ons doel. Wel hebben we gepland aansluitend nog 30 kilometer te fietsen, naar Phu Phan natuurpark.

Omdat er ieder half uur een bus gaat op het eerste deel besluiten we geen wekker te zetten en het aan Huub over te laten hoe laat en waar we ontbijten. Hij is bijtijds wakker, geen uitschieter vandaag, waardoor we kiezen om rustig bij het guesthouse te ontbijten en op te starten.

We betalen onze schuld en fietsen naar het busstation waar we de bus van 9 uur kunnen nemen. Wielen uit de fietsen en alles wordt onderin de bus geschoven. Wederom denken we "goed dat ze niet meer nieuw zijn"...

Enigszins troosteloze busstation van Sakon Nakhon

Voor we het weten zijn we in Udon, de snelheidsmeter van de bus is stuk en het is duidelijk dat de chauffeur op gevoel rijdt, zijn gevoel voor snelheid welteverstaan. Ik geloof niet dat we op dit traject zijn ingehaald, alleen maar andere voertuigen voorbijgestoken.

De overstap gaat vlotjes, kwartiertje later zit alles onder in een andere bus en rijden we naar het oosten. Deze bus stopt alleen veel vaker waardoor het niet echt lekker opschiet.

Rond half 2 in Sakon Nakhon, we komen aan op de nieuwe busterminal buiten de stad aan de -voor ons- verkeerde kant. Dat worden extra kilometers vandaag. Voordat we zover zijn nemen we eerst een fried rice bij een eetstalletje naast het busstation en maken ons klaar om te gaan fietsen.

Eetstalletje bij het busstation

Met behulp van de GPS zitten we al snel op de goede weg, die in het begin vooral lang, breed en vrij druk is. Niet erg leuk. Gelukkig wordt het na een kilometer of 15 rustiger en versmalt de weg ook naar 2 baans. Volgens onze telling tenminste, in de bus vanochtend verschillende keren gezien dat voor inhaalmanoeuvres de Thai net doen of er nog een baan in het midden is.

Op de kaart hebben we de slingers al zien staan, dat betekent meestal klimmen of dalen. Om te gaan dalen moet je echter eerst geklommen hebben... We weten dus wat er aankomt, maar verrassend genoeg zijn het heel beschaafde stijgingspercentages. In 8 kilometer klimmen we ongeveer 200 meter, dat is te overzien. Het is een heel mooi slingerende weg door het bos, een van de laatste bochten heet de Khong Ping Ngu Curve, naar een slang. Deze bocht is echt een bezienswaardigheid hier, er staan zelfs Engelstalinge bordjes die er naar verwijzen.

Angelique in de Khong Ping Ngu Curve

Onderweg zien we veel kraampjes langs de weg die lokaal gestookte whiskey, bessenwijn, vogelnestjes en champignons of andere plaatselijke paddestoelen verkopen. Als het aan zo'n mannetje had gelegen zaten we nu met een 5 liter kruik whiskey in de bungalow :)

We hebben vooraf bedacht in het nationale park accommodatie te zoeken, als we daar aankomen zijn er heel mooie bungalowtjes voor een mooie prijs, maar er kan nergens gegeten worden. Dat is minder, want als we ergens aan toe zijn is het wel eten. Het loopt tegen vijven en eigenlijk hebben we nog niet meer gegeten dan een portie fried rice voor we gingen fietsen.

In het dorpje waar we 2 kilometer geleden doorheen fietsten hebben we ook accommodatie gezien, terugfietsen dan maar en na 35 kilometer parkeren we bij een bungalowtje.

Bord naar accommodatie

Het zoeken naar accommodatie raken we bedreven in; op de meeste plaatsen staat echt geen 'hotel' of 'guesthouse' op de bordjes, maar alleen Thaise karakters. Staat er een woord in wat van ver op 'Sasn' lijkt dan betekent dat dat je er kunt slapen. Het kost een week of 6, maar het eerste woordje Thais zit er in!

De vrouw des huizes runt ook een bescheiden restaurantje en fixt een flinke maaltijd voor ons, daar knappen we van op. Nog een bakje yoghurt toe en flink wat van die kleine zoete bananen om het af te maken.

Daarna de douche in, nog wat lezen met Huub en dan is het bedtijd. Zoals meestal hebben we ook in deze kamer alleen een tweepersoonsbed. Voor Huub hebben we echter een luchtbedje bij zodat we altijd een 3 persoons kamer kunnen maken. Hij slaapt er prima op, en ook nu is ie na 5 minuten onder zeil.

Angelique leest nog wat en ik ruim wat op en doe de administratie, dat wil zeggen de foto's en de GPS track op de computer zetten. Daarna nog een verhaaltje schrijven voor het weblog, later als we ergens internet hebben kan ik het dan snel publiceren.

Welterusten allemaal!

Nong Khai, rustdag 2 (14-01-2013)

Angelique en Huub gaan rond 8 uur ontbijten, ik heb slecht genoeg geslapen om nog even te mogen blijven liggen. Echter, de gedachte aan een lekker broodje en een bak havermout maken dat ik na een half uurtje ook maar de tuin instap. Er hangt hier een hele mooie hoge schommel waar Huub graag kunstjes op doet, voorwaarts, achterwaarts, zijwaarts, superschommel!

Mocht het bovenstaande filmpje niet rechtstreeks werken klik dan hier voor de youtube pagina.

Het grootste deel van de ochtend gaat op aan kleuren (Huub), schrijven (Angelique) en lezen (Marc). Rond half 11 vinden we het tijd worden voor het dagprogramma, het eerste actiepunt is uitzoeken hoe laat de bussen richting Sakon Nakhon vertrekken en of daar fietsen in kunnen. Ik wil Huubs fietsje weer aan de follow-me vastmaken maar dat gaat niet door. Hij moet en zal zelf fietsen, liefst racen, langs de boulevard. Aan het eind van de dag blijkt dat we 15km hebben gefietst, zonder morren...

Met wat heen en weer laveren door de smalle straatjes vinden we het busstation. Bussen genoeg, fietsen kunnen waarschijnlijk wel mee. Dat komt dus goed. Bij een kraam kopen we een zak vers gesneden ananas en eten deze op een bankje bij de bushalte. Wat is dat toch lekker, die verse ananas waarbij het sap over je kin loopt!

Dit zijn pas bonen, opa's!

Zodra het busgedeelte uitgezocht is gaan we op weg naar het beeldenpark, Salakeawkoo. Een heel mooie verzameling boeddhistische en Hindoestaanse beelden, ontworpen door de Laotiaanse kunstenaar Boun Leua Sourirat. Alles gebouwd vanaf 1975 door honderden vrijwilligers en aanhangers van Boun Leua.
Enorme beelden, opvallend doordat ze goedkoop uitgevoerd zijn in beton en daardoor zijn de meesten nogal smerig. Maar ze zijn zo groot dat het af en toe onwerkelijk lijkt.
In het midden van het park is een tuin gewijd aan het 'wheel of life' waarin de 7 verschillende stadia van het leven uitgebeeld worden. Leuk om het  met Huub over te hebben, is weer eens wat anders dan vissen in een aquarium.

Beeldentuim

Het is inmiddels wel erg warm geworden, schaduw opzoeken gaat eigenlijk vanzelf vandaag. Er zit veel minder wind en het is helderder dan de laatste dagen en dat voel je.
Vlakbij de ingang van het park zit een restaurantje waar de aardige kokkin wel een goede fried rice wil maken voor ons. Het was nodig, het is al half 2. Huub krijgt nog een long bean (zie foto boven) van de kokkin, die kun je zo uit het vuistje eten en hij vindt 'm heerlijk.

We besluiten even op te splitsen, Marc en Huub fietsen terug naar het guesthouse en gaan wat tekenen. Toevallig is er een Amsterdams gezin neergestreken in het guesthouse met een jongetje van 3,5. Huub sluit direct vriendschap en ze beginnen allerlei spelletjes te spelen. Het valt wel op dat Huub gretig is contact te maken zodra er Nederlandse sprekende mensen opduiken.

Angelique gaat ondertussen naar het immigration office om uit te zoeken of we ons visum op een andere manier kunnen verlengen dan met een visum run naar Birma. En, goed nieuws, het blijkt toch mogelijk een verlenging van 30 dagen te kopen. De berichten die her en der circuleren blijken weer eens net zo betrouwbaar te zijn als het weerbericht. Groot voordeel voor ons is dat we onze reis vanuit Bangkok naar het zuiden niet meer hoeven te onderbreken ter hoogte van Ranong voor de visumrun, maar dat we een nachttrein kunnen nemen en in één keer door kunnen sporen naar het zuiden. Scheelt behoorlijk wat tijd.

Ons onderkomen in Nong Khai

Als Angelique terug is kletsen we nog wat met de Amsterdammers en spreken af met hen te gaan eten in een Chinees buitenrestaurantje met speeltuintje. Erg leuk, niet in het minst natuurlijk voor de kinderen. En, ook niet onbelangrijk, lekker eten.
Op de terugweg kopen we bij een karretje nog wat van de lekkerste custard cakejes van Thailand, volgens de ervaren Thailandgangers uit Amsterdam. We geven het direct toe, ze smaken prima! Direct maar wat extra ingeslagen voor in de bus morgen.

Terug in het guesthouse stoppen we Huub onder de douche en in bed. Dit keer met nieuwe klamboe, het manneke zit onder de muggenbeten, ongetwijfeld doordat de oude klamboe aan de achterkant een gatenkaas is.

Inmiddels slaapt hij en zitten wij op het terras. Er klinkt nog wat muziek van een loungeboot en het is nog best warm. Rustig het weblog bijwerken en beetje kletsen. Op tijd naar bed en hopen dat ik beter slaap dan gister.

Nong Khai, rustdag 1 (13-01-2013)

Om 10 over 7, Huub heeft ons dan al op overtuigende wijze gewekt, besluit ik dat ik wel weer eens kan gaan hardlopen. Gewoon langs de boulevard, geen versnellingen, fartlek of tempo's. Nee, gewoon een half uurtje lopen in duurlooptempo. Veel zoden zet het niet aan de dijk, maar het is een van de mooiste momenten van de dag; redelijk koel nog en rustig langs de rivier. Bevalt goed en ik voel dat ik het lopen niet verleerd ben maar ook dat er werk aan de winkel is straks, op weg naar de marathon Zeeuws Vlaanderen.

Even douchen en dan ontbijten in de tuin van het guesthouse. Dit is zo'n echte backpackers tent met allerlei Europees voer op het menu tegen prijzen die duidelijk boven het Aziatische niveau liggen. Maar ook ver onder hetgeen we in Nederland gewend zijn. Huub neemt een groot broodje kaas (de eerste keer kaas in 6 weken), ik neem een bak havermout en Angelique yoghurt met muesli. Niks mis mee.

We brengen nog een wasje weg, bellen naar spoorwegen (i.v.m. fietsen op de trein) en guesthouse (voor over een paar dagen) en stellen het programma van de dag vast. In goed overleg uiteraard, maar Huub wil perse naar het aquarium.

Daar beginnen we dus mee; op de GPS zie ik een route langs kleine weggetjes in zuidelijke richting waar het aquarium is. Blijkt een kilometer of 12 fietsen te zijn over rustige weggetjes. We stoppen nog even bij een tempel waar een ceremonie aan de gang is om monniken in te wijden. De begeleidingsband neemt het er flink van en laat de fles met zelfgestookte drank lekker rondgaan. Ondertussen wordt er flink gedanst, we worden uitgenodigd mee te doen en ik krijg ook een glaasje drank voorgehouden. Nou probeer ik graag dingen, maar dit ruikt zo sterk dat ik niet weet hoe het afloopt. Beter maar niet...

Paar kilometer verder arriveren we in een dorpje wat vol zit met studenten en studenten accommodatie. We hadden al gehoord dat het aquarium naast de universiteit zit, het is nu wel duidelijk dat we op de goede weg zijn. Heel veel restaurantjes en campus-achtige laagbouw om de studenten te huisvesten. Ook al is het zondag, er worden vandaag toch enkele lessen gegeven.
We vervolgen onze weg en komen langs een kleine werkplaats waar een paar mensen bezig zijn met snijwerk in zacht hout van een onbekende boom. Dit gebruiken ze om verfraaiingen voor tempels te maken. Nog nooit gezien, heel mooi. Huub vindt het ook erg interessant en wil graag een stukje meenemen. Wat we er mee moeten, geen idee, maar de mannen vinden het prima en Huub is er blij mee. Goed zo!

Het aquarium is niet al te groot maar toont wel een grote verzameling zoetwatervissen. Nou zou ik hier in m'n eentje niet snel naar toe gaan, maar met een kind er bij is het wel leuk. Zeker als je weet dat er ook veel Mekong vissen getoond worden, met als bekendste de grote catfish. Oftewel snorvissen, zoals Huub ze noemt. Ik heb mooiere aquaria gezien, maar het kan er mee door.
Hier en daar zitten ook nogal wat lege ramen of bakken, het zou me niet verbazen als de inhoud daarvan opgehaald is door de kok van het restaurant, ze lusten hier alles.

Aan het eind van het aquarium het toppunt van treurigheid: er staan 3 bakken waarin een grote schildpad zit. Op het schild van deze dieren worden muntjes gegooid, wat waarschijnlijk geluk, voorspoed, vruchtbaarheid of weet ik wat, brengt. Ik zou zeggen "wat je ook nodig hebt, zoek het even zelf en laat die arme schildpadden met rust".

We keren terug naar het dorpje met al de studenten en nemen een fried rice in een van de restaurantjes. Ik zie op de GPS dat we een andere weg terug kunnen nemen als we gekomen zijn, mooi. Heel mooi weggetje, met een heel stuk gravelweg langs een meertje.

Al snel naderen we Nong Khai weer; we zoeken nog even naar een pottenbakkerij maar die staat of niet goed op de kaart of is ter plekke in de grond gezakt. We hebben in ieder geval niks gevonden.
Naar de boulevard dan maar om naar een tempel in de Mekong te kijken. Deze stond vroeger naast de rivier, maar de rivier is nogal gegroeid de laatste 1000 jaar en nu zie je alleen de bovenkant van de tempel nog. Versierd met vlaggen en wimpels en je kunt er een boottochtje omheen maken.

Inmiddels vinden we dat we voor een rustdag wel genoeg gedaan hebben (ook nog 31 kilometer gefietst) en gaan terug naar het guesthouse. De laatste kilometers koppelen we Huub af en fietst hij zelf. Gaat goed, vooral als we een wedstrijdje gaan doen vliegen we over de boulevard. Er rijdt een oude fiets tuk-tuk met een paar kinderen en die zien 'm komen en dagen 'm uit. Ik spoor 'm aan, "kom op Huub, die rare fiets pakken we", en hij trapt de longen uit z'n lijf. Het lukt, onder luid gejoel passeren we de tuk-tuk, Huub raakt er niet over uitgepraat.

De overwinning wordt gevierd met een ijsje, waarna we in het guesthouse nog wat verder relaxen. Rond half 6 op weg naar een Vietnamees restaurantje, maar die blijken niet aan vegetarisch te doen. Dan iets anders gezocht, en gevonden, is hier niet zo moeilijk.

Huub in bed gelegd, treinreis per nachttrein gereserveerd van Ubon Ratchathani naar Bangkokop 26 januari. Nog een paar uurtjes lezen/bloggen/schrijven/thee drinken en we kunnen weer een dag afstrepen.

Het bevalt ons hier zo goed dat we besloten hebben een dagje langer in Nong Khai te blijven. De dag die we eerder deze week hebben ingelopen op het schema nemen we dus nu op. Terugkijkend op de laatste dagen hebben we erg veel fietsdagen gehad en niet zoveel rustdagen, we trekken de verhouding nu weer een beetje recht.