Chiang Dao Hill Resort – Fang hot springs (16-12-2012)

Na een rustige nacht zijn we tegen 8u uit bed en melden ons een half uurtje later bij het restaurant voor ontbijt. Net als gisteren is de ruime eetgelegenheid helemaal leeg, de paar gasten die in dit behoorlijk grote resort zaten zijn niet te bekennen. De man uit het restaurant lijkt het allemaal niet uit te maken, hij brengt menukaarten en doet alsof het erg druk is.

De immense menukaart is trouwens een bijzondere verzameling gerechten; we vermoeden dat deze plek populair is bij Chinezen want er staan behoorlijk wat Chinese gerechten op. Ook leuk vertaald trouwens, want alle theesoorten zijn vertaald als 'juices'. Waarmee je dus venkelsap, zwart sap of bijvoorbeeld jasmijnsap kunt bestellen. Klinkt goed...

De toast die gebracht wordt is van het soort waar we er zo'n 20 van op zouden kunnen, zo dun en klein. Met nog een extra portie houden we het maar op 3 toast en zadelen onze fietsen.

De eerste 8 kilometer gaan direct serieus bergop. Voelde het in de schaduw met 16 graden eerst nog wat frisjes, na een paar honderd meter fietsen is dat wel over.

Eerste ijsje in Thailand

We rijden nog steeds over de 107, de grote weg. Maar vandaag is zondag en dat lijkt gunstig voor de hoeveelheid verkeer. Best rustig op de weg.

Op het hoogste punt houden we een fruitpauze aan Boeddha's voeten, vrijwel iedere auto die passeert claxonneert naar het grote beeld.

Vanaf hier tot Ban Aie gaat voornamelijk naar beneden en dat voelt prima. In Ban Aie nemen we een rustig boerenweggetje parallel aan de 107 en passeren wat slaperige dorpjes. We verlaten dit weggetje in Chai Prakarn en nemen een lunch in dit bedrijvige stadje. Ook al is het zondag, veel winkeltjes en werkplaatsen lijken toch open.

Papajabomen

Een paar dagen geleden was ons oog gevallen op de hot springs in het Dhoi Pha Hompok National Park bij Fang, maar omdat we vandaag maximaal 50km willen fietsen hadden we die geschrapt. Maar goed, het gaat vlot en we ontdekken op de kaart een klein weggetje wat er min of meer naar toe slingert, kunnen we de 107 verlaten voor het irritant druk wordt in de bebouwing van Fang en eindigen we toch bij de hot springs.

We slaan nog wat water en bananen in en zoeken de afslag de heuvels in. Een deel van de route staat op de GPS en een deel staat op de kaart waardoor we af en toe moeten stoppen om te checken of het klopt. Zo krijgen we het wel voor elkaar om foutloos vlak voor de hot springs te arriveren. Laatste deel van de route voert over een heel mooi onverhard pad door de rijstvelden, waar volop nieuwe plantjes in de grond worden gestopt en bedekt met stro.

Een kilometer voor de hot springs treffen we accommodatie, eigenlijk beetje ongezellig modern resort (bij een resort moet je hier vaak niet te veel voorstellen, deze heeft bijvoorbeeld 8 bungalows en behalve een restaurant en een vijver met fontein geen faciliteiten) en besluiten dat het met 60km op de teller wel mooi is geweest. Morgenochtend rijden we dat laatste stukje bergop wel en hopelijk kunnen we dan genieten van een bad in een van de natuurlijke bronnen! Er schijnen allerlei voorzieningen te zijn.

Nu hebben we dus mooi even de tijd om nog even in de zon te zitten en wat te drinken, wat dingen te wassen en een paar uurtjes te relaxen. Net op het moment dat we besluiten het restaurant op te zoeken voor wat eten, trekt de beheerder alle rolluiken dicht en lijkt het er op dat we naar onze maaltijd kunnen fluiten. Gelukkig heeft ze wel een alternatief, neemt de bestelling op en verdwijnt op een brommertje. Na een paar potjes kaarten staat ze opeens terug met een aantal verpakte maaltijden en wat fruit. Ze knikt nog wat en verdwijnt weer op de brommer. Vreemde situatie...

Ons onderkomen voor vannacht

Met de gebruikelijke dagafsluiting eindigt weer een mooie fietsdag, hopelijk morgen nog zo één!

Chiang Dao – Chiang Dao Hill Resort (15-12-2012)

Tijdens het ontbijt vanochtend kwam Angelique opeens met het voorstel om vandaag een omweg te maken langs de verschillende dorpjes waar nog traditionele 'hill tribes' (bergstammen) wonen, in dit geval de Akha, Lisu en Karen. We hadden hier en daar al gelezen dat 15km ten oosten van Chiang Dao deze dorpjes zouden liggen, maar nog niet in onze plannen opgenomen. Vanaf nu dus wel.

Rond half 10 fietsen we weg bij Malee's en dalen af naar Chiang Dao waar we de rivier oversteken en volgen de langzaam klimmende weg die de heuvels invoert. Ja, je zou het bijna vergeten, maar bergstammen heten niet zo omdat ze op de vlakte wonen, we moeten dus behoorlijk aan de bak.

Mooi pad tussen de bananenplantages

Het uitzicht op de ons omringende heuvels en de bananenplantages vergoedt echter veel, en sneller dan we gedacht hadden staan we in het eerste dorpje. In eerste instantie niet spectaculair, maar zodra we de fiets ergens neer hebben gezet komen er kinderen op ons af met allerlei snuisterijen die we moeten kopen. We scoren een armbandje voor Huub en maken een ommetje door het dorpje. Allemaal houten en bamboe huisjes, beneden is opslag of stal en boven wordt geleefd. Zo te zien is vrijwel iedereen bezig in de agrarische sector. Overal hangen bananen, liggen pinda's te drogen, er wordt maïs gedorst en we zien wat varkens/koeien rondscharrelen.

Na een tijdje komen we terug bij de fietsen en rijden naar het volgende dorp. Hier staan echter veel stenen huizen en lijkt de vooruitgang te zijn neergedaald zodat we hier maar verdergaan. In het laatste dorpje treffen weer dezelfde omstandigheden als in het eerste, en ook een ouder echtpaar in traditionele kledij. De man spreekt een paar woorden Engels en legt uit dat er tegenwoordig niet veel toeristen meer deze kant op komen, te weinig authentieke kleding te zien waardoor mensen liever een andere bestemming kiezen. Leuk gesprekje, toch even contact gelegd met een paar originele bewoners.

We bevinden ons nu aan het eind van de weg, keren de fietsen en dalen 15km terug naar Chiang Dao waar we lunchen met de gebruikelijke 'fried rice' en cola. Al 35km gefietst en nog steeds op de plek van vertrek...

Ons oorspronkelijk geplande eindbestemming gaan we dus niet halen, we zien wel hoe ver we nu komen. Verdwalen wordt in ieder geval lastig, we volgen de 107 die rond Chiang Dao iets drukker is. Een kilometer of 10 verder keert de rust gelukkig terug.

Het is ons wel duidelijk dat we nog een heuvel over moeten want we klimmen van ongeveer 400m naar ruim 600m. Gelukkig niet al te steil, maar lang genoeg om het echt zwaar te maken. Bovendien is het de warmste dag (30 graden in de schaduw) tot nu toe. Haast hebben we echter niet en na een paar pauzes stuiten we rond 4 uur op iets met de naam 'Chiang Dao Hill Resort' wat precies op een mooi moment komt. 65Km vinden we meer dan voldoende en dus nemen hier een kamer in een bungalow. Die bungalow heeft nog 3 kamers, maar er duikt verder niemand op dus hebben we een privé verblijf.

's Avonds als we zitten te eten duikt er een Nederlandse vrouw op die alleen door Thailand reist op een scootertje. Komt bij ons aan tafel zitten en de tijd vliegt om; Huub wil nog even aan de mevrouw laten zien hoe goed hij kan schommelen zodat hij het weer voor elkaar krijgt om veel te laat in zijn bed te liggen :)

We sluiten de dag af op de veranda, zonder wifi, maar mét verlichting. Het verslag wordt ongetwijfeld later wel gepost.

En jawel, 2 dagen later in Thaton doet het internet het weer..

De grotten van Chiang Dao (14-12-2012)

Vandaag rustdag in Chiang Dao. Niet dat we nou al zulke enorme inspanningen hebben gedaan, maar hier een extra dagje doorbrengen is nou eenmaal erg aangenaam, en dat is toch uiteindelijk waar het om gaat.

Na het ontbijt op het terras van het parkje gaan we op pad om een wandeling te maken die ons uiteindelijk bij de grotten van Chiang Dao moet brengen. Deze grotten zijn waar Chiang Dao bekend om is, voor de rest is het een beetje bedrijvigheid op de kruising van twee wegen. Waar wij overigens 6km ten westen van zitten.

De wandeling is ruim 4km en voert door dichte tropisch aandoende begroeiing erg steil een berg op. Pad is erg smal en af en toe moeten we terug omdat we op dood spoor zitten. Gelukkig is de begroeiing niet zo dik dat de GPS zijn satellieten niet meer kan zien, we komen dus telkens vrij eenvoudig weer terug op het punt waar het fout ging. Toch wel spannend, en voor alledrie erg leuk. Huub gaat uiteraard voorop, als een volleerd gids vertelt hij het een en ander over de rotsen en de takken.

Na drie kwartier zitten we op het hoogste punt, helaas geen uitzicht want ook hier is de begroeiing erg dicht. We dalen een half uurtje af en eindigen op een tempelcomplex waar de grot deel van uitmaakt. Veel kraampjes, er wordt traditiegetrouw weer van alles verkocht, en restaurantjes zijn om deze toeristische trekpleister ontstaan. Het bezoek aan de grot is aardig, met vooral spectaculair geërodeerde kalksteen vormen. Aan het eind van de tunnel is een klein boeddhistisch altaartje, meer is er eigenlijk niet te zien.

Terug buiten lunchen we met de gebruikelijke fried noedels en rijst voor Huub en wandelen terug naar het park. Huub en Angelique gaan onmiddellijk zwemmen, ik kijk er wat naar en doe even een power nap. Die slaat goed aan, na een papaja gegeten te hebben besluit ik mijn hardloopschoenen eens te zoeken en loop een kilometer of 13. Warm, geen meter vlak, weinig gelopen de laatste tijd dus het gaat zeker niet te hard. Om eerlijk te zijn heb ik best afgezien!

Even douchen en dan is het alweer bijna donker dus we zoeken het restaurant op waar Angelique friet op de kaart (Europese eigenaar...) ontdekt. Huub wil dat ook wel, ik hou het maar bij Thais. Paar spelletjes 'pesten', daarna goed gegeten.

Papaja eten voor de bungalow

De dag wordt afgesloten met een verhaaltje voorlezen voor Huub en de standaard avond invulling. Op naar morgen, we gaan weer fietsen!

Mae Taeng - Chiang Dao (13-12-2012)

De wekker wordt niet gezet, we hebben afgesproken met Barry rond 9u te ontbijten zodat we rond 10u kunnen vertrekken. Barry (fietsliefhebber) wil graag een kilometer of 15 met ons meerijden en ons een heel mooi paadje laten zien waarmee we ook nog een stuk afsnijden. Dat slaan we niet af.

Inderdaad zorgt Huub er wel voor dat we ruim voor 9u de tassen hebben gepakt en aanschuiven op de veranda voor het ontbijt. Om half 8 heeft hij het meisje al gespot en vertrekt om nog wat te spelen. Frans, een Nederlander die inmiddels ook alweer een aantal jaren in Thailand woont, is ook aangeschoven en we kletsen nog wat over het leven in Thailand, fietsen en verschillen tussen Thailand en Nederland.

Half 10 nemen we afscheid van Sunee, Frans en Frans' vrouw. Barry rijdt voorop en voorlopig volgen we nog wel mijn GPS track. Maar na een kilometer of 7 rijden we opeens rechtsaf, een mooie onverharde weg in die de openstreetmap niet kent. Over rode klei rijden we langs strooien hutjes en een irrigatiekanaal vlotjes tot het punt waar we afscheid van Barry nemen, aan de doorgaande provinciaalse weg, de 107.

We ontwaren een paar vrouwen langs de kant van de weg die rieten manden aan het vlechten zijn en ook bananen verkopen. We lusten inmiddels wel wat en proberen duidelijk te maken dat we 6 banaantjes van de immense tros van ongeveer 50 bananen willen kopen. Affijn, in dezelfde tijd doe je bij de Albert Heijn de boodschappen voor een week, maar uiteindelijk hebben we dan toch onze bananen. En waarschijnlijk iets teveel betaald, al kunnen we ons aan die 25ct geen buil vallen.

Al snel gaat de 107 van 4 naar 2 banen en wordt een stuk rustiger. Het fietsen over deze grotere wegen in Thailand gaat altijd over de vluchtstrook en is daardoor behoorlijk veilig. De weg golft wat heen en weer, maar echt serieus klimmen is het niet. Wel heel mooi, het is hier erg groen. Doet ons allebei denken aan de Jura, waar we ook van die mooie groene stukken langs rivieren en beken hebben gefietst.

Hmmm, een mangosteen!

Omdat we best vroeg zijn besluiten we een kleine omweg te maken door het centrum van Chiang Dao waar -zoals overal in Thailand- aan eettentjes geen gebrek is. Laat het nou net lunchtijd zijn, we kiezen er eentje uit en nemen een portie fried rice met een cola. Met 3 personen komt dit op drieënhalve euro.

Het laatste stukje naar Malee's Nature Lovers Bungalows waar we verblijven is een mooi klein weggetje de bergen in. Bungalow is basic maar goed. Meer heeft een mens eigenlijk niet nodig.

Meer dan basic is wel het zwembadje op het terrein, ongeveer naast onze bungalow. Al snel liggen Huub en ik erin. Helaas verdwijnt de zon steeds achter de wolken waardoor de temperatuur vandaag voor het eerst onder de 25 graden zakt. De gevoelstemperatuur daalt zelfs tot onder de 20 (!) graden zodat het voor mij te koud wordt in het zwembad. Het leven met constante temperaturen van 25-30 graden went erg snel, als ik de temperaturen in Nederland zie lijkt het me beter dat we nog even wegblijven.

Na een fruitmomentje met wat langs de weg gekochte mangostenen, dit zijn donkerrode vruchten met een harde schil en als je die kraakt houd je een bol over met iets wat naar lychees smaakt, maken we een wandelingetje naar een Boeddhistisch klooster 500m verderop, de Wat Thung Pha Plong. Ligt heel mooi geïntegreerd in de bergwand en kan worden bereikt met een aantal lange trappen. Huub kruipt in de rol van reisleider en wijst ons de weg over de trappen. In de verschillende gebouwtjes op het tempelcomplex treffen we allerlei verschillende boeddha beelden met veel pracht en praal er omheen. Heel mooi, maar de ligging en opbouw van het klooster aan het eind van deze vallei maken het meeste indruk.

Als het donker wordt begeven we ons naar het uitstekende restaurant van het park waarop we verblijven. Spelen met Huub nog een paar potjes 'pesten' en dan kan het licht uit, voor Huub. Onze dag eindigt zoals gebruikelijk met koffie, computer, schrijven en lezen.

Olifanten (12-12-2012)

Huub had een onrustige nacht, maar stond om half 8 met de deurklink in zijn hand om op zoek te gaan naar het meisje om te spelen. We wisten hem nog 5 minuten binnen te houden, maar daar is het bij gebleven. Binnen een minuut nadat hij buiten was gestapt hoorden we dat de oorlog was hervat.

Na het ontbijt afgereisd naar het Baan Chang Elephant Park. In dit park worden olifanten opgevangen die weggekocht konden worden vanuit allerlei olifantonvriendelijke omstandigheden. Bekende voorbeelden zijn het overbelasten (misbruiken) van olifanten in de bosbouw, waar de olifanten inspanningen moeten leveren die hun vermogens ver te boven gaan. Of de malafide circussen, waar olifanten getraind worden tot het uithalen van allerlei kunstjes en truukjes. De mahuts (olifantenverzorgers) schuwen er hier niet voor de olifanten te drillen op zeer dieronvriendelijke wijze. Kortom, ondanks het feit dat de olifant de nationale trots zijn van het land is er toch nog het nodige mis het het welzijn van het dier.

Het Baan Chang park biedt nu 22 olifanten onderdak in hun -ruime- park en om dit te bekostigen organiseren ze zogenaamde verzorgingscursussen voor bezoekers (toeristen).

Huub voert suikerriet

Niet te veel bij voorstellen bij zo'n cursus, maar het is wel een leuke kennismaking met de olifant. De dag begint met het uitdelen van een blauw pakje. Mij deed het direct denken aan 'Levenslang in Thailand' van Pedro Ruijzing over het leven in een Thaise gevangenis. Die kreeg ook zo'n pakje! Gelukkig springen er geen agenten vanachter bomen en gaat het cursusprogramma gewoon verder.

Na een introductie over de eetgewoonten van de olifant beginnen we met een 'kennismaking' met de dieren; er worden een aantal manden neergezet met trossen bananen (uiteraard verbouwd op de bananenplantage van het park) en stukken suikerriet die we uit mogen delen. Ophouden, de slurf gaat eromheen en hopla, binnen. Houdt gerust je camera op een afstandje want de olifant die niet al te best kan zien schuift 'm anders vlotjes naar binnen. De ene olifant is wat makker dan de ander en kun je gewoon in z'n bek voeren. Wel staan de olifanten nog steeds vast, het kan dus niet uit de hand lopen.

Deel 2 is het oefenen met het zitten en rijden op een olifant. Vooraf had ik me heilig voorgenomen "ik ga geen rondjes op een olifant maken", maar het gaat er zo ontspannen aan toe dat ik toch wel nieuwsgierig wordt. En op een olifant terecht komt. Het zit niet heel comfortabel, maar een paar minuten is het wel vol te houden. Je zult er mij echter niet de Pyreneeën mee over zien trekken.

Nadat de Thaise commando's voor 'vooruit', 'afslaan', 'stoppen' en 'zakken voor afstappen' zijn geoefend is het tijd voor de lunch. Zoals gebruikelijk in Thailand met rijst, groenten en fijn gekruid. En olifantenporties!
Gelukkig is er voldoende tijd even uit te buiken en te relaxen voordat het programma verder gaat.

Het voorlaatste onderdeel van de dag is het maken van een tocht op de olifanten. Huub wilde eerst niet op een olifant, vond het echt veeeel te eng. Maar na de lunch komt een mahut aanzetten met de grootste olifant van het park die sterk genoeg is om 3 mensen te vervoeren. Enigszins angstig laat hij zich overhalen en wordt door de mahut voor Angelique en mij op de olifant gezet. Het duurt pakweg 20 seconden en dan vindt hij het prachtig. Enthousiast volgen de Thaise commando's elkaar op en we lopen -onder begeleiding- een pad de heuvel op. Na 20 minuten wordt even gepauzeerd, wellicht niet zozeer voor de olifanten maar meer voor ons en dan volgen nog 20 minuten heuvelaf naar de poel toe.

Daar wordt de dag ook afgesloten, de olifanten lopen het water in en wij krijgen een emmer en borstel om ze nat te gooien en te borstelen. Geinig... Huub blijft maar halve emmers over de olifant gooien, maar borstelen ho maar. Af en toe dreigt de olifant zich om te draaien en dan moet je oppassen, als je een pootje krijgt van de olifant kan het heel vervelend aflopen.

We kletsen nog even na met wat mensen uit de groep en van het park, nemen een douche (ja, je wordt er niet schoner op) en worden rond 3 uur opgehaald door Barry van de home stay.

Terug in Mae Taeng rusten we even wat in de bungalow, behalve Huub want die gaat bij de deur wachten tot de schoolbus van het meisje terug komt. Wat nog 3 kwartier duurt...

Leuk, een Thaise schoondochter!

Met eten, schrijven, bloggen, kletsen, thee drinken komt een eind aan deze welbestede dag!

Chiang Mai - Mae Taeng (11-12-2012)

De wekker niet gezet en gelukkig worden we deze keer eerder wakker dan half 10. Huub blijft echter gewoon doorslapen terwijl Angelique en ik de spullen bij elkaar zoeken en in de fietstassen duwen. Natuurlijk wordt Huub hier wakker van zodat we klokslag 9 uur aan het ontbijt zitten. De gebruikelijke toast, pancake en fruitsalade gaat er vlot in en kwart voor 10 gaan we op pad.

Bij het wegrijden van het terrein ontstaat er al discussie over links of rechts. Dit keer krijg ik mijn zin omdat Angelique erop vertrouwd dat ik de GPS heb voorbereid met de route van vandaag. Helaas, dat was ik vergeten, dus na 500 meter remmen we, halen de notebook uit de tas en starten Mapsource op om een route te maken en naar de GPS te versturen. Zo doen we dat....
(De geïnstalleerde kaart op GPS en PC is overigens de openstreet map van Thailand, een uitstekende keus!)

De route voert ons langs de Mae Ping rivier de stad uit. In eerste instantie druk, later wordt het steeds rustiger en na een kilometer of 10 ontdekken we de eerste bananenbomen en kokosnoten. In het begin wordt iedere bananenboom enthousiast begroet, maar net zoals je in Nederland ook niet constant 'maïs' of 'bieten' roept gaat dat vrij snel over.

Na een tijdje verlaten we de wat grotere maar wel rustige weg en komen terecht op een prachtig klein weggetje wat tussen bananenplantages door slingert. Er liggen overal kleine kanaaltjes waarmee het land wordt geïrrigeerd, alles verdeeld in kleine perceeltjes. De rijst is al geruimd, wel ontwaren we op een gegeven moment ook papaja's, mango's en aardappelen. De mensen die her en der aan het werk zijn roepen vrolijk als ze ons zien, terug zwaaien kunnen we wel, terug groeten is lastig maar ons Thais wordt al beter...

De Mae Ping, nu rustig in het droge seizoen

Af en toe passeren we een dorpje of nederzettinkje met daarin volop bedrijvigheid. Overal wordt gekookt en is eten en drinken te koop. Allerlei kruidige luchten waaien onze neuzen binnen, hier hoeven we onze lunchtijd niet te plannen op het moment dat je een eetgelegenheid vindt, maar kun je gewoon stoppen als je honger hebt en vindt dan altijd wel iets.

Onze lunch gebruiken we op een kruispunt van twee kleine wegen waar een familie toch een gat in de markt zag en een eetstalletje is begonnen. Uiteraard wordt hier op het platteland alleen Thai gesproken, wellicht ook Chinees of Japans, maar daar komen we ook niet verder mee. Ik loop met de kokkin mee naar de kooktent (de tafel met het gasstel) en wijs aan wat erin moet. Noedels, witte kool en ei lijkt me voldoende om iets bij elkaar te roerbakken en inderdaad komen er even later knapperende geluiden en lekkere luchten uit de kooktent. De borden worden vol geschept en als extraatje heeft ze er ook varkensvlees in gedaan.

Typisch Thais eettentje op kruising van wegen

We blijven een mooi kleine weggetje volgen langs een irrigatiekanaal en krijgen het gevoel dat we door de aardappelschuur van Thailand rijden. Het asfalt is, zoals eigenlijk overal tot zover, erg goed. We proberen ons voor te stellen hoe dit stuk er pakweg 15 jaar geleden uit zag, onverhard wellicht? Tijdje later ontdekken we een mogelijke reden voor deze strak aangelegde weg als we langs het chique uitziend Chang Mai golf resort fietsen. Tja, de golfers komen wellicht liever niet over een stoffig pad aangereden.

Het laatste stukje tot de geplande homestay in Mae Taeng loopt over de wat grotere 1001, een regionale tweebaansweg die hier erg rustig is. Wel moeten we hier een heuvelrugje passeren waardoor we een paar keer de kleine versnelling op moeten zoeken. Met temperaturen tegen de 30 graden maakt dat we toch echt aan de bak moeten. We passeren nog een paar grote tempels die we maar even laten liggen, deze allemaal bezoeken is niet goed voor de actieradius.

Met de handgeschreven routebeschrijving en wat navragen vinden we na 55km Ban Akeela homestay en worden enthousiast begroet door eigenaar Barry, een Engelsman die getrouwd is met een Thaise vrouw en op zijn ruim opgezet perceel 3 bungalowtjes ingericht heeft voor verhuur. Ziet er prachtig uit! We krijgen koffie en 's avonds kookt mevrouw voor ons een voortreffelijke Thaise maaltijd met als toetje een bord verse papaja.

Veranda met op de achtergrond onze bungalow

Leuk detail voor Huub: het kleinkind van het echtpaar wordt om 4 uur van school naar opa en oma gebracht, die volgens goed Thais gebruik de kleinkinderen min of meer opvoeden zodat de ouders allebei kunnen blijven werken. Ze moeten beiden even wennen, maar al snel zitten ze samen Mickey Mouse te kijken en even later hebben ze allebei een pistool van duplo gemaakt en is de Nederlands-Thaise oorlog uitgebroken!

De dag wordt zoals vaker afgesloten met thee op ons terrasje en het bijwerken van deze weblog. Wifi genoeg hiero!

Laatste dag Chiang Mai (10-12-2012)

Ja, ook bij ons vliegt de tijd en zo zullen we morgen alweer vertrekken uit Chiang Mai. Volgens mij toch wel de ideale stad om te acclimatiseren in Thailand. Lekker warm, maar niet té. Aziatische toestanden op straat, maar niet té. Bovendien zitten we in een erg goed gelegen guesthouse van waaruit we zowel lopend als fietsen gemakkelijk allerlei bezienswaardigheden kunnen bereiken. Kan het iedereen aanraden!

Onze ontbijt stamtafel

Vandaag begint met het kopen van een paar wegenkaarten. In Nederland niet echt iets goeds gevonden, op internet gelezen dat de zogenaamde PN kaarten interessant zijn. We vinden deze in een goed gesorteerde boekenwinkel, maar vinden daar ook de GT Rider kaart van het Golden Triangle gebied. Dit is een kaart die oorspronkelijk gemaakt is voor motorrijders, maar hij dekt precies het gebied af waar wij de komende 3 weken zitten en de schaal ziet er ook goed uit. Doe deze maar!

In de Lonely Planet hebben we gelezen over Bo Sang, een stadje 12km ten oosten van Chiang Mai waar grondstoffen op traditionele wijze worden verwerkt tot gewilde (door toeristen) producten. Het eerste fabriekje wat we bezoeken maken ze paraplu's uit bamboe.

Baleinen hakken uit bamboe

Uit een stuk bamboe begint de ene afdeling met het hakken van de houtjes voor de baleinen en de steel. Een andere ploeg is de doeken aan het schilderen of behandelen. Deze worden eventueel door een ander team gedecoreerd met olifanten/draken/kunstuitingen/etc. Indrukwekkend om te zien hoe rustig de mensen, gezeten in kleermakerszit, de hele dag gefocust zijn op een klein onderdeeltje van een paraplu. De resultaten zijn erg mooi en worden in de winkel op het terrein te koop aangeboden.

Huub zijn favoriet: de grove schilder

Ons tweede doel voor vanmiddag is een zijdefabriek. We kregen een vrijblijvende rondleiding door een dame die in matig Engels toch aardig over wist te brengen hoe de zaak daar in elkaar stak. De zijde wordt geproduceerd door rupsen, althans die maken de cocon die tot een draad wordt gesponnen. We zien bakken met coconnen liggen, naast de bakken met rupsen die bezig zijn een cocon te produceren.

Zijde spinnen

De tweede hal is de weverij, waar op enorme weefgetouwen de draden tot lappen stof worden gevormd. Tenslotte worden er in de kleermakerij allerlei kleding van gemaakt die in de verrassend ruim opgezette winkel te koop wordt aangeboden. Als het aan onze 'gids' lag hadden we hier onze reis uitrusting aangevuld met een pak en een jurk.

Als we genoeg gezien hebben stappen we weer op de fiets en beginnen we aan de terugreis, het eerste stuk weer langs de drukke weg maar zodra we de super highway zijn gekruist schakelen we over op allerlei kleine straatjes door rommelige wijkjes. Erg leuk! We scoren wat vers fruit bij een kraam onderweg en bezoeken nog een immense overdekte markt. Net als onderweg wordt er ook hier zoveel gehandeld, gekookt, producten aangeboden dat ik me steeds afvraag wie dat nou allemaal moet kopen en opeten.
En dan lopen we een paar uur later over de zaterdagmarkt in Chiang Mai en dan is het weer van hetzelfde...

We sluiten de dag af met een goede Thaise maaltijd op de markt. Vorken die je bijna doormidden bijt, plastic tafelkleedjes en een paar kunststof tuinstoelen, maar erg lekker eten. Als we gaan betalen hebben we met z´n 3´en voor 4 euro gegeten!

Mooi einde van een prima start in Thailand, zoals gezegd blij dat we deze stad gekozen hebben. Maar ook al hebben we best veel gedaan en gezien in Chiang Mai, we kwamen toch behoorlijk moe aan en hadden echt wel een goede acclimatisatie nodig. Vooral Huub kon zijn bioritme niet zo gemakkelijk omzetten, die was de eerste nacht om 12 uur klaarwakker en wilde absoluut uit bed. "Ik hoor buiten al mensen lopen, papa", zei hij, "dan mag ik er toch ook wel uit?". "Huub", zei ik, "die mensen komen thuis en gaan nu slapen".
Maar goed, dat hebben we gehad....