Koh Yao Yai, rustdag 1 (06-02-2013)

Geslapen als een blok en ik word dus vrolijk wakker. Op de planning vandaag staat een rustdag, maar in dit geval kun je die beter omschrijven als 'we slapen vanavond in hetzelfde huisje', een dag lang rusten en niets doen wil nooit zo lukken. Ik zie hier op dit kleine resort stelletjes hele dagen aan het strand liggen bakken, als de dag om is eten ze en de dag erna weer hetzelfde. Dat is niet onze definitie van een rustdag.

Nou zitten er op dit resort veel Duitsers, we hebben het idee dat die nogal gesteld zijn op rust, en niet zoals wij, en met ons vele landgenoten, iedere dag op willen vullen met een uitje of activiteit.

Onze eerste activiteit vandaag is het ontbijt. Eigenlijk willen we buiten het resort gaan ontbijten, i.t.t. de accommodatie is het eten hier nogal aan de prijs, maar als puntje bij paaltje komt halen we onze schouders op en accepteren de meerprijs van een paar Baht. Lekker, en lekker gemakkelijk!

Aan boord van de longtail richting 'Noi'

Het is alweer een paar weken geleden dat we een was gedaan hebben, gelukkig heeft Angelique een paar kilometer van het resort een kleine wasserette gezien, voor 40 Baht per kilo wassen ze daar onze spullen. Ik verheug me nu al op een schone broek vanavond.

Het eiland waar we nu op zitten, Koh Yao Yai, heeft nog een kleiner broertje, Koh Yao Noi geheten, 'Noi' betekent klein, 'Yai' is groot. Koh Yao Noi is iets verder ontwikkeld dan Koh YaoYai, met meer restaurants, duikscholen, accommodatie, barretjes, etc. Echt toeristisch is het niet, maar in vergelijking met Koh YaoYai is het een stukje drukker.

Vandaag willen we een bezoekje brengen aan dit kleinere eilandje, ten noorden van het onze. Er loopt een weg van zo'n 25 kilometer helemaal om het eiland en dat lijkt ons erg interessant. Mooie bijkomstigheid is dat op Koh Yao Noi een ziekenhuis is waar ze hopelijk Huub zijn hechtingen kunnen verwijderen.

Vissersdorpje tussen de mangrovebossen op Koh Yao Noi

We fietsen het resort af en rijden een kilometer of 5 tot de ferry. Nou ja, een dienstregeling is er niet, er hangt een groepje hangouderen rond de pier en als we vragen hoe we over kunnen varen komt er eentje overeind en neemt ons mee naar zijn longtail boot. Binnen 10 minuten staan we op het andere eilandje waar we beginnen met een mooie omweg te maken door en langs de rubberplantages. Wat een rust!

De volgende stop moet het ziekenhuis worden. Best groot voor zo'n eilandje, ik stap het eerste het beste gebouw in en wil Huub aanmelden. Dat kan niet, gebaart een vrouw en wijst naar een andere afdeling. Dan zie ik dat we ons in de kraamkliniek bevinden...
Op de andere afdeling gaat het vlotter, en een paar minuten later ligt hij op een tafel. Helaas zijn ze hier van mening dat hechtingen er minimaal 7 dagen in moeten zitten en geen 5. Ze maken het nog eens schoon en leggen er een nieuw verband op. Maar de hechtingen blijven zitten, helaas voor Huub die nu bij het zwemmen in zee nog steeds goed op moet letten. Wat natuurlijk niet gebeurt.

We pikken de route aan de westkant van het eiland op en rijden al spoedig door de mangrovebossen. Het is laag water dus de wortels zijn goed te zien. Even later gaan deze bossen over in naaldbomen, ik weet niet wat de specifieke benaming is van deze bomen maar ze dragen lange dunne naalden waarvan de meesten nu op de weg liggen. Mooi gezicht!

Na een kilometer of 6 steekt de weg het eiland over, van west naar oost. Dat is dus dwars op de richting van de heuvels, gevolg: er moet even stevig geklommen worden. Niet lang, maar wel steil. Puffend komen we boven en dalen in een mum van tijd af terug naar zeeniveau. Op het kaartje wat we hebben staat een pizzeria aangegeven, klinkt goed als lunchplek. Als we de pizzeria vinden lijkt deze open, er staan vuile borden op de tafels, maar er is niemand te zien. We lopen rond het huis en roepen wat Engelse en Thaise begroetingen maar niemand reageert. Jammer, geen pizza.

Mooi zwemplekje onderweg

Gelukkig is een Thais tentje een paar kilometer verderop wel open en we bestellen een lunch. Was de ochtend nog bewolkt, inmiddels is de lucht opengetrokken en ik schat dat we wel aan de 35 graden zitten. Zonder wind, dus het voelt gewoon heet. Ideaal weer om nog even de zee in te springen, en dat doen we dan maar zodra we gegeten hebben. Het strand is een beetje rotsachtig maar dat mag de pret niet drukken.

We vervolgen onze tocht over het eiland, steeds de mooi slingerende weg volgend. Af en toe een doorkijkje op zee en best veel bebouwing met allerlei kleinschalige activiteiten. Veel rubberpersen, maar ook kleine toer organisators of massagesalons. Aan de pier aangekomen weer hetzelfde ritueel als vanochtend, en we worden voor 150 Baht naar Yai gebracht.

Laatste stukje wil Huub altijd zelf fietsen

De tijd vliegt, het is alweer bijna 5 uur. Angelique fietst nog een stukje verder om de was op te halen terwijl Huub en Marc nog even de zee in springen. Vandaag nagenoeg geen wind, dus ook geen golven. Wel hetzelfde warme water waar het geen enkele moeite kost om 'er door' te gaan.

Na een half uurtje zwemmen gaan we douchen en bestellen wat eten in het restaurant. Huub neemt friet vandaag en krijgt een enorme portie, hij onderbreekt er zelfs het spel met de kano's voor.

Na het eten gaat Huub slapen en nemen wij nog een koffie en plannen nog wat voor de komende dagen. Het ziet er naar uit dat we er nog een dagje aan vastplakken op dit eiland; het heeft mooi strand, is betaalbaar en rustig. Wat wil een mens nog meer...?

Phuket - Koh Yao Yai (05-02-2013)

Geslapen als een blok in de hotelkamer met airco, ook wel weer eens lekker na nachten met alleen een krakkemikkige ventilator. Snel een ontbijt naar binnen want de boot naar Koh Yao Yai vertrekt om half 9 van de pier aan de andere kant van de stad.

Netjes op tijd ingescheept en plaats genomen in de kajuit op het bovendek. De oude ferry wordt volgeladen met allerlei goederen, de meest opvallende passagiers zijn koeien die aan een touw op het achterdek staan. Netjes op tijd ingescheept en plaats genomen in de kajuit op het bovendek. De oude ferry wordt volgeladen met allerlei goederen, de meest opvallende passagiers zijn koeien die aan een touw op het achterdek staan

Iets voor half 9 gaan de deuren van de boot dicht en wordt de airco in de stand 'vriezen' gezet. We verlaten de haven van Phuket die vol ligt met decadente speedboten en aftandse vissersboten. Verderop aan de kust zijn duidelijk allerlei resorts en hotels te zien die tegen de heuvels zijn aangebouwd. Ongetwijfeld met prachtige uitzichten op de zee en met flinke prijzen per nacht.

Een uur later duwen we de fietsen van boord en stoppen aan het eind van de pier voor een bakje koffie en een fris. We bestuderen de kaart en trekken de conclusie dat het moeilijk wordt te verdwalen op een eiland met maar één doorgaande weg. Deze weg, van het zuidelijkste puntje (waar wij aangekomen zijn) naar het noordelijkste punt waar ferries vertrekken in andere richtingen, is zo'n 20 kilometer lang. Laten we zeggen dat het eiland qua oppervlakte vergelijkbaar is met Vlieland.

Vissersbootjes wachten op hoog water

We kopen wat fruit, mango's en lychees dit keer, wat we opeten onder de pier van een vissersdorpje. Het krioelt er van de kleine krabbetjes. maar zodra je een voet verzet schieten ze onder het zand. Het is een heel mooi en rustig eiland, er rijden wel een paar auto's maar daar hebben we totaal geen last van. Ook loopt de weg vrijwel vlak, hadden we ook niet verwacht aangezien de skyline van het eiland nogal wat heuvels vertoont. Kortom: het is erg prettig fietsen op dit eiland.

Een paar kilometer voor het Thiwson Beach Resort, waar we verwacht worden, zien we een leuk restaurantje. Toevallig is het net lunchtijd dus bestellen we een lekkere Thaise maaltijd. Ook hier lopen weer jonge katjes (daar hebben ze er genoeg van in Thailand) waar Huub niet vandaan te krijgen is.

De laatste kilometers fietst Huub graag zelf

In het resort aangekomen probeert de sluwe eigenaar ons eerst in een familie bungalow van 2000 Baht te stoppen. Daar trappen we mooi niet in, het lijkt wel een villa en dat is niet wat we zoeken. Opeens, uit het niets, herinnert hij zich dat ie ook nog één goedkopere bungalow vrij heeft. Jaja... Dat ziet er beter uit, heeft weliswaar geen airco maar kost 'slechts' 800 Baht. Voor het zuiden van Thailand, waar alles toch een stuk duurder is aangezien er veel meer toeristen komen, geen slechte prijs.

We droppen de bagage in het bungalowtje en zoeken het strand op. Ongelofelijk lekker water hier, ik denk dat het wel 30 graden is, alsof je in bad stapt. Huub zijn oor mag nog steeds niet nat worden met die hechtingen, maar dat verbod wordt een paar keer flink overtreden. Nou ja, we denken maar dat dit zoute water ontsmettend werkt. Het lukt gewoon niet een kind van 4 in een zee met lekkere golven, wijs te maken dat zijn oor niet nat mag worden.

Na nog wat spelen in het zand, nog een keer zwemmen, nog wat spelen in het zand zoeken we de bungalow op. Grappig dat die is voorzien van een buitendouche, dat geeft wel een exotisch gevoel.

Terwijl Angelique en Huub douchen doe ik nog wat inkopen in een supermarktje een paar kilometer verderop. Vooral drinkwater heb je hier niet snel te veel, het is de laatste dagen echt warm!
De dag wordt besloten met een maaltijd in het restaurant van het resort, wel goed maar eigenlijk flink aan de prijs. Zal wel bij een resort horen, vrees ik.

We leggen Huub op bed en nemen plaats op de veranda voor wat lezen en schrijven. Net besloten er hier nog een dagje aan vast te plakken. Echte strandmensen zijn we niet, maar ik heb al een mooi fietsrondje gezien...

Phang Nga - Phuket (04-02-2013)

We hadden verwacht bij zonsopgang gewekt te worden door startende vissersbootjes, maar niks hoor. En niet dat we nou zo vast geslapen hebben, maar het zijn hier duidelijk geen 'voor dag en dauw' vissers. Dit terwijl ik mij uit mijn korte carrière als sportvisser meen te herinneren dat ze 's ochtends juist goed bijten. Wellicht 's ochtends Nederlandse tijd...

Uitzicht vanaf de pier

Het ontbijt in het palendorp is het tegenovergestelde van het eten van gisteravond. Twee kleffe boterhammen met een paar eetlepels mierzoete jam, paar koppen lauwe oploskoffie en een deegvinger. Ik had er eigenlijk niet voor moeten gaan zitten. Na het ontbijt kijken we nog wat naar de prachtige ranke wedstrijd roeiboten die men aan het prepareren is voor de binnenkort te houden bootrace. Lang, smal, rank; ze gaan er wel met 20 man inzitten!

De boot terug naar Phang Nga zou rond 9 uur langskomen om ons op te pikken, maar om kwart voor 9 komt er al een longtail met locals langs gevaren die allemaal iets in Phang Nga moeten gaan doen. Goed dat we dit even horen, we spoeden ons naar de steiger en nemen de laatste 3 plaatsen in.

De laatste twee dagen heb ik wat last van wat tintelingen in mijn vingertoppen en af en toe wat druk op mijn borst. Heb dat eerder gehad en weet dus wat er van kan komen. Om mezelf -hopelijk- gerust te laten stellen besluiten we even langs de medische post in Phang Nga te gaan waar ik mijn verhaal aan de dienstdoende arts voorleg. Die knikt, en knikt, en knikt, maar begrijpt er volgens mij niet veel van. Zijn Engels is toch te gebrekkig. Gelukkig hebben we dan Google nog, ik kan hem laten zien welke bloedverdunners ik gebruikte en dat was blijkbaar de ontbrekende schakel. Hij kan niet veel voor me doen, en al helemaal geen advies geven. Wil ik dat wel dan zit er maar één ding op, en dat is zijn advies, naar het Phuket Bangkok hospitaal gaan in Phuket.

Wachtruimte in de medische post in Phang Nga

Hmmm, dat laatste heb ik niet veel zin in. Aan de andere kant, om nou op allerlei kleine eilandjes te gaan zitten en niet helemaal gerust te zijn over je gezondheid wil ik ook niet en zo ver is Phuket ook weer niet van hier. Dus besluiten we de reisroute naar de eilanden aan te passen; we fietsen naar het busstation en nemen de bus naar Phuket. Vanaf daar gaan er ook boten naar Koh Yao, dus als het een beetje opschiet zitten we vanmiddag nog op het eiland.

Als we in Phuket uit de bus stappen kost het een paar keer vragen voordat we het ziekenhuis hebben gevonden. Daarna worden we snel en vakkundig geholpen. Inschrijven, intake met wat standaard zaken als bloeddruk, temperatuur, zuurstofgehalte en gewicht zijn zo gepiept. Nog wat vragen, nog een ECG en er is direct een specialist die tijd heeft.

Op een gegeven moment vraagt de arts of ik de laatste tijd iets zwaars heb getild. Huub wil natuurlijk weten wat ie vraagt en zodra Angelique het vertaald heeft zegt Huub "Ja, een boot".

Helpen draaien van de wedstrijdboot voor de jaarlijkse bootrace

Alle testen zijn goed, hoef me nergens zorgen over te maken en voor alles waar ik last van heb krijg ik een pilletje of een spray mee. De arts vermoed dat het een verkrampte spier is en geeft daar ook medicatie op af. Samen met Huub zijn antibioticum kunnen we nu wel een aparte fietstas inrichten voor de medicatie.

Een hele ervaring, zo'n groot Thais ziekenhuis. Zodra we binnenstappen komt er een gastvrouw op je af die je gegevens opneemt. Vervolgens wordt het steeds een stapje technischer totdat je eindigt bij een specialist. Wellicht krijg je als buitenlander hier en daar voorrang, maar ik ben onder de indruk van hoe snel het allemaal gaat. Wachttijden van een uur voor een bezoek op afspraak lijken hier uit den boze.

Afijn, rond half 4 staan we alweer buiten en gaan op zoek naar de pier waar de boot naar Koh Yao vertrekt. Na een kilometer of 5 fietsen hebben we die inderdaad gevonden, en de boot vertrekt om 5 uur. Da's mooi, het is pas half 5. Minder mooi is dat het een speedboot is en daar kunnen geen fietsen op. Hmmm, toch maar een hotelletje zoeken in Phuket dan. Nou zijn er moeilijkere opdrachten te verzinnen, wel slagen wij er twee keer in bij een hotel binnen te stappen dat vol is.

Mooi straatje in het oude Phuket

Na een verkwikkende douche zoeken we een eettentje op en laten het goed smaken. Helaas geen eilandje vandaag, maar morgen om half 9 zitten we op de boot! Welterusten.

Update 5 februari vanaf Koh Yao: De pijn is weg, net als de tintelingen. Wellicht heb ik me dit keer iets te snel zorgen gemaakt... Vandaag lekker gefietst en gezwommen, maar daarover later meer.

Phang Nga, rustdag (03-02-2013)

Een onverwachte rustdag, eigenlijk hadden we vandaag de ferry willen nemen naar Koh Yao Noi, maar het blijkt vandaag zondag te zijn, de enige dag waarop de ferries vanuit dit plaatsje niet uitvaren. Alternatief is om een bus naar het 80 kilometer verderop gelegen Krabi te nemen waar vandaan wel boten vertrekken. Dat voert toch iets te ver, zo blijven we bezig. Bovendien, Phang Nga ligt aan de gelijknamige baai die ook heel wat te bieden heeft.

Dus besluiten we tijdens het ontbijt om ons aan te sluiten bij een toer door de baai. Het besluit wordt snel genomen aangezien we een half uur voor het vertrek zitten te ontbijten. Gelukkig is het ontbijt niet al te omvangrijk zodat we mooi op tijd bij Mr Kean staan, de lokale touroperator.

De toer doet verschillende highlights aan en eindigt in een Moslim vissersdoprje wat op palen tegen een eiland is aangebouwd. Voor een habbekrats extra kun je hier ook overnachten als je dat wilt. Dat lijkt ons wel wat, het klinkt goed om in zo'n afgelegen dorpje op palen te kunnen overnachten. We stellen ons rust en mooie uitzichten op zee voor, wie wil dat niet?

Een hulpje van Mr Kean brengt ons in een taxietje die zo versleten is dat je door de bodem de straat kunt zien, naar de pier. Het duurt even, en net als we beginnen te twijfelen aan de betrouwbaarheid van Mr Kean vertrekt de boot. Er moest blijkbaar nog gewacht worden op 2 Duitse mensen.

Mangrovebossen

Het eerste stuk varen we langs uitgestrekte mangrovebossen. Ik heb dat nog nooit gezien, verbazingwekkend hoe ze in leven blijven terwijl hun wortels in de lucht lijken te hangen. Hier en daar een kanaaltje of baaitje zorgt voor een prachtige exotische aanblik. We komen langs een klein paaldorpje waar kinderen spelen met een oud bootje en wat grotere kinderen een vissersboot proberen te parkeren. Ziet er allemaal erg eenvoudig, tegen het armoedige aan, uit.

Een van de trekpleisters in de Phan Nga baai is absoluut Khao Ping Kan, oftewel James Bond eiland omdat er opnames zijn gemaakt voor The man with the golden gun. Ook onze boot koerst nu af op dit eiland. Het is hier absolute tourist madness: speedboten, catamaran, alles, longtails of rondvaartboten, het ligt allemaal afgemeerd aan en rond het eiland.

Ko Tapu

Onze boot past er nog wel tussen, zo'n longtail varen ze gewoon rustig op het strand en daar ligt ie. We wandelen het eiland op en zien al snel een mensenmassa zich verdringen om op de foto te gaan met op de achtergrond de prachtige rots Ko Tapu. Wij dringen niet, wachten gewoon 5 minuten en dan kun je rustig een fotootje maken. Opvallend veel Russische toeristen hier trouwens.

Na het 007 eiland verlaten te hebben koersen we naar een minuscuul eilandje in de baai met een hele mooie grot. Achterin de grot is een heel mooi doorkijkje op een soort lagune in de bergen op het eilandje. Je zou het in je fantasie misschien zo ontwerpen, maar hier bestaat het echt.

Zodra we de grotten verlaten komen er bakken fried rice uit een kist. We dachten al dat het taxi mannetje iets aan het inladen was bij een kraam vanochtend, nu weten we wat. Smaakt prima zo op een rustig varend bootje.

Onze volgende aanlegplek, de bakken fried rice en het watermeloen toetje zijn net op, is een ministrandje op een mini eilandje. Tijd om te relaxen, tijd om te zwemmen. De Thai weten het altijd zo te plannen dat je eerst flink wat lekker eten voorgeschoteld krijgt en daarna mag gaan zwemmen. Schijnt hier gezond te zijn.
Nou gaan we hier ook geen fanatieke open water zwemwedstrijd houden, dat geploeter van ons kan denk ik ook met een volle maag wel. Zo zullen de Thai er ook wel over denken.

De laatste aanlegplek is het vissersdorp. Wij brengen hier direct onze bagage naar de kamer en checken in. Onderaan het foldertje van Mr Kean staat 'new accommodation', nou, die moet denk ik nog gebouwd worden. We worden in een bloedheet kamertje gestopt wat vol staat met één driepersoonsbed. De muren zijn dun als papier en we vermoeden dat dit kamertje het begin van het vissersdorp was. Maar afijn, doorgewinterde reizigers dat we zijn klagen we niet, nemen een 'handy douche' en gaan het dorpje verkennen. Voor degenen die het niet weten, een 'handy douche' wil zeggen dat je een bakje schept uit een ton koud water en dat over je heen gooit.

Vanaf het water bekeken zag het dorpje er best klein uit. Dat is het natuurlijk ook, maar als je over de paadjes tussen de huizen op palen doorloopt lijkt het helemaal niet zo klein. We kijken even naar de bouw van de nieuwe moskee, nemen een bananen roti en een ijsje. Het is het ene kraampje met toeristische prullaria na het andere, ongetwijfeld brengt dit meer geld in het laatje dan de traditionele visserij.

Het eten, opgediend in een enorm maar leeg restaurant aan het water, is geweldig. Soep vooraf, gefrituurde groenten, rijst en twee schalen met op verschillende wijze gebakken groente. Wat een luxe!

Het is inmiddels donker geworden en we hebben niet veel meer te doen. Ik lees nog wat maar als mijn ogen tot drie keer toe dichtvallen leg ik mijn boek weg en val, ondanks de warmte, snel in slaap.

Khao Sok - Phang Nga (02-02-2013)

Na een paar dagen welverdiende rust moeten we vandaag weer aan de bak op de fietsen. Huub heeft gelukkig goed geslapen, net als wij en we voelen ons rond 8 uur sterk genoeg om te gaan ontbijten. Leuk dat we nog even Harm en Annet, onze toergenoten van gisteren, tegenkomen. Gisteravond helemaal niet meer gezien natuurlijk met ons ziekenhuisbezoek. We nemen afscheid van hen, zij volgen een route van AWOL en hebben andere plannen dan wij.

Ons ontbijt smaakt prima, zelfde samenstelling als gisteren en in hetzelfde tempo opgegeten. Nog even wat antibiotica drank voor Huub en na betaald te hebben rijden we rond half 10 weg van het resort. Was een goede keuze, er waren wellicht iets goedkopere, maar qua ligging en zwemmogelijkheden zaten we helemaal goed.

Veel klimmen, gelukkig met mooie uitzichten

We zoeken de doorgaande weg, de 401 weer op en vervolgen deze waar we hem een paar dagen geleden verlaten hebben. Maar amai, wat begint dat hier te klimmen! De eerste 4 kilometer zijn geen pretje, amper opgewarmde spieren terwijl het buiten een graad of 30 is en dan een klim die weliswaar niet heel steil, maar wel gemeen is. Er wordt gepuft, gezweet en weinig gezegd. Behalve Huub dan, die weet al hele verhalen te vertellen.

Gelukkig krijgen we na deze lange klim een vergelijkbare afdaling en daarna golft het wat op en neer. Bij een koffietentje nemen we pauze om wat lekkers te drinken en een papaja en wat lychees te eten. Daarna weer verder, tot het punt waar we de 401 verlaten om naar het zuiden, richting ons beoogde eindpunt Kapong te rijden. De weg vlakt nog wat verder af en de snelheid loopt nog wat op. Vlak voor de afslag blijft er een geluidswagen met keiharde muziek een paar kilometer achter ons rijden, ben blij dat hij eindelijk eens gas geeft en ons voorbij stuift. Wat hier nou de zin van is zie ik echt niet, in vrijwel onbewoond gebied op deze manier reclame voor iets maken lijkt mij vrij zinloos.

Het rollen van rubber

In een goed uitziend restaurantje nemen we een lunch, het is even geleden maar vandaag weer een ouderwets misverstand over het begrip 'vegetarisch'. De kok had echt niet vermoed, toen ik zie 'alleen groenten', dat er zelfs geen kip in mocht. Gelukkig wordt het even later hersteld en is de kip verdwenen. Naast het restaurant is iemand bezig met het verwerken van rubber, de bolletjes uit de bakjes aan de bomen zijn samengevoegd in een grote koek en deze wordt langzaam platgewalst.

Het laatste stuk naar Kapong loopt over een heel mooie kleine weg, langs en door de palmboom plantages. Af en toe een tempeltje en een brug om nog eens over de rivier te klimmen, verder is de route gelukkig vlak.

Kapong ziet er wel oké uit, aangezien er een resort zou moeten zijn hebben we deze plek uitgekozen als halteplaats. Met enige moeite vinden we het resort, wat een echt resort blijkt te zijn. Ruim en groen, maar ook een beetje fantasieloos en veel te duur. Voor 1300 Baht willen we niet in een leeg en ongezellig resort zitten, in the middle of nowhere met niets te doen. We kiezen dus voor het alternatief, nog 35km doorfietsen en de etappe die we voor morgen gepland hebben er achteraan doen.

Nadat dit besluit is gevallen, dat worden vandaag dus ruim 75 kilometer, nemen we even wat fruit en stappen daarna weer op de fiets. Even schrikken, er moet een paar kilometer stevig geklommen worden, maar gelukkig zet het niet door en dalen we daarna weer af. De rest van de weg, tot in eindpunt Phang Nga. blijft het golven maar wordt niet meer lastig.

Een kilometer of 10 na Kapong bevinden we ons in de bezem regio van Thailand, denken we. Overal zitten mensen bezems te maken van riet, bamboe en ijzerdraad. Leuk om te zien, als we met de auto waren hadden we er eentje meegenomen, nu houden we het op een foto van deze stukjes huisvlijt.

Het is al tegen vijven als we Phang Nga binnenfietsen en het eerste het beste hotel is goed genoeg. We zijn aardig leeg na deze lange en warme dag. Even tassen op de kamer, slippers aan en een ijsje halen. Daarna snel douchen (geen 'glibbertje' vandaag) en het dorpje in om te informeren naar de boten naar het eiland waar we heen willen.

Helaas, morgen is het zondag en dat is de enige dag dat er geen boot vaart. Ja lekker, wij de hele dag gefietst om een dagje langer op Koh Yao Noi te kunnen zijn, vaart die boot niet. Vanavond maar eens beraden op een alternatief.

Als we op zoek gaan naar een restaurant zegt Huub opeens: "he papa, die mensen kennen wij". Ik kijk op en zie Harm en Annet door de straat lopen, Ha, wat een toeval! Leuk hen te ontmoeten, samen zoeken we verder naar een restaurant. Uiteraard vinden we iets en hebben een gezellige avond, leuk avonturen uit te wisselen met deze sympathieke en ondernemende fietsers. We nemen nog een keer afscheid, nu gaan we echt een andere kant op.

In het hotel verzorgen we Huubs oor nog waarna hij mag gaan slapen op de hete kamer. Lakens en dekens hebben ze hier niet, aangezien de temperatuur hier niet onder de 25 graden komt zijn die ook niet echt nodig.
Angelique en ik luieren, lezen en schrijven nog wat en rond middernacht gaat het licht uit!

Khao Sok, rustdag 2 (01-02-2013)

Om 7 uur wakker geworden van de wekker, vandaag hebben we ons aangemeld om mee te gaan met een toer over Chiaw Lan, het grote stuwmeer, in het natuurpark en het vertrek is om half 9. Als we goed genoeg wakker zijn om op te staan beginnen we zoals vrijwel altijd met ontbijt. Havermout, toast, ei, pannenkoek, koffie en thee verschijnt op tafel en wij ruimen alles op.

Rond half 9 komt de gids aangelopen en de groep, behalve ons bestaande uit nog 2 Nederlanders en 3 Duitsers, klimt in een pick-up voor de eerste 60 kilometer per auto naar de enorme Ratchaprapha dam. Deze dam is in 1982 geopend om aan de groeiende energiebehoefte te kunnen voldoen. Het stuwmeer wat daarbij ontstaan is, is uiteraard niets anders dan een een paar ondergelopen dalen maar wel met een omvang van 165 vierkante kilometer, enorm groot dus. Uiteraard bevonden zich in het nu ondergelopen gebied ook een paar dorpjes, de ca. 1000 inwoners zijn allemaal netjes elders gehuisvest.

Longtailboten wachten op toeristen

Aangekomen bij het meer stappen we op een longtailboot voor een tochtje van een klein uur naar een drijvend restaurant waar we onze lunch bestellen. Onderweg wordt een paar keer stapvoets langs het prachtige karstgebergte gevaren, echt onwaarschijnlijk hoe mooi de rotsen hier uit het meer opdoemen. Zo leidt vernietiging van een stuk leefbare aarde ten bate van een waterkrachtcentrale wel weer tot iets spectaculair moois.

De bestelling van de lunch wordt door de Thaise gids naar het restaurant geroepen en wij varen door om een kwartiertje verderop aan land te gaan. Vanaf hier is het 2 kilometer lopen over een bergrug tot bij een prachtige lagune waar een bamboevlot ligt te wachten om ons verder te vervoeren. Weliswaar een gemotoriseerd vlot, maar prachtig gemaakt van bamboe.

Het vlot meert af onder een grot die pas ontdekt is toen het meer ontstaan is. Voorheen lag deze grot hoog en onbereikbaar in de bergen, na 1982 was de ingang opeens per boot te bereiken. In de grot bevindt zich een heel mooie verzameling stalagmieten en stalactieten die nog steeds groeien. Heel spectaculair hoe dit allemaal in een grot is te zien. Om te laten zien wat echt donker is doet de gids even zijn lantaarn uit, aardedonker.

We leggen de heenweg nu in omgekeerde volgorde af, tot we bij het restaurant zijn om te eten. Fantastisch verzorgd, met rijst, omelet, groenten, vis, groene curry verschijnt er voor ieder wat wils op tafel. Het is ondertussen bijna 2 uur, en iedereen had behoorlijke trek.

Even uitbuiken, maar heel lang krijgen we hier niet de tijd voor. Bij het restaurant liggen namelijk kano's die we mogen gebruiken en Huub heeft daar wel oren naar. Dus hijsen we ons met z'n drieën in een kano, Huub een te grote zwemvest aan, en peddelen het meer op. Aan de andere kant zien we een dode boom boven water uitsteken met daarachter een klein grotje. Dat is natuurlijk een mooi mikpunt en dus peddelen we dwars het 80 meter diepe meer over.

Aan de andere kant even met de punt van de kano in de grot en dan keren we, terug naar het restaurant. Nu merken we pas dat er best een flinke wind zit, even de armen stil en het lijkt wel of we terug gedreven worden. Hmmm, peddelen dus. De overkant lijkt echter niet echt dichterbij te komen, heel even bekruipt me de gedachte dat ze ons met een longtail zullen moeten komen redden.

Gelukkig gaan we toch wel zodanig vooruit dat we in de beschutting van een eiland terechtkomen, vanaf dat moment gaat het gelukkig gemakkelijker en komt de kant snel dichterbij. Maar ik voel het wel in mijn rug, buikspieren en armen dat dit iets is wat ik niet eerder heb gedaan.

Na het kanotochtje duiken we nog even het meer in, ondanks dat het zo diep is is het water verrassend warm. Natuurlijk kunnen we nergens staan, maar Huub kan met zijn vlindertjes wat rondzwemmen en aan de kant hangen. Prachtig zwemplekje!

Het is inmiddels half 4 en dat was de afgesproken tijd om terug te varen naar de dam. Ook nu voelen we de stevige wind over het water waaien, zeker in de snelle longtailboot zorgt dit voor een aangename verkoeling. Na een minuut of 50 komt de steiger bij de dam in zicht en niet veel later staan we op het vasteland. Met een ijsje in de hand beginnen we aan de laatste 60km per auto, terug naar de lodge.

Kwart voor 6 zijn we terug bij Khao Sok, de toer was met 1500 Baht pp niet heel goedkoop (naar Thaise begrippen) maar zijn geld zeker waard, echt heel mooi om een dagje op en om het meer te vertoeven.

Voordat we gaan eten eerst even douchen, eerst ik en daarna die andere twee. Huub is nogal in een wilde bui en speelt 'glibbertje' op de gladde tegels in de douche. Tot hij opeens omver glibbert en met zijn oorschelp op een scherpe rand valt. Iedereen schrikken natuurlijk, waarbij Huub dat het hardst laat merken. Maar het ziet er niet best uit, een flinke snee aan de bovenkant van de oorschelp. We maken het een beetje schoon en zien dan duidelijk dat hier iets mee moet gebeuren, hier moet een specialist naar kijken want dit moet waarschijnlijk gehecht worden.

In plaats van lekker te gaan eten en wat te kletsen met de andere fietsende Nederlanders uit de toergroep, vragen we bij de receptie waar de dichtstbijzijnde eerste hulp post is en hoe we daar geraken. Een taxi is zo geregeld, het ziekenhuis is 40 kilometer verderop. Onderweg merkt de taxichauffeur op dat Huub duidelijk niets aan zijn mond mankeert, hij kletst de oren van ons hoofd.... Rond half 8 zijn we in het ziekenhuis waar eerst wat papieren moeten worden ingevuld, dan nog even wachten waarna een aardige Thaise verpleegster Huub komt halen en hij op een bed moet gaan liggen. Inderdaad, moet gehecht worden. Maar eerst een verdoving, toen het woord 'prikje' viel had hij het wel al door en was not amused. Gelukkig kunnen wij hem wat troosten waardoor die spuiten er uiteindelijk toch ingaan. Vervolgens zitten de 5 hechtingen er snel in en krijgen we nog wat instructies en antibiotica en een pijnbestrijder mee. Contant afrekenen, voor de medicijnen en het hechten moeten we 570 Baht (iets minder dan 15 euro) betalen. Stel dat het een litteken blijft is het toch een mooi aandenken aan deze Thailandreis, stukken goedkoper dan een tattoe!

Op de terugweg stoppen we even bij de 7-11, we hebben nog steeds niet gegeten en daar gaan we iets aan doen. Huub eet als een delver en heeft ook alweer volop praatjes. Het zal wel goed komen, laten we hopen dat de hechtingen er over 5 dagen net zo gemakkelijk uitgaan.

Huub uiteindelijk om 10 uur in bed, wij een half uur later en net zo gesloopt! Het was me het dagje wel.

Khao Sok, rustdag 1 (31-01-2013)

Nieuw uitslaaprecord gevestigd in de boomhut: net voor 8 uur wordt Huub wakker! Goed getimed want het is een rustdag en we hebben wel wat plannen, maar die passen uitstekend in een langzaamaan dag. Half uurtje later gaan we ontbijten, in een gelegenheden als Art's Riverview Jungle Lodge is er altijd ruime keus dus ga ik maar weer voor een bak havermout. Die ik deel met Huub die na één toast met ei de rest van mijn havermout wil en als ruilmateriaal de andere toast met ei aanbiedt. Natuurlijk ga ik voor de bijl en maken we er een gevarieerd ontbijt van.

Onze boomhut

Het nationale park Khao Sok is met zijn 160 miljoen jaar oud één van de oudste regenwouden op aarde. Het is met 738 vierkante kilometer ook de grootste jungle van Thailand en huisvest veel groot wild (tijgers, olifanten, tapirs, etc) maar ook veel vogels, kleinere zoogdieren en insecten. Er lopen allerlei wandelingen door het gebied naar bijvoorbeeld watervallen, grotten of uitzichtpunten over de spectaculaire rotsformaties. Gevaar op het ontmoeten van gevaarlijk wild schijnt verwaarloosbaar te zijn, die laten zich overdag niet zien en bovendien zitten ze nu, in het droge seizoen, niet zo laag in het dal.

Het park wordt doorsneden door talloze riviertjes en stroompjes waardoor grote delen nauwelijks toegankelijk zijn.

500 Meter van onze hut is de ingang van het park, met natuurlijk een ticket office. Entreeprijzen zijn schappelijk, nog geen kwart van bijvoorbeeld de Hoge Veluwe. Als je die vergelijking doortrekt klopt het ook wel, hier wordt vrijwel niets onderhouden of aan informatievoorziening gedaan. Er liggen een paar vage kopietjes in het visitor centre met daarop een stuk of 9 wandelingen. Hoe ver die zijn en of dit rondwandelingen zijn is onduidelijk.

We beginnen aan een wandeling naar een waterval maar weten niet zeker of deze 4 of 8 kilometer is. Het zou mooi zijn als het 4 kilometer was, 8 is voor Huub door dit bergachtig terrein waarschijnlijk iets te veel. We lopen door dichte bamboebossen langs een rivier en stijgen langzaam naar waar de waterval zich zou moeten bevinden. Het is heerlijk lopen over de smalle paadjes, de temperatuur schommelt zo rond de 35 graden maar omdat we in het dicht begroeide bos alleen maar in de schaduw lopen is het erg aangenaam.

Na een uurtje lopen ontdekt Angelique bloed aan een van haar voeten. We lopen gewoon op open sandalen en dat blijkt niet zo'n goede keuze aangezien in een beetje regenwoud natuurlijk volop bloedzuigers zitten. Zodra we ze zien trekken we ze er dus snel uit en hopen maar dat hiermee erger wordt voorkomen. Het ziet er in ieder geval niet uit, met bebloede voeten trekken we de conclusie dat de wandeling waarschijnlijk 8 kilometer is en besluiten terug te keren. Na een kwartiertje nemen we een uitgebreide pauze aan de rivier en stoppen onze voeten in een stroomversnelling. Zo worden ze even gewassen en wij gekoeld. Op de weg naar het park hebben we een ananas gekocht en laten snijden, die komt nu mooi van pas!

Geen brug meer!

Als we terug zijn in de bewoonde wereld is het half 2, lijkt ons lunchtijd. Voor een van de vele restaurantjes knijpen we in de remmen en bestellen wat van het Engelstalig menu. Ja, toeristisch is het hier wel. Omdat we in een tentje met wifi zitten haal ik even de computer uit de hut zodat ik in het restaurantje de gemaakte verhalen op het weblog kan zetten. Kan mooi terwijl we op het eten wachten, zo snel gaat het hier niet. De bediening dan, de internetverbinding is verrassend snel.

Terug bij de hut vertrek ik nog even voor een paar boodschappen in een soort minimarktje en gaan Huub en Angelique alvast naar de rivier om te zwemmen. Huub is helemaal los en is hard op weg een echte waterrat te worden. Hij wil duiken, zwemmen en aan het touw over de rivier slingeren. Daarbij is het de bedoeling dat je loslaat en in de rivier valt, maar dat durft ie nog niet. Maar stoer slingeren is geen probleem.

Opeens zien we alle mensen naar een rotspunt iets verderop kijken, die blijkt vol met apen te staan die ook verkoeling bij de rivier komen zoeken. Vanuit de keuken van het restaurant worden wat bananen in het water gegooid en dan blijken apen ook uitstekende duikers en zwemmers. Leuke beestjes!

Nadat we een papaja hebben gegeten en nog wat in het water hebben gespeeld vinden Angelique en ik het wel tijd voor een douche. Huub nog niet, die wil nog wat duiken. We onderhandelen een beetje en dan komt ie mee. Even later zoeken we rond 6 uur een avondmaal uit van de kaart en genieten van het eten en de omgeving. Wat een mooi plekje is dit weer...

Na het avontuur met de slang van gisteren blijven we vanavond maar binnen zitten. Huub ligt er vroeg in om nog een keer goed bij te slapen en als hij eenmaal slaapt kan gewoon het licht aan en gaan we voor de ventilator nog wat schrijven en lezen. En welterusten voor straks!