Phibun Mangsahan – Ubon Ratchathani (26-01-2013)

Matige nacht in het hotel. Te warm, te veel herrie en er kwam af en toe een enorme rioollucht door de kamer zweven. Om 7 uur opgestaan en met Huub er op uit om te proberen een traditioneel ontbijt bestaande uit brood en beleg te scoren. De bakker die we gisteren zagen was helaas nog dicht, dus beproeven we ons geluk op de markt. We kopen deegvingers, bananen en ananas maar helaas geen brood. Gelukkig blijkt op de terugweg naar het hotel dat de bakker zijn deuren net aan het openen is en we kopen wat broodjes. Samen met een potje jam geeft dat wat we wilden.

Om kwart voor 9 fietsen we het stadje uit, het was een aangename verrassing. Eigenlijk zagen we het als een soort van noodzakelijk kwaad omdat we er moesten zijn vanwege de visumverlenging. Maar het blijkt een leuk stadje te zijn, mooi gelegen aan de rivier waar we lekker wat rond hebben gewandeld. Het omgekeerde komt naar mijn gevoel vaker voor, je verwacht veel van een plekje en het valt tegen, dit keer hebben we geluk aan onze zijde.

Na een kilometer of 10 worden we opgeschrikt door snoeiharde muziek. Het is rond kwart over 9 op zaterdagochtend, niet het moment dat je langs een rustige weg op een dancefestival verwacht te stuiten. Wat er precies aan de hand is weten we niet, het zou een openingsfeestje van de lokale Isuzu dealer kunnen zijn, maar er is een podium opgebouwd met een geluidsmuur ernaast die op Pinkpop zou kunnen voldoen. Op het podium staan een viertal Thaise dames bevallig te dansen voor een braaf en aandachtig kijkend publiek. Een oer Thais tafereeltje.

Het fietsen is een eitje, tenminste wat het terrein betreft. Alles is nagenoeg vlak dus de vaart zit er lekker in. Wat het enigszins zwaar maakt is -aan mijn kant- de bacterie die nog niet helemaal uit mijn lichaam is en de temperatuur die met 35 graden aan de hoge kant is. Vooral omdat het ook heiig is voelt het benauwd en we klagen dan ook allebei om beurten over slechte benen.

Traditionele Thaise huisjes

Voor de tweede dag op rij hebben we voor de lunch de dagetappe al afgeraffeld. Iets voor half één remmen we voor een restaurantje in Ubon. We hebben in de Lonely Planet gezien dat hier een Italiaan zit en we hebben besloten het afscheid van het noorden en oosten van Thailand te vieren met een Italiaanse lunch. Verrassing voor Huub, hij vindt het fantastisch! En wij ook...

Het is maar goed dat je door de ramen de tuk-tuks voorbij ziet scheuren, anders zou je in dit restaurant vergeten dat je in Thailand bent. Keurig tafellinnen, allemaal dezelfde bordjes en drinken uit chique glazen. En natuurlijk pizza's en pasta's op het menu. Olijven, Parmezaanse kaas, waar ze het vandaan hebben mag Joost weten, maar het staat op de kaart.

Meestal hou ik niet zo van dit soort acties, ik eet het liefst eenvoudig en volg bij voorkeur de lokale spijzen, maar vandaag maak ik gemakkelijk een uitzondering.

We nemen alle drie een pizza; de mijne is wel lekker maar zeker geen super pizza. Een beetje knoflookbrood vooraf en een echte salade er bij maken het feest compleet. Mocht dat niet zo zijn geweest zou de afsluitende tiramisu dat wel gedaan hebben.

Na deze lunch kijken we of we een eilandje in de rivier bij Ubon kunnen bezoeken, maar we kunnen de brug niet vinden. Die wordt alleen gebouwd in de hete maanden, we vermoeden dat het nu nog net te vroeg is.

Verder fietsend komen we langs een kleine Chinese tempel en later langs een grotere Thais boeddhistische tempel aan de rivier. Bij deze laatste kun je weer vissenvoer of zelfs hele broden kopen om de enorme karpers in de rivier te voeren. Goed voor je karma. Net zoals het kopen van vissen om die vervolgens in de rivier los te laten, zoals we eerder in Chiang Mai zagen.

Bijna nog weerzinwekkender, en nog niet eerder gezien, is het verkopen van kleine vogeltjes in -uiteraard- heel kleine kooitjes die je vervolgens de vrijheid mag geven door het deurtje open te zetten. Dit soort commerciële activiteiten zouden wat mij betreft in iedere cultuur verboden moeten zijn.

Omdat de trein pas om half 8 vertrekt lijkt het ons een goed idee op de avondmarkt wat eten bij elkaar te scharrelen wat we dan op het station op kunnen eten. Na nog wat in een parkje naast een speeltuin te hebben rondgehangen gaan we op zoek naar de markt. Het aanbod bevat echter niet wat we hopen (plakrijst met mango) en dus besluiten we in de buurt van het station maar iets te zoeken.

Dat levert natuurlijk geen probleem op, we melden ons dus rond 6 uur op het station waar we zien dat er ook een douche is in het toiletgebouw. Kijk, na zo'n plakdag van 35 graden is dat wel lekker en maakt het ook niet veel uit dat die douche koud is.

Even later 'checken' we de fietsen in en dan begint het wachten op de trein. Om half 8 is het best druk op het perron, maar geen trein te zien. Als even later iets wordt voorgereden blijken hier geen slaaprijtuigen in te zitten, die komen later. Inderdaad worden een half uur later nog eens 4 rijtuigen aangekoppeld waarna we met een uurtje vertraging op weg gaan naar Bangkok.

Hoe oud de trein is zou ik niet weten, maar 50 jaar is ie zeker. Alles klemt, kraakt en ziet er afgeleefd uit. Maar ja, het rijdt wel, in tegenstelling tot de hagelnieuwe fyra's. En of de ramen niet precies sluiten is hier niet heel erg.

Nog een verhaaltje, dan gordijntje dicht en pitten

 

Binnen het kwartier na vertrek staat een mannetje onze zitplaatsen om te bouwen naar bedden, we stoppen Huub er in eentje en gaan zelf op een ander nog wat zitten lezen en schrijven. Het kan allemaal net...

Ik voel en zie nu al dat dit bed niet berekend is op de langere medemens. Of het een goede nacht gaat worden is dus zeer de vraag, ik ga zo meteen proberen!

Pha Taem - Phibun Mangsahan (25-01-2013)

Vandaag nemen we, met een beetje pijn in het hart, afscheid van de Mekong. Deze machtige rivier heeft de laatste weken, met een kleine onderbreking van een paar dagen, steeds de richting aangegeven die we op moesten gaan. Het is een kort afscheid, na het ontbijt draaien we rond kwart over 8 van het resort af, nemen de steile klim van de oever van de Mekong het achterland op en weg is ie.

Laatste blik op de Mekong vanaf de veranda

Het geplande bezoek aan het natuurpark schrappen we, het is best een lekker vooruitzicht bijtijds op de plek van bestemming te zijn. Daarnaast is het immigratiekantoor maar tot half 5 open en we hebben geen zin om te haasten mocht er iets mis gaan, die visumverlenging in Phibun Mangsahan hebben we echt nodig.

In tegenstelling tot de eerdere dagen voelt het vandaag wat luchtiger, we hebben natuurlijk een vroege start en dat scheelt ook aanmerkelijk, maar de lucht is wat heiig en dat zorgt ervoor dat de zonnestralen minder hard op ons branden. Althans, zo voelt het.

Op de eerste anderhalve kilometer na is het vandaag gelukkig vrijwel vlak. Nog een kilometer of 5 volgen we de grote, niet drukke 2112 maar dan laten we ook die achter ons en nemen een klein weggetje over het platteland. Vrijwel onmiddellijk passeren we een kraam met watermeloenen, voor 10 Baht (25 cent) scoren we een heel mooi exemplaar. De kilometers over de vlakke wegen gaan lekker vlotjes voorbij, al zie ik er met een GPS die het niet doet en een platte batterij in m'n tellertje niet direct iets van terug.

Na een dik uur fietsen nemen we in de schaduw plaats om onze watermeloen op te eten. Hij ziet er niet alleen goed uit, zo smaakt hij ook! We maken nog kennis met een vrouw met een handkar die onze inventaris komt inspecteren. Vooral Huub zijn fietsje, en Huub zelf uiteraard, kunnen op haar belangstelling rekenen.

We zijn het niet gewend, maar we hebben door de vroege start en het vlakke terrein onze hele dagetappe er al voor de lunch opzitten. Geeft ons de gelegenheid net voor 12u bij de immigratie binnen te vallen met onze paspoorten en andere paperassen. Natuurlijk heeft de bureaucratie weer het laatste woord en hebben we een paar dingen niet goed gedaan. Ten eerste moeten de kopietjes van paspoort en visum op een volledig A4'tje staan en niet zoals in ons geval op een bijgeknipt A4. En ten tweede zijn de Nederlandse pasfoto's te klein, die moeten ook over. Zucht...

Het ministerie van geduld

Goed dat we ruim in de tijd zitten en dat in het overzichtelijke Phibun Mangsahan foto- en kopieerwinkels zijn. Het maken van de foto's levert in mijn geval ook nog wat verwarring op, mét of zónder bril is de discussie. We slepen er een oplossing volgens het poldermodel uit: de helft wordt met en de andere helft zonder bril afgedrukt en dan mag de immigratie kiezen.

Nadat we ook het kopieerwerk opnieuw hebben gedaan, een batterij voor de fietscomputer hebben gekocht en een goede lunch hebben genomen fietsen we terug naar de immigratie. Opnieuw worden we met een colgate glimlach ontvangen en gelukkig voldoet nu alles wel aan de eisen van de wet. We snappen nu ook waarom de kopietjes op echte A4 moesten, er komt me toch een partij stempels op te staan!

Eenmaal buiten zijn we wel mooi voorzien van verlengde visa, en tegelijkertijd verlost van een hoop geld uit onze portemonnee. Nou ja, veel keus is er niet en we zijn blij dat deze hobbel genomen is.

In de stad hebben we een hotel gezien en aan de rand van de stad, langs de rivier, verschillende resorts. We hebben de laatste dagen vaker in een resort gezeten en de voorkeur gaan nu uit naar het hotel. Het ligt rustig maar wel centraal, is goedkoop en heeft nog een geriefelijke kamer ook. Mooi!

Een coole shake!

Net na 3 uur zijn we gedoucht en klaar om het stadje wat te verkennen. Dat begint met een koud drankje langs de weg en vervolgens wandelen we de brug over op zoek naar de werkplaatsjes waar men hier gongen maakt voor in de tempels. Helaas kunnen we die niet vinden, dus we lopen terug naar het stadje en gaan naar een park vol met souvenirwinkeltjes en een mooie rotspartij in de Moon rivier, een vrij grote rivier die naar de Mekong toe stroomt. In het natte seizoen heb je hier spectaculaire stroomversnellingen, nu is er maar een kleine versnelling maar daar kun je wel over de rotsen springend helemaal tot halverwege in de rivier naar toe. Erg leuk!

Via het tempelcomplex lopen we terug naar het hotel om even uit te puffen voordat we gaan eten. We kiezen voor hetzelfde restaurantje als vanmiddag. Aardige mensen, goedkoop en ze weten al dat we graag vegetarisch willen eten, en dat scheelt een hoop uitleg. Maar we willen wel graag iets anders, dus het aanwijsboekje komt er weer bij en inderdaad komt er precies op tafel wat we willen: gebakken groenten met rijst in een lekker sausje.

Op de terugweg naar het hotel nemen we nog een toetje, yoghurt, mee uit de 7-11. Zodra die op is wordt Huub vriendelijk gevraagd wat hij er van denkt, is het nog geen bedtijd? Nee, maar gelukkig gaat ie wel slapen en gaan wij de dag op de gebruikelijke manier afsluiten.

Morgen nog een dikke 50 kilometer fietsen voordat we om half 8 met de nachttrein vertrekken en dan hopelijk in Bangkok wakker worden. Maar eerst... Welterusten!

Pha Taem, rustdag (24-01-2013)

Een goede nacht gehad, al bestaat hij dit keer maar uit ruim 6 uur. Na de bouillon van gisteravond voelde ik me al wat beter, vanochtend lijkt er nog wat vooruitgang geboekt. Rijst en omelet als ontbijt ga ik me echter nog niet aan wagen. Gelukkig zijn Angelique en Huub naar het dorpje gefietst waar ze een paar potjes yoghurt hebben gevonden en wat crackers. Voor mij voldoende.

In het dorpje heeft Huub twee pakjes klei gekregen. Ik heb geen idee hoe het komt, maar klei verkopen ze in de meeste dorpswinkeltjes. Populair onder Thaise kinderen zeker. Huub maakt een mooie speedboot en Angelique een longtail, even later besluit Huub er één grote boot, een longtailspeedboot, van te maken.

Huub en Angelique lopen aan het eind van de ochtend naar de rivier om daar wat in het zand en op de rotsen te spelen. Het is warm vandaag, maar onder een rieten afdakje is het best vol te houden. Ik blijf op bed, nog even geen puf om mezelf door de hitte naar de rivier te slepen.

Ook hier weer mooie rotsformaties en een bamboe brug naar een eiland in de rivier. Helaas heb ik het allemaal van horen zeggen, niet van dichtbij gezien. Maar gelukkig hebben we de foto's nog!

We lunchen bij het resort waar we verblijven. Voor mij bouillon met een paar crackers, fried rice komt nog wat te vroeg. Na de lunch gaan we op bed liggen bij de airco, Huub kleurt wat, en zorgen dat deze rustdag een echte rustdag wordt. De plannen om vandaag het park te bezoeken zijn uitgesteld tot vanmiddag, als het weer iets koeler wordt.

Rond 3 uur maakt Angelique mij wakker, toch een paar uur liggen slapen. Het bezoek aan het park wordt afgeblazen, te warm vandaag. In plaats daarvan blijf ik nog wat op bed liggen en vertrekken die andere twee naar de Mekong om daar wat te zitten en de boomschommels te proberen.

Aan het eind van de middag lopen we nog even naar het dorpje omdat we zin hebben in een ijsje. Helaas is er geen ijs te bekennen in het dorp; dan maar een zakje chips, zegt Huub. Als we terugkomen in onze bungalow doen we een internetbetaling voor de trein van Bangkok naar het zuiden, die is ondertussen ook geregeld.

Na de hele dag nauwelijks te hebben gegeten begin ik iets van trek te krijgen. En gelukkig smaakt het eten me ook weer goed, ik krijg zin mezelf genezen te verklaren. Voor het eten op tafel staat worden er nog een paar spelletjes gekaart, na het eten is Huub druk aan het spelen met twee Thaise jongetjes. Huub speelt tikkertje, de Thaise jongetjes doen zonder het te weten mee. Geweldig om te zien wat een lol ze hebben met z'n drieën zonder dat ze iets tegen elkaar kunnen zeggen.

Uitzicht op de Mekong vanaf het eiland

De dag loopt op zijn einde, het was een echte rustdag. Al is in mijn geval de term 'hersteldag' beter op zijn plaats. Morgen weer fietsen, naar de immigratiedienst voor een visumverlenging!

Ban Nam Taeng - Pha Taem (23-01-2013)

Redelijk goed geslapen in het kleine en warme hok. Voordat we in slaap vielen ging de ventilator stuk, het was toch wel lekker toen een andere neergezet werd.Zoals overal in Thailand begint ook hier de dag vroeger dan in Nederland, als je om 6 uur wilt ontbijten is daar niets vreemds aan, de gastheer- en vrouw plus hun kinderen lopen dan al gewoon rond. Wij nog niet, pas om kwart over 7 scheppen we de fried rice op, die geserveerd wordt met een bak soep.

Als de laatste zaken ingepakt zijn nemen we afscheid van het gezin, erg leuk om bij hun te verblijven, behalve dat het iemand is die een paar woorden Engels spreekt, geeft het ook een mooi beeld van hoe het er in een doorsnee Thais gezin aan toegaat. Deze mensen zijn niet echt arm, maar zeker ook niet rijk. In belangrijke mate (rijst, kip, groenten) zelfvoorzienend en waar de rest (tv, tablet, digitale camera) vandaan komt weet ik niet. Zeker is wel dat het allemaal erg eenvoudige en goedkope spullen zijn.

In het gebied waar we nu doorheen fietsen bevinden zich een aantal heel bekende (binnen Thailand) watervallen. We willen er wel een paar bezoeken, maar twijfelen of ze de omweg waard zijn, per slot van rekening ligt het regenseizoen al enige tijd achter ons en staan veel rivieren daarom erg laag. Onze gastheer zegt dat we het beste naar de Thung Na Muang en naar de grote Soi Sawan waterval kunnen rijden, die hebben ongetwijfeld water.

Op naar de Thung Na Muang, die 12 kilometer van hoofdweg afligt. Het is een mooi weggetje dat van de 2112 naar de Mekong slingert met aan het einde de ingang van het park rond de waterval. Bij het zien van de lege stalletjes, het lege parkeerterrein en het feit dat we niet hoeven te betalen voelen we al nattigheid. Of juist niet, want de waterval druipt een beetje, verder niks.

Wel mooie rotsformaties en je hebt niet veel fantasie nodig om jezelf voor te stellen hoe het water hier in het natte seizoen naar beneden buldert. Helaas, geen waterval en ook geen zwempartij onder de waterval, Huub zijn idee.

We fietsen terug naar de hoofdweg en 10 kilometer verder is de afslag naar de grote Soi Sawan. Weer twijfel, maar het is slechts 5 kilometer van de doorgaande weg dus we wagen het er op. Deze waterval stroomt nog wel, maar veel stelt het ook niet voor. Wel kunnen we heerlijk pootje baden (Huub en Angelique gaan er helemaal in) in de laagstaande rivier die de aanvoer van de waterval regelt. Heeft hij toch nog gezwommen! En wij heerlijk afgekoeld, al is dat effect 5 minuten later weer tenietgedaan.

Op de terugweg naar de 2112 stoppen we in een dorpje voor de lunch. Noedelsoep uiteraard, iets anders is op het platteland vaak niet te vinden. Voor Huub kopen we een pakje met daarin van die gele noedels, die vindt hij wel lekker. Ook dit probleem opgelost.

Met al die uitstapjes lopen de kilometers wel op en hadden we nog plannen om naar de grotere stad Kong Chiam te gaan, die zijn nu wel van de baan. In plaats daarvan fietsen we naar het nationale park Pha Taem waar ook volop accommodatie is. In een dorpje aan de Mekong vinden we een bungalowtje en na 61 kilometer vandaag vinden we het wel mooi geweest. We starten de airco in het huisje en nemen een koud drankje, helemaal goed!

Als we gedoucht zijn en aan het uitvogelen zijn wat we gaan eten duikt er een Thais jongetje op, het duurt even maar dan gaat Huub met het manneke spelen en amuseren ze zich kostelijk. Geen geavanceerd speelgoed aanwezig, maar met een steekkarretje en een paar oude blikken hebben ze de grootste lol.

Als het eten komt ben ik al naar binnen gevlucht. In de 7 weken dat we in Thailand zijn nog niet ziek geweest, nu heb ik vermoedelijk toch iets verkeerds gegeten ergens en moet op hoge snelheid de wc opzoeken. Nu, bij het schrijven van dit bericht een dag later, voel ik me een stuk beter en knap langzaam op.

Angelique en Huub eten wel de gebakken groenten waarna Huub gedoucht wordt en naar bed gaat. Wij blijven op bed naast hem liggen suffen, totdat we om 10 uur allebei wakker worden en opstaan om een kop drinkbouillon te maken en op de veranda gaan zitten. Het smaakt goed, en ik hoop morgen hersteld te zijn...

Tot slot nog een paar feitjes:

• Inmiddels bestaat het weblog uit meer dan 50 pagina's.
• Mijn GPS is (lijkt) vandaag overleden, ik bewaarde al de gereden tracks maar dat hoef ik nu niet meer te doen.
• We zijn vandaag de 1500ste kilometer gepasseerd, ik sta nu op 1522.

Hat Salung – Ban Nam Taeng (22-01-2013)

Wederom een vroege start, om kwart over 7 bestellen we ons ontbijt, fried rice dit keer. We overwegen een boottochtje op de Mekong te doen en de fietsen mee te nemen zodat we ons een stuk stroomafwaarts af kunnen laten zetten. Scheelt kilometers fietsen terwijl we mooi langs de rotsformaties van Sam Phan Bok varen. Aan de andere kant, het scheelt misschien 10 kilometer terwijl we wel de fietsen en bagage meters naar beneden moeten dragen en in de boot zien te krijgen, niet echt aangenaam.

Oplossing is simpel: we doen gewoon een boottochtje, dat duurt 2 uur en daarna beginnen we aan de etappe van de dag. Rond half 9 draaien we de Mekong op. Aan de wal voelde het al best warm, op het water in de wind op de boot is het maar net warm genoeg in een hemdje.

Interessant klimgebied voor Huub

De kapitein vaart eerst een stukje stroomopwaarts om een nauwe doorgang in de Mekong te laten zien. Uiteraard levert dat heel wat waterversnellingen en draaikolken op waar onze boot gelukkig probleemloos doorheen vaart.

Daarna de andere kant op, hier gaan we aan wal om de prachtig geërodeerde rotsformaties van dichtbij te kunnen bekijken. En er overheen te klimmen en klauteren, helemaal Huub z'n ding. Hij wordt later bergbeklimmer ;-) Erg mooi, vol met watergaten en schitterend afgeronde stenen in allerlei vormen. Zo is er een hondenkop en een Mickey Mouse.

Na het varen, wat zeer de moeite waard was, bepakken we de fietsen en rijden terug naar de 2112, de grote lege weg. Ook nu weer bloedheet en de eerste 20 kilometer golvend. Daarna doemt er opeens een forse klim op die ons ruim 100 meter hoger op een soort plateau brengt. Gelukkig zien we snel een restaurantje, we moeten echt even uitblazen van de klim. Doe maar eens een keertje fried rice, dat is alweer lang geleden! Maar ze maakt een hele goede, serveert er ook nog een kommetje bouillon bij en schenkt er een honingachtig ijskoud drankje bij. Als we willen weten wat het is wijst ze naar de bloemen, daar wordt het blijkbaar van gemaakt. Het blijkt ook nog eens de goedkoopste fried rice tot nu toe; 50 ct per stuk! Water uit de kannen (die altijd op tafel staan en wat uit grote vaten komt en dus ook drinkbaar voor ons) is hier altijd gratis en we hebben dus voor slechts 1,50 gegeten en gedronken.

Na de lunch, een kilometer of 10 verder dalen we het plateau weer af en wordt de weg vrijwel vlak. Veel gebeurt er niet, op een lekke achterband voor Huub na. Het euvel is snel gevonden, er zit een nietje in de band. Het is vandaag (weer)erg warm en de wereld lijkt even stil te staan, op ons na. We hebben op de kaart een dorpje gezien met een afslag en we verwachten daar wel accommodatie te vinden. Op de markt, die net wordt opgestart, doen we wat navraag en ja, er is wel iets. Het klinkt allemaal niet overtuigend, maar meerdere mensen die aarzelend knikken overtuigen ons.

We fietsen dus verder in de aangegeven richting en worden na een kilometer of 5 ingehaald door een scootertje die ons maant te stoppen. Hij heeft op de markt gehoord dat er farangs (vreemdelingen) in het dorp waren en hij wilde ons even vertellen dat hij Engels spreekt en homestay aanbiedt. Niet de variant met bungalowtjes in de tuin, maar gewoon in zijn eenvoudige huis in een kamertje. Hmmm, klinkt wel aantrekkelijk. Even overleggen en we besluiten terug te fietsen, achter de jongen op de brommer aan.

Zijn huis is typisch Thais, eenvoudig en redelijk schoon. Hij vraagt of we buiten even wachten dan brengt hij de kamer wel even in orde. Waarschijnlijk is het gewoon zijn eigen slaapkamer waar hij een paar matrassen bij gooit zodat we er met z'n drieën kunnen slapen. Groot is het niet, wel bloedheet. Volgens hem wordt het vannacht erg koud hier, volgens mij is dat gemeten naar Thaise normen; wij vinden 25 graden 's nachts niet erg koud.

Zijn vrouw gaat voor ons Thais koken vanavond, hoeven we niet te betalen want zit bij de prijs inbegrepen. We houden het allemaal niet precies bij, maar de laatste dagen met het dure hotel, de taxirit en boottocht leefden we aan de dure kant. Met dit overnachtingsadres corrigeren we dit enigszins.

Tegen de 40 graden, maar vlees wordt gewoon op de markt verkocht in Ban Nam Taeng

We eten als de Thai op een rieten mat die in de kamer wordt uitgerold, picknicken in huis. Het eten smaakt erg goed. Allemaal gemengde groenten in zoetzure saus en een andere schaal met groenten in sojasaus. Met rijst uit eigen tuin.

Werk heeft de gastheer niet, maar met het geld wat hij in Bangkok heeft verdiend als taxichauffeur heeft hij zijn huis gebouwd. Nu redt hij het wel met het verbouwen van z'n rijst en het houden van wat kippen.

Na het eten stoppen we Huub in ons warme kamertje in bed en gaan nog wat lezen en schrijven. Welterusten.

Mukdahan - Hat Salung (21-01-2013)

Zoals het een duur hotel betaamt staat er een uitgebreid buffet opgesteld in de ontbijtzaal. Hiervan nemen we alleen toast, cornflakes, jam, ei en fruit. Al de schalen met spicy Thaise zaken blijven we af, dat zou geen goed begin van de dag zijn.

De prachtige zonsopkomst over de Mekong is gratis

Zodra het ontbijt binnen zit fietsen we naar het busstation, zoals eerder gemeld willen we een stuk van 85 kilometer overbruggen om daarna in een aantal dagen comfortabel naar Ubon te kunnen fietsen. Daarom zoeken we een busverbinding naar Khemmarat, een stadje aan de Mekong ten zuiden van Mukdahan. Die bussen zijn er wel, maar net nu we een keer niet uitgezocht hebben hoe laat de bussen rijden en het op zijn beloop gelaten hebben, is de bus net weg en moeten we bijna 2 uur wachten op de volgende. Dat is nogal lang, daarom zoeken we een taxi of een mannetje die ons die kant op wil rijden voor een acceptabel bedrag. Via een aantal schijven en wat vertaling via de telefoon komen we terecht bij iemand die ons wel wil vervoeren. Ok dan, forza!

Die rit loopt voor ons gesmeerd, voor de chauffeur minder want bij een checkpoint wordt hij bekeurd omdat zijn papieren niet in orde zijn. We vonden het al zo vreemd dat hij eerst nog een rondje door Mukdahan met ons maakte om ons op een andere bus te zetten. Wat niet lukte en dus heeft hij blijkbaar besloten het erop te wagen. In Khemmarat probeert hij nog wel de boete aan ons door te belasten, daar trappen we niet in.

Een autootje bananen

Rond 11 uur stappen we op de fiets, na nog wat geregel (water halen, bananen kopen, zonnebrand smeren, kleding wisselen) zitten we rond half 12 op de route naar het zuiden. Conform de voorbereiding verwachten we vandaag ruim 50 kilometer, maar de GPS meldt 64 km. We zullen zien hoe het eindigt.

Voorlopig is het eind nog lang niet in zicht. De weg is nieuw, breed en duidelijk berekend op heel wat meer verkeer dan er nu rijdt. Het is vrijwel uitgestorven, maar het gevoel dat we op een grote weg rijden verdwijnt daardoor niet. Gelukkig golft het alleen wat, zwaar klimwerk blijft ons bespaard. Wel is het vandaag echt heet. Niet warm, maar echt heet! Rond 2 uur geeft de thermometer 34,8 graden aan. Veel drinken dus, samen met het kleine beetje wind op de fiets is het daarmee wel vol te houden.

Na 25 kilometer, het is dan 1 uur, passeren we een restaurantje langs de weg en knijpen in de remmen. Er is alleen noedelsoep, maar daar zijn we blij mee. Voor Huub hebben we nog een portie mango met plakrijst en kokosmelk bewaard van gister, dat lust hij wel! Vanwege de hitte lunchen we langer dan anders, drinken goed en slaan nog wat water in.

Cassave snippers drogen op het 'fietspad'

Terug op weg zien we overal langs de kant van de weg gesneden cassavewortel in de zon liggen drogen. Dat hebben we nog niet eerder gezien, op andere plekken werd ie direct opgeladen en naar de fabriek vervoerd. Of het is hier voor eigen gebruik, of ze doen het hier anders in de fabriek. We weten het niet.

Wel mooi dat het spul op een lange strook op de vluchtstrook (fietspad) wordt gelegd. Op het zwarte asfalt wil het vast goed drogen.

Op een gegeven moment komen we een bordje Hat Salung linksaf tegen. Volgens de GPS is het nog 20 kilometer de doorgaande weg volgen, hoe zit dat hier? Navraag bij een local leert dat het echt Hat Salung is daar beneden. We kunnen het moeilijk geloven, maar gaan wel kijken.

Na een kilometer of 4 komen we aan de oever van de Mekong in een heel aardig dorpje terecht, alleen geen idee hoe het heet, zoals vrijwel overal alleen Thais schrift op de borden. Blijkt toch echt Hat Salung te zijn.

Kijk, dat soort meevallers houden we van. Blijkbaar stond het waypoint in het GPS bestand niet op de goed plek. Onverwacht zijn we dus om kwart voor 3, na 40km, op de plaats van bestemming. Aan de oever van de Mekong is een betaalbaar resort die nog een kamer vrij hebben, heel mooi plekje!

Na wat fruit en gedoucht te hebben lopen we naar de waterkant en gaat Huub nog wat de visser uithangen. Angelique loopt nog wat verder om naar de rotsformaties in de rivier te kijken, ik blijf lekker op een steen zitten bij Huub. Hat Salung mag er wezen, het ligt aan een doodlopende weg aan de oever van de rivier, met verschillende restaurantjes en winkeltjes best een levendig plekje. Maar geen karaoke, erg weinig verkeer en een relaxte sfeer; het bevalt ons hier direct en we prijzen onszelf gelukkig dat het vandaag liep zoals het gelopen is.

Omdat we nog even een paar mailtjes moeten checken lopen we terug het dorpje in naar een resort met internet. We doen ons ding en zoeken daarna een restaurant uit om te eten. Voor ons doen zijn we aan de late kant, dus hongerig en er blijft dan ook niets over.

Na het eten wordt Huub gedoucht en in bed gelegd en kruipen wij op het terras om te schrijven en te lezen. Plotseling ziet Angelique iets bewegen, blijkt er een schorpioen van zeker 15 centimeter voor het terras te zitten. Op de wc hebben we een enorme spin en langs de muren racen de gekko's omhoog en omlaag. Welkom in het wilde oosten!

Ban Kham Phot - Mukhadan (20-01-2013)

Weer bijtijds wakker deze ochtend en om kwart voor 8 al aan het ontbijt. De spullen zitten dan al in de tassen die klaarstaan om aan de fietsen gehangen te worden. Het ontbijt smaakt prima, we kletsen nog wat met David en rond kwart voor 9 nemen we afscheid van de sympathieke familie. Huub heeft daarvoor al uitgebreid afscheid genomen van de aapjes, poezen en honden.

De eerste 20km moeten we nog de wat grote doorgaande weg, nummer 12, volgen, alternatieven zijn er helaas niet. Gelukkig is de weg nagenoeg vlak waardoor we deze 20km in een mum van tijd wegtikken. Dat is een goed begin, de verwachting is dat we vandaag toch ruim 60 kilometer af moeten leggen. Het scheelt dat het zondagochtend is, de weg is redelijk rustig.

Na ruim 20 kilometer kunnen we een klein weggetje kiezen, die min of meer parallel aan de 12 loopt en dus niet veel extra kilometers kost. Mooi weggetje, lekker rustig met af en toe een (eenvoudig) dorpje. In de streek rond Ban Kham Phot geloofde men heilig in de cassaveteelt, hier heeft men duidelijk ingezet op suikerriet. Overal wapperen die hoge pluimen op de akkertjes. Oh ja, en rijst natuurlijk, maar dat is overal in Thailand te vinden. Althans, in de gebieden waar wij geweest zijn.

De mannen voor een veld met suikerriet

Nog steeds vrij vlak allemaal, rond lunchtijd zitten we dan ook al op ruim 45 kilometer, dat gebeurt niet vaak! Vandaag bestaat de lunch uit noedelsoep voor Angelique en mij, Huub is tevreden met een broodje pindakaas. Veel aandacht in het tentje waar we zitten, maar we stuiten wederom op een groot taalprobleem. De jongeren die er zitten moeten toch wel een paar woorden Engels spreken, maar als ik dit vraag wordt er heftig 'No' geschud. Dat is een ander probleem hier, gezichtsverlies is in Thailand een van de ergste dingen die je kan overkomen. Hierdoor nemen jongeren, bang om fouten te maken, geen enkel initiatief in de (Engelse) les zodat ze ook geen fouten kunnen maken.

We fietsen verder langs platgebrande rijstakkers en rubberplantages. De kwaliteit van het wegdek is ruim minder dan wat we gewend zijn, we rijden van links naar rechts, en weer terug, om de kuilen te vermijden.

Al snel komt Mukdahan in zicht, een grotere plaats aan de Mekong met een friendship bridge naar Laos. Aan Laoskant ligt een vliegveld waar ook Mukdahan van profiteert, het is dus een vrij welvarende en drukke stad. Het guesthouse wat we op het oog hadden is vol. Al vaker gehoord in Thailand, soms moeilijk voor te stellen, maar we kunnen geen reden verzinnen waarom ze ons geen kamer zouden geven.

Kopieergedrag (van de Thaise meisjes)

Het volgende hotel, aan de rivier gelegen, heeft wel plaats maar is eigenlijk wel een beetje duur. Maar we hebben gewoon geen zin meer nog verder te zoeken, en nemen een kamer in dit nieuwe hotel. Omdat het toch al te duur is nemen we maar direct een van de duurste kamers, met rivierzicht. We troosten ons met de gedachte dat het inclusief ontbijt morgenochtend, op de 6e verdieping, met uitzicht op de Mekong is.

Na een kop koffie en een douche lopen we wat door het stadje. Enorm veel kramen langs de boulevard, eigenlijk zoveel dat je nauwelijks nog van een boulevard kunt spreken. En een ondergrondse markt in Indo Chinese stijl. Wat betekent dat het er vol ligt met prullaria van Chinese komaf, dan weet je het wel.

Angelique heeft het al een paar weken over een broek kopen, en dat moet vandaag gebeuren. Huub en ik lopen dus alleen wat verder en we spreken later af bij het hotel. De broekenjacht is geslaagd, om dit te vieren nemen we een tuk-tuk naar de avondmarkt waar we avondeten scoren.

Deze avondmarkt bestaat voor 90% uit eetkraampjes. We stellen ons eigen menu samen door allerlei hapjes bij elkaar te kopen zodat aan het eind van de markt het volgende in onze tas zit:

• Bãhn dah (soort Vietnamese pizza)
• Gestoofde maïs
• Omelet
• Gebakken paddenstoelen schotel met rijst
• Khao Neeo Mamuang (kleefrijst met mango en kokosmelk)

De pizzabakker

We nemen een tuk-tuk terug naar het hotel en stallen alles uit op een tafeltje op het balkon. Ziet er goed uit, een speciale vermelding verdient de plakrijst met mango, wat een ongelofelijk lekkere combinatie!

Als alles op is drinken we nog wat en kijken foto's met Huub. Totdat het bedtijd wordt, zonder mopperen kruipt hij rond 8 uur in bed en we horen 'm niet meer. Wij nemen koffie en thee op het balkon en sluiten de dag op de gebruikelijke manier af.