Nong Khai, rustdag 1 (13-01-2013)

Om 10 over 7, Huub heeft ons dan al op overtuigende wijze gewekt, besluit ik dat ik wel weer eens kan gaan hardlopen. Gewoon langs de boulevard, geen versnellingen, fartlek of tempo's. Nee, gewoon een half uurtje lopen in duurlooptempo. Veel zoden zet het niet aan de dijk, maar het is een van de mooiste momenten van de dag; redelijk koel nog en rustig langs de rivier. Bevalt goed en ik voel dat ik het lopen niet verleerd ben maar ook dat er werk aan de winkel is straks, op weg naar de marathon Zeeuws Vlaanderen.

Even douchen en dan ontbijten in de tuin van het guesthouse. Dit is zo'n echte backpackers tent met allerlei Europees voer op het menu tegen prijzen die duidelijk boven het Aziatische niveau liggen. Maar ook ver onder hetgeen we in Nederland gewend zijn. Huub neemt een groot broodje kaas (de eerste keer kaas in 6 weken), ik neem een bak havermout en Angelique yoghurt met muesli. Niks mis mee.

We brengen nog een wasje weg, bellen naar spoorwegen (i.v.m. fietsen op de trein) en guesthouse (voor over een paar dagen) en stellen het programma van de dag vast. In goed overleg uiteraard, maar Huub wil perse naar het aquarium.

Daar beginnen we dus mee; op de GPS zie ik een route langs kleine weggetjes in zuidelijke richting waar het aquarium is. Blijkt een kilometer of 12 fietsen te zijn over rustige weggetjes. We stoppen nog even bij een tempel waar een ceremonie aan de gang is om monniken in te wijden. De begeleidingsband neemt het er flink van en laat de fles met zelfgestookte drank lekker rondgaan. Ondertussen wordt er flink gedanst, we worden uitgenodigd mee te doen en ik krijg ook een glaasje drank voorgehouden. Nou probeer ik graag dingen, maar dit ruikt zo sterk dat ik niet weet hoe het afloopt. Beter maar niet...

Paar kilometer verder arriveren we in een dorpje wat vol zit met studenten en studenten accommodatie. We hadden al gehoord dat het aquarium naast de universiteit zit, het is nu wel duidelijk dat we op de goede weg zijn. Heel veel restaurantjes en campus-achtige laagbouw om de studenten te huisvesten. Ook al is het zondag, er worden vandaag toch enkele lessen gegeven.
We vervolgen onze weg en komen langs een kleine werkplaats waar een paar mensen bezig zijn met snijwerk in zacht hout van een onbekende boom. Dit gebruiken ze om verfraaiingen voor tempels te maken. Nog nooit gezien, heel mooi. Huub vindt het ook erg interessant en wil graag een stukje meenemen. Wat we er mee moeten, geen idee, maar de mannen vinden het prima en Huub is er blij mee. Goed zo!

Het aquarium is niet al te groot maar toont wel een grote verzameling zoetwatervissen. Nou zou ik hier in m'n eentje niet snel naar toe gaan, maar met een kind er bij is het wel leuk. Zeker als je weet dat er ook veel Mekong vissen getoond worden, met als bekendste de grote catfish. Oftewel snorvissen, zoals Huub ze noemt. Ik heb mooiere aquaria gezien, maar het kan er mee door.
Hier en daar zitten ook nogal wat lege ramen of bakken, het zou me niet verbazen als de inhoud daarvan opgehaald is door de kok van het restaurant, ze lusten hier alles.

Aan het eind van het aquarium het toppunt van treurigheid: er staan 3 bakken waarin een grote schildpad zit. Op het schild van deze dieren worden muntjes gegooid, wat waarschijnlijk geluk, voorspoed, vruchtbaarheid of weet ik wat, brengt. Ik zou zeggen "wat je ook nodig hebt, zoek het even zelf en laat die arme schildpadden met rust".

We keren terug naar het dorpje met al de studenten en nemen een fried rice in een van de restaurantjes. Ik zie op de GPS dat we een andere weg terug kunnen nemen als we gekomen zijn, mooi. Heel mooi weggetje, met een heel stuk gravelweg langs een meertje.

Al snel naderen we Nong Khai weer; we zoeken nog even naar een pottenbakkerij maar die staat of niet goed op de kaart of is ter plekke in de grond gezakt. We hebben in ieder geval niks gevonden.
Naar de boulevard dan maar om naar een tempel in de Mekong te kijken. Deze stond vroeger naast de rivier, maar de rivier is nogal gegroeid de laatste 1000 jaar en nu zie je alleen de bovenkant van de tempel nog. Versierd met vlaggen en wimpels en je kunt er een boottochtje omheen maken.

Inmiddels vinden we dat we voor een rustdag wel genoeg gedaan hebben (ook nog 31 kilometer gefietst) en gaan terug naar het guesthouse. De laatste kilometers koppelen we Huub af en fietst hij zelf. Gaat goed, vooral als we een wedstrijdje gaan doen vliegen we over de boulevard. Er rijdt een oude fiets tuk-tuk met een paar kinderen en die zien 'm komen en dagen 'm uit. Ik spoor 'm aan, "kom op Huub, die rare fiets pakken we", en hij trapt de longen uit z'n lijf. Het lukt, onder luid gejoel passeren we de tuk-tuk, Huub raakt er niet over uitgepraat.

De overwinning wordt gevierd met een ijsje, waarna we in het guesthouse nog wat verder relaxen. Rond half 6 op weg naar een Vietnamees restaurantje, maar die blijken niet aan vegetarisch te doen. Dan iets anders gezocht, en gevonden, is hier niet zo moeilijk.

Huub in bed gelegd, treinreis per nachttrein gereserveerd van Ubon Ratchathani naar Bangkokop 26 januari. Nog een paar uurtjes lezen/bloggen/schrijven/thee drinken en we kunnen weer een dag afstrepen.

Het bevalt ons hier zo goed dat we besloten hebben een dagje langer in Nong Khai te blijven. De dag die we eerder deze week hebben ingelopen op het schema nemen we dus nu op. Terugkijkend op de laatste dagen hebben we erg veel fietsdagen gehad en niet zoveel rustdagen, we trekken de verhouding nu weer een beetje recht.

Si Chiang Mai - Nong Khai (12-01-2013)

We zitten rond kwart over 8 op de fiets met als eerste bestemming een plekje waar we kunnen ontbijten. In het voor toeristen oninteressante Si Chiang Mai zijn er rond dit tijdstip nog niet zoveel dingen geopend, tenzij je van noedel- of rijstesoep houdt. Dat doen we niet, dus draaien we de doorgaande weg op onder het motto 'we vinden vast wel iets'. En jawel, na ruim 3 kilometer kunnen we al een fried rice bestellen.

In plaats van de drukke 211 kunnen we hier een parallel wegje nemen wat heerlijk rustig tussen de tabaksvelden heen slingert. We zien overal mensen de tabak oogsten, later wordt hij dan gehakt en het resultaat zien we te drogen liggen op speciaal daarvoor gemaakte bamboe matten.

Noedelvellen die liggen te drogen

In het gebied ten westen van Nong Kai wonen veel Vietnamezen die noedelvellen maken voor hun beroemde Vietnamese loempia's. Inderdaad zien we al snel een heleboel van deze vellen op bamboe constructies in de zon liggen te drogen. Wat een werk...

De volgende plaats waar we doorfietsen, Ta Bo, was vroeger het centrum van deze vellen, maar men is er hier achter gekomen dat het veel sneller is gewoon noedels te maken en te verkopen. Levert net zo veel op en het kost veel minder tijd en moeite om het te maken. Omdat we Ta Bo voor het grootste deel rechts laten liggen zien we hier verder niks van.

Tabaksoogst

Na Ta Bo beginnen we uit te kijken naar een lunchplekje, maar het wil niet zo vlotten. Tot we in een dorpje op een marktje stuiten waar een oude vrouw een soort gebakken boterhammen maakt. Daar is, samen met een paar komkommers, een prima lunch van te maken.
Het toeval wil dat aan de andere kant van de weg een soort kermis aan de gang is. Met trampolines en een groot kasteel-springkussen. Helemaal geweldig voor Huub natuurlijk. Al zie je hem aarzelen bij het binnenstappen van het kasteel vol met Thaise kinderen, het is toch té leuk om het niet te doen. En leuk is het!

Zoals altijd proberen we de meeste kilometers in de ochtend te maken, ook vandaag is dat goed gelukt. Er liggen na de lunch nog slechts 15 kilometer voor ons over de mooie 211 langs de Mekong. Onze vrees dat die met het naderen van Nong Khai erg druk zou worden is ongegrond, gelukkig weinig last van autolawaai. We rijden met een grote bocht om een baai heen waardoor de wind nu in de rug zit, ook wel eens lekker!

Rond 2 uur rijden we Nong Khai binnen, een wat grotere stad die voor velen gebruikt wordt als toegang tot Laos. Er ligt hier een friendship bridge over de Mekong en er zijn aan beide zijden van de rivier immigratiediensten. Niet voor ons, maar we horen wel van collega fietsers allerlei mooie verhalen over Laos, een volgende bestemming voor een reis is al bedacht :)

We melden ons in het Mut Mee guesthouse waar we een paar dagen geleden telefonisch gereserveerd hebben. Mooie accommodatie van het backpackers type met een grote tuin en natuurlijk zicht op de rivier. We besluiten onszelf (nog meer-) te verwennen en nemen een kamer met terras aan de rivier. Er zijn goedkopere kamers, maar deze laten we voor iemand anders :)

Rest van de middag relaxen we op ons terras met koffie en fruit, tekenen en schrijven wat. Rond 5 uur lopen we naar de zaterdagmarkt, vol met de gebruikelijke zaken. Behoorlijk druk, ook met veel westerse toeristen. Aan de andere kant van de markt is een tempel met een Boeddha op het dak waar je een mooi uitzicht hebt. Vlak voor zonsondergang beklimmen we deze, zien de Boeddha van dichtbij en kijken nog wat over de rivier. Het waterpeil is al best laag, maar in februari wordt het nog lager en dan ontstaan er verschillende strandjes langs het water. Zijn we toch iets te vroeg.

We rekenen er op wat eten van de markt mee te kunnen nemen, maar ondanks dat er voldoende keuze is valt het vegetarische aanbod erg tegen. Huub scoort wat frieten, maar wij vinden niets behoorlijks en nemen in het restaurant van het guesthouse een lekkere groene curry (Marc) en een spaghetti (Angelique).

Nog even uitbuiken, kaarten en dan is het bedtijd voor Huub. Weer een welbestede dag die eindigt met wat lezen en bloggen op het terras. Het zicht op de rivier in het donker is minder dan overdag, maar er is wel volop leven met muziek en lichtjes aan de overkant. Welterusten!

Sangkhom – Si Chiang Mai (11-01-2013)

Eén van de dingen die in het guesthouse waar we zitten wordt georganiseerd is een boottochtje over de Mekong. Nu is dat op allerlei plaatsen langs de rivier te boeken, maar het is ons al opgevallen dat je in veel gevallen echt een forse prijs betaalt. En het moet wel leuk blijven natuurlijk.

De dame van het guesthouse rekent echter een schappelijke prijs voor een uitje van ongeveer 2 uur, precies lang genoeg voor ons. Gisteravond dus besloten dat we dit gaan doen, en om half 9, na een ontbijt met havermout en yoghurt (!), melden we ons gereed voor vertrek.

De boot is zo'n echte ranke rivierboot, ongeveer 60 cm breed, waardoor we dus achter elkaar moeten zitten. De ranke bouw is ongetwijfeld nodig om tegen de sterke stroom in te kunnen varen. De lage zit, je zit echt vlak boven het water, geeft echt een gevoel van snelheid. Misschien dat het ook wel echt snel gaat, is lastig in te schatten. Ook Huub heeft er direct zin in, al meldt hij bij het instappen wel dat hij het een beetje eng vindt. Wie niet, als je een centimeter opschuift zie je de boot ook die kant op hellen, toch even wennen.

Na 3 kwartier varen leggen we aan om even op het Laotiaanse eiland te kijken. Prachtige baaitjes en rotsen waarop de natuur vrij spel heeft. En zo zijn we ook even in Laos geweest!

We nemen de nodige foto's en dan varen we verder, langs de andere kant van het eiland terug. Er wonen overigens wel mensen op het eiland, die er bananen, papaja's en vast nog veel meer verbouwen.

Volgende stop is de zandbank, waar onze schipper ons afzet, en belooft ons een uurtje later weer op te pikken. Als kind vaarde ik wel eens mee naar 'de plaat' in de Westerschelde, zo ziet het er uit. Zand, zand en zand. Zwemmen doen we maar niet, het loopt erg steil af en er zit behoorlijk veel stroming. En ook zonder zwemmen is de tijd snel voorbij. De Mekong express brengt ons weer naar Sangkhom en we wandelen terug naar het guesthouse.

Oorspronkelijke plan was hier een rustdag te nemen, maar we hebben meer zin in fietsen dan rusten na de boottrip zodat we besluiten een dag op ons schema in te lopen. Omkleden, afrekenen en afscheid nemen van de aardige dame. Rond half 12 draaien we de weg langs de Mekong weer op, later dan normaal maar de etappe is ook korter dan anders. Hopen we...

De eerste 20 kilometer verlopen soepeltjes. Mooie doorkijkjes door bananenbomen op de rivier en aangenaam vlak. Wel forse tegenwind vandaag, die zou eens mogen draaien. Na 20 kilometer draait de weg meer landinwaarts de heuvels in zodat een paar keer geklommen moet worden. Niet schokkend, maar in tegenstelling tot de ene klim die de dame van het guesthouse ons in het vooruitzicht stelde zijn het er toch wel flink wat meer.

We willen pauzeren bij een waterval, maar daar is net een festival aan de gang waarbij het volume van de muziek zodanig is dat je hier eigenlijk oordoppen in moet doen. We geloven het wel, die waterval zal wel droogstaan nu het regenseizoen al zo'n tijd voorbij is. Uiteindelijk pauzeren we in een stoffig wegrestaurantje waar ze fried rice kunnen maken, dat is de laatste dagen het criterium. Die smaakt prima, ook Huub eet zonder mopperen of kunsten zijn bord leeg, zodat we klaar zijn voor de laatste 20 kilometer.
 

Al snel blijkt dat we ons in een ananasgebied bevinden, het ene na het andere kraampje langs de weg ligt vol met ananassen. We stoppen en kopen voor 20 Baht (50 cent) twee ananassen die we met een groot mes laten schoonmaken en in stukken laten hakken. Ongelofelijk lekker!

De weg wordt nu gelukkig weer vlak, en met het naderen van het stadje Si Chiang Mai, ook wat drukker. Niet heel erg, maar we zijn blij dat we na ruim 42 kilometer een hotelletje aan de rivier vinden. Het ziet er een beetje afgetakeld uit, maar het is niet duur en ligt tussen speeltuin en restaurantjes, genoeg redenen om niet verder te zoeken.

Nadat we de ananassen en een halve watermeloen van gisteren hebben opgegeten nemen we een douche en slenteren naar de speeltuin die hier ook weer is uitgerust met wat fitness apparaten. Helemaal in Huub zijn straatje natuurlijk. Totdat een Thaise familie in het klimtoestel aanschuift, dan is het gedaan met de pret, daar kan ie niet met praten en dan speelt hij liever alleen.
 

Tijd voor een restaurant dus. Aan de boulevard zit wel wat en we bestellen alle drie iets anders. Huub asperges met kip en Angelique iets zoet-zuurs. Dat gaat allemaal goed. Mijn gebakken Chinese groenten zijn opeens uitverkocht (dat hoor je in Thailand altijd op het moment dat het andere eten opgediend wordt) en dus brengen ze iets met garnalen en vlees. Dat was niet de bedoeling, maar hoe leg je dat uit? Een hele discussie ontstaat en uiteindelijk hebben ze het begrepen en een halve minuut later staat het goede voor mijn neus. Ongelofelijk.

We leggen Huub in bed en lezen en schrijven een eind aan deze welbestede dag!

Pak Chom - Sangkhom (10-01-2013)

Iets na de afgesproken 8 uur melden we ons op de veranda van het woonhuis van het Canadees - Thaise echtpaar. De Thaise vrouw des huizes maakt een roerei met lekker gekruide, gekookte aardappelen, een kleine salade en toast met jam. Verse papaja toe. We zijn de dag wel eens slechter begonnen.

Kilometerpaatjes langs de 211

Nog wat laatste dingen inpakken en rond half 10 rijden we de weg met nummer 211 weer op die steeds de Mekong stroomafwaarts volgt naar het oosten. Soms rijden we heel dicht bij de rivier, soms is ie wat verder weg en ligt er een dorpje of een bananenplantage tussen. We blijven deze weg ook de komende dagen volgen, tot we aanstaande zaterdag in Nong Khai arriveren. Met aan de ene kant de rivier en aan de andere kant de heuvels zijn er nauwelijks zijwegen, we hebben dan ook al een paar keer gehoord "we zagen jullie gisteren rijden bij ..."; kleine wereld!

Vandaag zit er wat meer wind dan de laatste dagen, meestal een beetje schuin tegen. Niet heel erg, hij brengt ook lekker verkoeling en zorgt ervoor dat de temperatuur vandaag maar zelden boven de 25 graden uitkomt.

Na ongeveer 25 kilometer komen we langs een indrukwekkende rotspartij in de Mekong. Uiteraard stoppen we even om over de rotsen te klimmen en te springen. De rotsen steken hier heel mooi af tegen de groene heuvels van Laos en de blauwe lucht.

In tegenstelling tot het gebied ten westen van Chiang Khan ziet het er hier allemaal heel verzorgd en kleurrijk uit. Veel vlaggen overal op de toeristische trekpleisters. Alhoewel, trekpleisters is misschien een te groot woord voor de restaurantjes en winkeltjes. Hoe het ook zij, er is hier duidelijk meer toeristisch verkeer dan 100 kilometer naar het westen.

Crematorium

We lunchen op dezelfde wijze als gister. Klein restaurantje, in een oude wok wordt een heel simpele fried rice gebakken, maar in al z'n eenvoud smaakt het super. Ook hier geldt weer 'less is more'! Ongetwijfeld zit een groot deel van het geheim in de toegevoegde kruiden.

Op de kaart staan nagenoeg geen dorpjes langs de weg vandaag, in werkelijkheid zijn er heel wat. En overal worden we toe- en nageroepen. Heel de dag horen we 'Hello', 'Hello, baby', 'Where are you from' of de bekende Thaise groeten. In veel dorpjes hangen of liggen producten te drogen. Thee, tabak, maïs, pepers; alles ligt uitgestald of hangt te drogen. Ook heeft ieder dorpje hier zijn eigen crematorium.

Drogen van tabaksbladeren

Op wat kleine rollende heuveltjes na is de route van vandaag grotendeels vlak. Hierdoor schieten we lekker op en arriveren voor half 3 al in Sangkhom waar wel al snel een geschikt guesthouse vinden. Voor 300 Baht krijgen we een schilderachtig geplaatst rieten bungalowtje met uitzicht op de Mekong. Hangmat op de veranda met een luie stoel er naast, ziet er exotisch uit.

 De rest van de dag relaxen we hier. Kaarten, het verslag van de dag, memorie spelen en kleuren zorgen er voor dat het al snel tijd is om te gaan eten. Er staan hier allerlei aansprekende Thaise gerechten op de kaart; nou is dat eigenlijk altijd zo, maar nu staat het in het Engels in plaats van alleen in het Thais waardoor we het echt kunnen lezen en een bewuste keuze kunnen maken.

Rest van de dag zal wel verdeeld worden tussen hangmat en luie stoel. De wind is inmiddels wat gaan liggen, omdat we zo onbeschut staan voelde het een klein beetje frisjes op onze veranda, maar dat gaat straks helemaal goed komen!

Chiang Khan - Pak Chom (09-01-2013)

Ontbijten gaat bij hetzelfde tentje, tegenover het hotel, net als gisteren. Alleen vandaag nog een paar toasten meer, er gaat weer gefietst worden en een goede basis is dan nooit weg. De spullen weer aan de fietsen en rond 9u nemen we afscheid van het prettige Chiang Khan. We springen op de fietsen en zetten koers naar het oosten, de Mekong volgend.

Vissers aan de slag in de bocht in de Mekong

Al na 5 kilometer dient de eerste attractie zich aan: de Kaeng Khut Khu. Deze beroemde bocht in de Mekong wordt door veel Thai bezocht en heeft, behalve wat zandbankjes en kleine stroomversnellingen wat ons betreft niet veel te bieden. Er is wel een strandje waar we met Huub een half uurtje doorbrengen, dat is natuurlijk altijd leuk. En verder heel veel toeristische uitspanningen en restaurantjes op het strand.

De weg gaat verder als tweebaansweg en lijkt niet veel uitdaging te bieden, beetje saai en leeg. Wel vlak. Gelukkig wordt het al snel smaller en verdwijnt de streep in het midden. Ook de uitzichten op de rivier worden beter en beter. Nu, in de droge periode is de Mekong op deze plek een versnipperde rivier. Veel scheepvaart is er niet, paar vissersbootjes maar voor grotere boten is de rivier eigenlijk te moeilijk. Een paar ervaren kapiteins schijnen er nog met een cruise schip over te kunnen, maar die gaan slechts 1x per week.

Onze lunchplek vandaag is een heel leuke; in het dorpje Ban Hat Bia vinden we een restaurantje waar de vrouw des huizes een zeer simpele, maar erg lekkere fried rice maakt. Een enorm bord voor 30 Baht (75 cent)! Als toetje krijgen we een zak van die grote bruine bonen met heerlijk zoet vruchtvlees. De naam ben ik even kwijt, je krijgt er verschrikkelijk vieze handen van en zitten vol met draden. Wie het weet mag het zeggen.

We slingeren de laatste 10km langs de rivier tot we in Pak Chom zijn, waar we eigenlijk willen overnachten. Vlak voor het dorp staat echter een reclamebord voor een resort 8 kilometer voorbij het dorp, dit komt ons qua verdeling erg goed uit, scheelt morgen weer een aantal kilometers en nu hebben we tijd genoeg. Na ruim 50km draaien we het terrein van het resort op en worden vriendelijk onthaald door de Canadese eigenaar.

Even opfrissen en dan nog een klein wandelingetje naar de rivier, of in ieder geval een afsplitsing daarvan. Huub begint op het strandje direct met het bouwen van een kasteel, maar krijgt al snel de kikkervisjes in het oog en begint die te vangen. Voorzichtig in z'n emmertje en later met z'n tienen er weer uit, dat is goed voor het karma!

We hebben weer eens een heerlijk plekje gevonden! De Thaise vrouw van de Canadees tovert een geweldige Thaise curry op tafel, volgens eigen zeggen 'not spicy', een specialiteit van de Isaanse keuken. Angelique vindt 'm net kunnen, Huub vindt het prikken. Toch eet ie er gelukkig wel van, zal wel komen door de aardappel die er in zit.

We kletsen nog wat over Thailand met het echtpaar, ik neem nog een verse koffie en we spelen met Huub nog het beloofde potje kaart. Daarna valt ie gelukkig als een blok in slaap, net als wij straks denk ik, als we uitgeschreven, uitgelezen en klaar zijn voor vandaag.

Oh ja, vandaag zijn we precies op de helft van onze reis. Niet dat we al gaan aftellen, gewoon een 'moment in time'.

Chiang Khan, rustdag (08-01-2013)

Zoals vaker op een rustdag heb ik vanochtend in alle vroegte en koelte, zin om een stukje hard te lopen. Zo gezegd, zo gedaan, en ik trek m'n hardloopschoenen aan en loop een stuk stroomafwaarts met de rivier mee. Terug langs een andere weg en zo ben ik 3 kwartier bezig, met daarna een cooling down in de speeltuin op de fitness apparaten. Bij terugkomst hebben Huub en Angelique nieuwe speelkaarten gemaakt, de 2 pakjes die we bij hadden zijn spoorloos verdwenen, in de winkel zijn ze nergens te vinden dus maken we ze zelf!

Na even uitzweten op het balkon en een douche vertrekken we naar het winkeltje tegenover het guesthouse, dit blijkt nu opeens omgetoverd in een restaurantje op straat. Vanaf ons balkon ontwaren we een toaster, dat is welkom na een paar dagen met rijst ontbijt. Ze maken ook nog een roerei voor ons, paar bakken koffie erbij en we zijn klaar voor het volgende project: de was (laten) doen.

Ongeveer één keer in de 10 dagen moeten we echt wat dingen wassen, of liever laten wassen. Navraag of dit via het guesthouse kan mislukt, hier is geen sprake van een taalbarrière maar van een onneembare vesting. Bij het restaurantje aan de overkant zijn ze handiger en sturen ons naar soi 16 (straat 16). We zien geen wasserette, maar worden door een attente buurvrouw verder gestuurd.

De kapper en fietsenmaker

En jawel, opeens zien we 2 wasmachines voor een soort winkeltje staan. Aha, hier moet onze was in. Een sjofel mannetje gebaart dat we nog even moeten wachten. Oké dan, dan doen we het volgende project er maar tussendoor, de kapper. Of het mannetje een kapper weet, vraag ik door knipbewegingen langs m'n hoofd te maken. Een glimlach van oor tot oor volgt, hij neemt ons mee naar binnen en toont een soort van vliegtuigstoel uit de jaren 30. Hij is de kapper. Oeps, nou ja, doe dan maar twee keer kort.

Als eerste ga ik, want Huub kijkt liever nog even de kat uit de boom. Zijn smerige jasje gaat uit en er komt een schaar en tondeuse tevoorschijn uit de ongelofelijke bende in zijn huis. Het lijkt meer op een werkplaats of smederij dan op een kapsalon, maar vooruit maar. Knippen is wat hij moet doen, en dat kan hij wel. Al snel is mijn coupe weer op orde en wordt de stoel achterover geklapt en besluit hij de sessie met een scheerbeurt.

Huub heeft gezien dat ik ongeschonden ben gebleven en daaruit vertrouwen getankt. Zonder veel problemen beklimt hij de stoel, die met een balk erop omgetoverd is tot kinderstoel. Hier geen blonde kapster die eerst een Mickey Mouse filmpje opzet, maar een goedlachse Thaise barbier die het blonde koppie erg interessant vindt. De kapper is door Angelique al gewezen op het onmogelijke puntje wat ik aan de voorkant van mijn kapsel heb, hij heeft de grootste lol als hij bij Huub dezelfde structuur vindt.

Alles loopt goed af en aan het eind van de rit moeten we twee knipbeurten, een wasje en een zakje waspoeder afrekenen. Alles bij elkaar 100 Baht (ongeveer 2,60 euro), dat is niet veel voor zo'n avontuur.
We lopen verder naar de markt, rond 10 uur is de ochtendmarkt eigenlijk al afgelopen. Gelukkig kunnen we nog een kilo mango's, passievrucht en een watermeloen scoren. Terug in het hotel eten we wat van het fruit en testen de nieuwe kaarten. Ze doen het goed, maar Huub is niet tevreden want hij krijgt geen jokers en wint nooooooit met de nieuwe kaarten.

's Middags luieren (Angelique), knutselen (Huub) en internetten (Marc) we wat. Het is het warmste deel van de dag en je ziet vrijwel niemand op straat. Ook de vele restaurantjes geloven het wel en sluiten de deuren. Rond een uur of 4 komt alles hier weer op gang en gaan de deuren open. Ook de onze, Angelique en Huub nog even naar de speeltuin en het haventje, Marc gaat een kopietje op DVD maken van alle gemaakte foto's tot nu toe.

Overslaan goederen op de boot naar Laos, let op bamboe glijbaan!

Deze nuttige en aangename rustdag wordt afgesloten met een etentje op dezelfde plek als gisteren, maar dan andere gerechten op de borden. Ik geloof dat als we hier nog een dag zouden zijn we hier weer heen zouden gaan. Afgezien van wat verwarring bij het bestellen valt er werkelijk helemaal niets op aan te merken.

Hierna brengt Marc Huub naar bed en loopt Angelique nog even op haar eigen tempo, en met de portemonnee, langs de boetiekjes en leuke winkeltjes. Morgen weer fietsen, eerst nog even thee en een koekje op het balkon en hopelijk lekker slapen!

Oh ja, ook nog (snel internet hier) een filmpje aan een oud blogbericht toegevoegd. Welterusten!

Ban Pak Huai – Chiang Khan (07-01-2013)

Na een goede nacht rond half 8 het bed uit. Huub heeft van 7 tot 7 geslapen en is dus prima te spreken. Wij ook, en om 8 uur hangen de tassen aan de fietsen en gaan we de sleutel inleveren bij de chef. Die vind het allemaal prachtig met de fietsen, hij heeft de zijne er naast gezet en loopt rond met een helm op zijn hoofd en fietshandschoenen aan. We menen te begrijpen dat ie een stukje mee wil rijden richting Chiang Khan, prima, u doet maar.

Omdat we nog niet ontbeten hebben stoppen we na een kilometer al bij de plaatselijke markt en slaan fruit en cake in. En natuurlijk de plaatselijke lekkernij: plakrijst gewenteld in ei wat op de barbecue gebakken wordt. Uit ervaring kunnen we melden dat je er daar niet veel van hoeft te eten om een vol gevoel te hebben, machtig spul!

Half uurtje later rijden we weg, in het gezelschap van de Thai. Hij rijdt op een bijzondere fiets, er zit een demper op voor iets van achtervering, heeft 3 versnellingen in de naaf, een bidonhouder waar niets in past en een stuur zoals ik nog nooit heb gezien. De eerste 5 kilometers zijn vlak en wordt er volop gelachen en papaja naar elkaar geroepen als we weer een papajaboom spotten.

Daarna volgt een serieus klimmetje en al snel moet ons gezelschap van de fiets en naar boven lopen. Een paar 100 meter verder besluit hij maar terug te gaan, Chiang Khan is 'n mooie stad maar net iets te ver weg.

Wij gaan onverdroten verder en stuiten al snel op de tweede, derde en nog meer heuveltjes. Korte klimmetjes, maar sommigen erg steil. De raad van het mannetje, mijd deze 'dirt road', begrijpen we nu wel. Op veel plaatsen is de weg erg smal door overgroeiende struiken en bomen. Als je de bermen nooit maait groeit het vanzelf het asfalt op. Met de fiets is dit geen probleem, tegenliggers zijn er toch niet en de smalle weg door het groen ziet er prachtig uit. 'Dirty' is hij ook, op veel plaatsen is het asfalt verdwenen en liggen alleen stenen, op andere plaatsen overheersen scheuren en gaten. Maar met beleid valt er prima te fietsen. En ondertussen slingert de weg ook mee met de rivier die aan zijn weg naar de Mekong bezig is, af en toe prachtige doorkijkjes op Laos en het rivierdal.

Kortom: onze raad is: pak absoluut dit weggetje langs de grensrivier, zeer de moeite waard!

Hoezo, 'dirt road'?

Wel is het inderdaad erg afgelegen, zoals eerder gezegd ontmoeten we vrijwel niemand en zien we het eerste restaurantje pas na 30 kilometer, maar wel precies op lunchtijd. Meestal kunnen de eenvoudige restaurantjes in de kleine dorpjes alleen noedelsoep serveren, en dat is hier niet anders. Smaakt best goed, al denkt Huub, die het niet zo op noedelsoep heeft, daar anders over.

We verwachten dat in de laatste 20 kilometer de weg wel beter zal zijn aangezien dit een drukkere weg lijkt. Niets is minder waar, het blijft erg rustig en alleen de laatste 5 kilometer zijn vrij van putten en gaten. Rond kilometer 35 komen we weer langs de Mekong te fietsen die hier een stuk breder lijkt dan rond Chiang Khong in het noorden. Misschien gezichtsbedrog, daar zaten er nogal wat zandbankjes en stroomversnellinkjes in. Hier niet, een brede gestaag stromende rivier tussen de heuvels van Laos en Thailand.

Zonnebadende slang

Gelukkig is het deel na de lunch vlakker dan het eerste stuk zodat we vlotjes rond kwart over twee het stadje Chiang Khan binnenrijden. Ziet er leuk uit, met een drukke hoofdweg en parallel daaraan een klein straatje vol met guesthouses, restaurantjes, houten huisjes, boetiekjes en toeristische shopjes.

Met wat zoeken en heen en weer fietsen kiezen we tenslotte een hotelletje uit; helaas geen riverview maar wel een ruime kamer met dito balkon. Nu blijkt ook dat het leuker is in een straat met slenterende mensen tussen kraampjes te kijken dan op een donkere rivier.

We installeren ons op het balkon van het guesthouse met river view en nemen een koffie met bananencake. Af en toe vaart een bootje voorbij, maar er is niet zoveel beweging op het water als in Chiang Khong. Wel kun je hier goed de Laotiaanse invloed zien, veel bijzondere kleuren op de huizen, broodjes uit Laos op straat en op de menukaarten van de restaurants gerechten uit Laos.

Bij een van die restaurantjes gaan we zitten aan een tafeltje langs de Mekong en eten toch nog maar een keer Thais. En lekker ook! IJsje toe om het af te maken. Misschien morgen maar eens terugkomen hier, er stond nog veel meer lekkers op de kaart...

We sluiten de dag af op ons balkonnetje, onder ons flaneren de Thai door het straatje. Biertje er bij, lekker temperatuurtje, niet teveel herrie, maar wel leven, het is goed zo!