Phu Ruea – Ban Pak Huai (06-01-2013)

We hebben nog eens goed op de kaart gekeken en ontdekken nog een andere route variant. Ons oorspronkelijke plan was naar de wat grotere stad Loei te rijden, daar te overnachten en dan naar bet noorden waar we de Mekong weer oppikken. Nadeel van deze route is dat hij over vrij drukke wegen gaat, iets wat we graag vermijden.

Het is ook mogelijk om na 12 kilometer op de hoofdweg al naar het noorden af te buigen en min of meer recht naar de grens met Laos te rijden. Die wordt hier nog niet gevormd door de Mekong maar door de kleinere Hueang rivier. We hebben echter niet veel informatie over bijvoorbeeld accommodatie in dit gebied, daarom informeren we bij het mannetje van het guesthouse of hij ons iets kan vertellen hierover.

Ja, er is accommodatie in de wat grotere dorpen Tha Li en Ban Pak Huai. Maar hij raadt ons de slingerende weg langs de grensrivier af. Waarom kan hij niet goed uitleggen, verder dan telkens herhalen dat het een erg afgelegen 'dirt road' is komt hij niet. Onze interesse is gewekt, deze weg moeten we hebben!

We maken nog wat lol met het mannetje, maar dan wordt het toch echt tijd om afscheid te nemen. Ontbijten doen we op de markt, graag hetzelfde als gisteravond. Vergezeld van wat gebakken bananen en deegvingers een vorstelijk ontbijt. Alleen de koffie ontbreekt.

Eenmaal op de fiets begint de weg alweer snel lichtjes te stijgen. Toch zijn we bij de afslag voor we er erg in hebben, en de drukke weg wordt verruild voor een brede lege weg. Verademing, vooral voor Huub want nu kunnen we weer een spel spelen, met al die passerende auto's is er vaak te veel herrie.

Helaas blijft ook nu de lang verwachte afdaling uit; sterker, we klimmen verder tot tegen de 900m over de mooie weg met uitzicht op de heuvels rondom. De laatste klim is de zwaarste, puffend komen we boven. Veel hersteltijd is er niet, wat volgt is een afdaling in de hors catégorie. Gelukkig kan Huub in het begin, staand op zijn terugtraprem, voor wat extra remkracht zorgen anders moest er al direct gelopen worden. De laatste stukken moet ik wel echt gaan lopen, de remkracht van de fiets is gewoon onvoldoende in dit soort steile afdalingen (>15%) om met de combinatie van fiets en follow-me veilig af te dalen. Tenzij ik zo hard rem dat de buitenband over de velg gaat schuiven, maar binnenbanden heb ik al genoeg geofferd. We doen dus maar voorzichtig aan.

Even de remmen checken

Gelukkig eindigt de afdaling vrij abrupt in een mooie vallei. Het is van het ene op het andere moment gedaan met klimmen, en vriendelijk golft de weg langs de rijstvelden. We lunchen met een noedelsoepje in het eerste het beste dorpje.

Een dorp verder, Tha Li, ontdekt Huub een speeltuintje en daar moeten we natuurlijk stoppen.

Langs een paar tempels arriveren we tenslotte aan de grensrivier en ontdekken al snel een homestay. De Thai toont ons een bungalowtje met mooi uitzicht voor 300 Baht (minder dan 8 euro) met koude douche. Maar wel de goedkoopste accommodatie tot nu toe. Hij gebaart dat we iets kunnen eten bij de waterval in het dorpje. Hmmm, wisten we niks van, maar zodra we gedoucht hebben nemen we een kijkje.

Bungalowtje achter de bananenbomen

De waterval blijkt een stroomversnelling tussen de rotsblokken te zijn. Ziet er mooi uit en er wordt door diverse Thaise kinderen uit het dorp in gezwommen. Ook zijn er verschillende mensen met flessen shampoo gekomen om zich te wassen. Huub wil uiteraard op de rotsen klimmen en vooral stenen in het water gooien. Dat kan hier...!

Om te voorkomen dat we achter het net vissen lopen we naar het eetstalletje, waar we overduidelijk de laatste klanten van de dag zijn. Er worden allerlei groenten gebakken die voor ons neergezet worden met een pan rijst en een biertje. Samen met het uitzicht op Laos smaakt het prima.

Na het eten nog even terug naar de rivier, Huub heeft nog niet gedoucht en wil in plaats daarvan wel in de rivier zwemmen. Dat wordt geregeld, en zo is Huub ook min of meer fris aan het eind van de dag.

Nog even over het weer, hierover valt eigenlijk weinig te zeggen. Overdag zitten we steeds tussen de 27 en 30 graden. Fietsen kan altijd in een hemdje en vooral in de bergen koelt het 's avonds wel wat af. Toch voelt het nooit te warm, meestal zit er overdag wel een windje wat op de fiets de nodige verkoeling geeft.

Zoals vaker besluiten we de dag op ons terras met een drankje en een koekje.

Lom Sak - Phu Ruea (05-01-2013)

Een redelijk goede nacht in het el cheapo hotel, ondanks het bar slechte bed. Ontbijt is hier niet inbegrepen dus pakken we de zaken in en begeven ons per fiets richting hoofdweg. We draaien de weg op bij het hotel en het eerste wat we zien is een aardig eettentje waar ze ook toast blijken te serveren. Kijk, dat is een goed begin van de dag. Zes toasts en een paar spiegeleieren verder zijn we er klaar voor. Erg behulpzame eigenaresse, als ik vraag of ze ook jam hebben springt ze op een scooter en is 2 minuten later terug met een pot.

De bedoeling is vandaag nog ongeveer 75 kilometer te bussen voordat we gaan fietsen. Daarom informeren we bij de dame van het restaurantje waar de bus zou kunnen vertrekken. Ze begrijpt ons denk ik niet helemaal goed, pakt de telefoon en 5 minuten later staat er een taxibusje met gids voor de deur. We leggen uit dat we dit allemaal niet nodig hebben, alleen een ritje naar Dan Sai is voldoende. Dat wil het mannetje ook wel doen, voor 1500 Baht. Er wordt even onderhandeld en voor 1200 doet ie het ook wel. Tja, het is eigenlijk niet de bedoeling, vier keer duurder dan de bus. Aan de andere kant, 30 euro om direct en relatief snel weggebracht te worden... We besluiten onze dankbaarheid voor de Thaise gastvrijheid te tonen door de lokale economie te steunen en kiezen voor de taxi.

Een uur en een kwartier later hebben we daar geen spijt van, we zijn snel in Dan Sai aangekomen en na ruim een dag alternatief vervoer helemaal klaar om weer te gaan fietsen. We nemen afscheid van het mannetje en stappen op. 'Pai!', zegt Huub. Thais voor 'vooruit!'.

Voor dit gebied maken we gebruik van een zogenaamde PN kaart van Thinknet waarop informatie over hoogte ontbreekt. Niet dat het echt een verrassing is dat het hier niet vlak is, maar de heuvels zijn aanzienlijk hoger dan we dachten. We zitten zo maar op 760m hoogte tijdens de taxirit en vertrekken in Dan Sai rond de 360m. Eventjes denken we nog dat vanaf hier de afdaling richting het Mekongdal is ingezet, maar zo makkelijk gaat dat niet. Na een kilometer of 10 zitten we weer op ruim 600 meter hoogte. Op veel plaatsen langs de weg ontdekken we maskers die kenmerkend zijn voor dit gebied.

De stijgingspercentages vallen wel mee, maar na ieder stukje klimmen volgt weer een klein stukje dalen en dan weer omhoog. Zo arriveren we na een kilometer of 15 bij een mooi rustplekje waar een Thaise familie zit te picknicken en ons rijst en een lokale lekkernij aanbiedt. Tijd om even te rusten, jammer dat de Thai geen Engels spreken, zoals de meesten overigens. Het blijft lastig contact leggen en communiceren, veel verder dan de weg vragen in gebarentaal of aanwijsboodschappen doen komen we vaak niet.

Na de rust golft de weg enigszins maar blijft verder gelukkig min of meer rond de 640m schommelen. We hoeven in dit gebied niet bang te zijn geen accommodatie te vinden, het sterft hier van de resorts en guesthouses. Komt waarschijnlijk door het Phu Ruea National Park en de diverse watervallen die dit gebied rijk is. Veel beboste hellingen geven ons het gevoel dat het hier goed wandelen en recreëren is. Volgens de Lonely Planet is deze weg de bloemenweg van Thailand en daarmee een van de mooiste trajecten van het land. Als Nederlanders vinden we dit enigszins overdreven, wel is dit inderdaad een lang lint van bloemkwekerijen wat hier en daar kleurrijke akkertjes oplevert.

5 Kilometer voor ons eindpunt van vandaag passeren we een aardbeienkwekerij waar we een grote bak aardbeien kopen. De begeleidende suiker is, zoals altijd als je suiker bij fruit krijgt, vermengd met rode pepertjes en die laten we dus maar dicht. Aardbeien zijn wel goed, maar halen het net niet bij de echte Hollandse aardbeien van de koude grond. We krijgen ook nog een glaasje aardbeienwijn aangeboden; volgens de jongen van het tentje 10% alcohol. Volgens mij zeker het dubbele, het lijkt wel jenever!

Aardbeienbar

Ons doel is ook het nationale park; de accommodatie in het park schijnt nogal duur te zijn, maar beneden in en bij het gelijknamige dorp is ook volop goedkopere keus. De eerste die we zien is vol, de tweede vraagt 1500 Baht voor een bungalowtje met gratis karaoke herrie, maar de derde is een schot in de roos. Een Thais mannetje wat redelijk Engels spreekt verwelkomt ons door de karaoke installatie die hij aan het testen is voor morgen. Hij heeft een leuk bungalowtje voor 500 Baht, helemaal goed!

Het oorspronkelijke plan was om het park te gaan bezichtigen, maar als we ons om kwart over 3 op de veranda neer laten zakken en Huub met zijn lego begint te spelen geloven we het ook wel. Ik pak een boek en we maken ons niet druk om een uitzicht in het park van 1300m hoog het dal in, we nemen genoegen met het uitzicht vanaf de veranda!

Koken en ontbijt maken doet het mannetje niet aan, als we fris gedoucht zijn lopen we naar het dorpje op zoek naar een eettentje. Het eerste waar we tegen aanlopen is de markt, en hier ontdekken we wat tafeltjes bij een kraam met een wok. Met wat wijzen, knikken en schudden krijgen we een erg goede fried rice voorgeschoteld. Leuk eten met zicht op de bedrijvigheid op de markt, het dorpje ligt aan de redelijk drukke doorgaande weg naar Loei dus er stoppen voortdurend mensen.

Koken op de markt

Rond half 8 terug bij het huisje, Huub gaat slapen en wij installeren ons met netbook, dagboek, chips en bier op de veranda. Van twee kanten komt karaoke herrie onze kant op, maar het mag de pret niet drukken!

Phayao – Lom Sak, busdag (04-01-2013)

Natuurlijk zijn we eerder wakker dan de wekker. Pakken wat laatste spullen, ontbijten lekker buiten op het balkon en fietsen naar het busstation. Al snel duikt hetzelfde mannetje op als gisteren die ons naar het juiste loket stuurt en overdraagt aan een volgende Thai. Wij mogen gaan zitten in de wachtruimte en hij gaat het regelen. Om 8 uur horen we harde muziek en komt hij druk gebarend naar ons toe. Ik pak de fiets en wil hem volgen, maar hij gebaart dat we moeten blijven staan voor het volkslied. Inderdaad zie ik nu dat iedereen stilstaat en rustig wacht tot het is afgelopen.

Ons guesthouse in Phayao

Kwartiertje later wenkt hij dat de fietsen de bus in mogen. Met wat passen en meten, en na het verwijderen van de voorwielen krijgen we ze er in. Hopelijk komen ze er ongeschonden uit.

In de bus gebeurt niet veel. Wel worden we twee keer aan de kant gezet bij zogenaamde checkpoints waar de paspoorten tevoorschijn moeten komen en verschillende mensen hun tassen open moeten maken. Tien minuten later rijden we gelukkig weer.

Passen en meten, uiteindelijk past 't

In de bus is inmiddels een verschrikkelijke film opgezet. Veel geschreeuw, geschiet en bloed. Lekker ontspannend. Om het gemis aan dolby surround te compenseren hangen aan weerszijde van het gangpad in de bus zeker 5 veel te grote speakers waardoor iedereen z'n gehoorapparaat uit kan zetten.

Na een eerste stop in Phrae maakt de bus een lunchstop bij een soort van wegrestaurant. Denk hierbij niet aan een van der Valk of iets zoals wij het kennen, het is gewoon een restaurantje zoals er tienduizenden zijn in Thailand. Maar de fried rice is goed.

We maken nog een stop in Uttaradit, net als Phrae een middelgrote stad met veel scooters en kleine winkeltjes die allemaal in hetzelfde lijken te handelen. De bus zit nu echt vol, Huub gaat op schoot zodat er nog een vrouw een zitplaats kan bemachtigen.

Ron half 3, na een reis van 6 uur en ongeveer 350 km, arriveren we in Phitsanulok, onze overstaplocatie op weg naar iets oostelijker oorden. We zitten te dubben of we dit nog wel moeten doen, zijn eigenlijk alle drie meer dan half gaar van deze zit, maar aan de andere kant is het wel fijn om er van af te zijn. Navraag leert dat om kwart over 3 een bus naar Lom Sak vertrekt waarop waarschijnlijk fietsen meekunnen.

Al snel komt een keurige dame ons halen en wijst op de bus die we moeten hebben. De fietsen moeten gewoon in de bus, schuin tegen de achterbank aan staan. Tassen er omheen en wij kunnen nog net zitten. Dat kunnen 20 andere mensen niet zetten, ondanks dat deze bus ongeveer 50 zitplaatsen heeft is er veel te weinig plek, zeker met onze fietsen.
Gelukkig is het een echte Aziatische bus, dus deuren blijven altijd openstaan (ook op de snelweg) zodat er ook nog een paar mensen op de treeplanken kunnen staan. Op het moment dat je denkt "nu is ie echt vol" stapt er nog een familie in met een pak met een dekbed en een rijstkoker. Dat moet dan maar op de fietsen gestapeld worden.

We hebben ingeschat dat dit stuk van ruim 120 km ongeveer 2 uur zou duren, maar het blijkt iets langer. Rond kwart voor 6 arriveren we in Lom Sak en gaan op zoek naar een hotel. Dat duurt niet lang, 500 meter verderop zit een budget hotel met een kamer op de benedenverdieping waar we onze fietsen mooi in kunnen stallen.

Een snelle douche en op zoek naar iets te eten, uitgehongerd na deze lange reis. Op de fiets naar het hotel zagen we een groot terras waarop allemaal mensen zaten te eten, zag er gezellig uit. Daar moeten we zijn, en na 5 minuten wandelen komen we aan bij een soort van fondue restaurant. Je krijgt een emmer hete kolen die onder een bak-/stoomplaat wordt gezet en je kunt groente gaar koken in de rand en het vlees er bovenop leggen. Vanaf een groot buffet kun je je voorraad aanvullen. Heerlijk, vooral de Chinese kool en de andere groenten smaken erg goed. In tegenstelling tot de Thai om ons heen komt er bij ons niet veel vlees op tafel, ongelofelijk wat die Thai aan vlees en vis naar binnen stouwen, de bak met rijst daarentegen laten ze, net als de andere bijgerechten, mooi liggen.
Het heeft wel een hoog vreetschuur gehalte, maar al die verse groenten smaken prima.

Tegen half 9 in het hotel, hoogste tijd voor Huub; niet al te lang daarna volgen wij zijn voorbeeld.

Phayao, rustdag (03-01-2013)

Na een goede nacht dalen we 1 verdieping af in het guesthouse waar de ontbijtzaal is. Er staat een toaster en een grote pan met rijstsoep. Niet te verwarren met rijstepap. De soep hier is het traditionele Thaise ontbijt en bestaat uit een gekookte brei van rijst met nog wat ingrediënten. Het ziet er niet bijzonder smakelijk uit, maar ik ben van mening dat je altijd moet proberen de lokale gebruiken te volgen en dus pak ik een klein schepje van deze prut. Het smaakt zoals ik verwacht had, niet best. Ook niet met wat groente er overheen. Dan maar toast met jam, dat wordt meer op prijs gesteld door mijn westerse smaakpapillen.

De tweede activiteit deze dag is inlichtingen inwinnen op het busstation of, en hoe laat, we een bus kunnen nemen naar Phitsanaluk, ongeveer 400km zuidwaarts. Vanaf hier willen we nog een 125 km naar het oosten met een andere bus en daar onze fietstocht voortzetten. Een ijverig en Engelssprekend mannetje helpt ons, half 9 gaat er een bus waar de fietsen in kunnen. Mooi!

Bak longans op de markt

Ik geef het nog niet op met de lader en, na een bezoekje aan de plaatselijke markt, laat het ding zien bij een reparatiezaakje. Het mannetje daar probeert 'm en hij doet 't weer. Het overbekende demonstratie effect. Goed dan, ik begeef me naar het hotel om de netbook op te laden maar de oplader weigert weer. Tja, nog eens terug naar het mannetje waar de oplader nu gelukkig ook weigert. Hij geeft aan dat ie gaat proberen 'm te maken, om 5 uur kan ik terugkomen voor de uitslag.

We lunchen aan het meer in een restaurantje waar je op de grond in kleermakerszit moet zitten. Niet mijn favoriete positie, natuurlijk kunnen mijn lange benen weer niet onder het tafeltje. Of ben ik gewoon te stijf...? Ik neem een kow soy, de populaire soep met kokos. In eerste instantie, ook al heb ik de vegetarische variant gevraagd, wordt ie geleverd met kip. Dit wordt gelukkig vriendelijk hersteld.

In het meer ligt een eilandje met daarop een kleine tempel, eigenlijk alleen een altaar. Hiernaar worden boottochtjes georganiseerd en we willen dit wel eens zien. We krijgen een zwemvest en zonnehoed en stappen in het bootje wat door de gondeliers naar het eilandje wordt gevaren. Wat een rust op het meer! Op het eilandje knielt iedereen voor Boeddha en maakt de nodige foto's, daarna roepen de roeiers en varen we terug. Leuk uitje.

Andere bezienswaardigheid is ene tempel een paar kilometer ten westen van de stad, met een 18m hoog beeld van Boeddha. Ziet er mooi uit inderdaad, al kunnen we niet heel dicht bij komen omdat we met onze onbedekte schouders niet de tempel in kunnen. Helaas vergeten iets mee te nemen. We wandelen nog even rond de aan het meer gelegen tempel waarbij Huub zijn karma stevig omlaag haalt door telkens de duiven weg te jagen.

Op weg naar de tempel zag ik uit een ooghoek een bordje 'Asus' ergens aan een gevel en op de terugweg stap ik het computerwinkeltje even binnen. Na wat misverstanden trekken ze een kast open die vol ligt met opladers, ik vermoed dat een ervan wel zal passen. Spreek af dat ik later met de computer terugkom om te testen. We fietsen verder naar het reparatiezaakje waar het mannetje de oplader gerepareerd heeft, zeg ie. Als ik 'm in het stopcontact doe brandt het lampje echter niet. Hij maakt 'm weer open en begint in sneltreinvaart alle soldeerpunten nog een na te lopen en printbanen schoon te krassen. Na een kwartiertje functioneert de oplader weer.

Of de lader wel eens gevallen is, vraagt het mannetje. Nou, ik denk iets van 100 keer. Veel vertrouwen heb ik er niet in, en besluit ook maar eens te gaan kijken of de nieuwe laders werken. Inderdaad is er eentje die past en voor 1100 Baht (28 euro) schaffen we een nieuwe aan. Hopende dat hiermee de laadproblemen zijn opgelost. Ik pik Huub en Angelique op bij de speeltuin en we gaan even douchen voordat we gaan eten.

Vanochtend hebben we een tentje gezien waar ze pizza bakken, aangezien Huub dol is op pizza besluiten we nogmaals van de geneugten van de stad te profiteren en iets anders te eten dan de dagelijkse rijst. Helaas gaat het restaurant voor onze neus dicht waarop Huub in tranen uitbarst. De Amerikaanse eigenaar krabt eens achter zijn oren en wil toch nog wel 2 pizza's bakken. Als die op tafel verschijnen blijken ze ook Amerikaanse afmetingen te hebben, we hebben er met z'n drieën de handen vol aan.

De dag wordt weer eens afgesloten met een potje internetten, wat schrijven en lezen. Ook kijken we even terug op de periode van 4 weken die achter ons ligt. In ongeveer 750 kilometer fietsen hebben we prachtige natuur en veel mooie plekjes gezien. We hebben genoten van de accommodaties en van de gastvrijheid en het enthousiasme van de mensen die we onderweg tegenkwamen. Een overzicht van de gereden route is hier te vinden.

Morgen verlaten we het echte noorden van Thailand om in het noordoosten en later in het oosten de reis voort te zetten. Ook weer Mekong, ook weer rijst, maar veel dingen zullen ook anders zijn. We zijn benieuwd!

Thaise leasebak: pickup met ingebouwde grasmaaiermotor

Vandaag zetten we voor het eerst een wekker, rond 8 uur worden we op het busstation verwacht.

Chun - Phayao (02-01-2013)

Rond 5 uur word ik me bewust van de televisie van de buren die te hard aanstaat, vanaf dat moment is continue slapen onmogelijk. Beetje liggen dutten en draaien tot we om een uur of half 8 alle drie toe zijn aan opstaan. Ontbijt is er niet, inpakken en wegwezen dan maar. In het stadje ontbijten we bij de mensen die ons gisteren erg vriendelijk de weg wezen door met de scooter voor te rijden naar de markt. We krijgen fried rice en kippensoep. Gelukkig allebei in een apart bakje...

Op de kaart hebben we gezien dat er maar één weg is richting Phayao, de doorgaande weg. Die is naar onze maatstaven vrij druk, maar er is geen keuze. De weg loopt met een grote boog om een natuurpark heen en loopt een paar kilometer vals plat omhoog. Niet dramatisch, maar we fietsen al een paar dagen over vlakke wegen en we moeten er wel even aan wennen. Na ruim 20km langs de drukke saaie weg is er gelukkig een alternatief, we slaan af naar het oosten en zoeken de rivier op waar een rustig weggetje verder naar het zuiden voert.

Aangeplante rijst

 

Ook hier is het weer overwegend rijst wat de klok slaat. Het aardige is dat we nu al rijst in alle stadia hebben gezien, op de oogst na dan. Hier staat hij alweer frisgroen op de kleine akkertjes, meer naar het noorden was ie overal al geoogst en waren de akkers hier en daar al kaal gebrand.

Op veel plaatsen langs de rivier horen en zien we pompjes, aangedreven door tractortjes, water het land oppompen. Met een balk achter een tractortje wordt tegelijkertijd het land vlak gemaakt zodat het water min of meer egaal wordt verdeeld. Omdat het allemaal van die kleine perceeltjes zijn ziet het er schilderachtig uit, overal zie je mannen met grote hoeden achter de tractortjes over het land lopen.

We besluiten een lunch in Phayao te nemen; de laatste 7km gaan weer over een drukkere weg en we hebben geen zin hier langs te stoppen. Phayao blijkt een leuk stadje gelegen aan Kwan Phayao, het op twee na grootste meer van Thailand. Uiteraard is er een boulevard om langs het meer te slenteren, met daaraan een sliert van restaurantjes en een paar guesthouses. Rond 1 uur arriveren we op de boulevard, vinden een geschikt guesthouse met daarnaast een restaurantje waar we een lunch met rijst en gebakken groente scoren.

Na een douche in het guesthouse doe ik wat navraag waar ik een nieuwe oplader voor de netbook zou kunnen kopen en loop de stad in om de tips na te trekken. Angelique en Huub gaan naar een mooie speeltuin die Huub gespot had toen we de boulevard op fietsten. Een nieuwe oplader vind ik niet, wel krijg ik een telefoonnummer van het Asus servicepoint in Thailand. Ik geef het serienummer van de computer door en ze gaan het uitzoeken.

Bij de speeltuin is een veldje waar voetvolleybal wordt gespeeld. De Thai die hier bezig zijn hebben dit duidelijk vaker gedaan, ze maken spectaculaire omhalen waarbij ze met de voeten ver boven het net uitkomen. Techniek, timing en souplesse van een heel hoog niveau, prachtig om te zien. Ik heb ook nog een paar potjes meegedaan, maar daar zijn helaas geen foto's van:)

Natuurlijk vind je in een stad als deze ook restaurantjes met westers eten op de kaart, laat Huub nu net zin hebben in friet. We zoeken zo'n veel te dure tent op en kunnen inderdaad friet en een soort van lekkerbekjes bestellen. Ik houd het maar bij Thais eten.

Langs de donkere boulevard wandelen we terug naar het guesthouse. Temperatuur is heerlijk nu, ik schat zo'n 23 graden zodat je nog heerlijk in hemdje en korte broek buiten kunt zitten. Dat is ook wat we doen zodra we Huub slaapt, een kopje koffie op het balkon met een boekje erbij. Uitzicht op het donkere meer en allerlei geluiden van de boulevard op de achtergrond.

Sunset over Kwan Phayao

We zitten hier goed!

Lazy Moon - Chun (01-01-2013)

Aan alles komt een eind, ook aan de mooie rustperiode in Lazy Moon Homestay. We hebben erg genoten van de gastvrijheid van Yui, van de locatie, van het lekkere eten, van de rust en eenvoud en daarbovenop hadden we het geluk met Hanna, Johannes, Teun en Pelle bijzonder aardig gezelschap te treffen waar we een erg leuke tijd mee gehad hebben.

Voor de laatste keer ontbijten onder het afdak, zoals altijd beginnend rond 8 uur met toast, ei en jam. Nog een paar bakken vers gezette koffie en dan nemen we afscheid van iedereen. Tijd om te gaan, tijd voor nieuwe avonturen op nieuwe plekken.

De rit vandaag moet ons naar Chun brengen. Veel is hier niet over bekend, maar op de kaart lijkt het groot genoeg om iets van accommodatie te hebben, dus hebben we deze plek uitgekozen op onze route zuidwaarts.

We maken een tussenstop in Thoeng om ons Thais prepaid tegoed op te waarderen (ongelofelijk hoe veel we gebeld hebben met 200 Baht, iets meer dan 5 euro) en iets lekkers voor onderweg te scoren. De kortste route voert over een wat grotere weg die volgens onze inzichten de doorgaande verbinding voor alle verkeer is. Die mijden we liever, al valt het met de drukte hoogstwaarschijnlijk best mee, en kiezen voor de kleine weggetjes binnendoor. Deze keer staan ze niet op de GPS, maar wel op onze GT Rider kaart.

De eerste kilometers klimt het licht, maar de weg is mooi en erg rustig. Geeft een goed gevoel na de rustdagen weer te fietsen. In een klein dorpje scoren we wat fruit en eten het voor het winkeltje op, nauwlettend gevolgd door een paar locals die het allemaal erg interessant vinden. Huubs fietsje, met de follow-me gaat ook vandaag weer verschillende keren op de foto.

We schieten lekker op en tegen lunchtijd zitten we al tegen de 40 kilometer. Het vinden van een restaurantje is meestal geen probleem, maar vandaag zitten we nogal in een dunbevolkt stukje. We moeten dan ook stevig doorvragen in een dorpje voordat we in een zijstraatje een eenvoudig restaurantje ontdekken. Het eten is er goed, na wat misverstanden krijgen we toch iets zonder vlees met rijst en ei. Thai zijn creatieve koks, gelukkig maar want veel standaardoplossingen voor een vegetarisch menu zijn er niet.

Na de lunch volgt een heel mooi onverhard stuk door de rijstvelden, van dat lekkere gravel wat onder de wielen knispert. Erg rustig overal, we hebben de laatste weken al eens een lift nodig gehad, mocht hier iets gebeuren kunnen we waarschijnlijk wel een paar potjes kaarten voordat er iemand langs komt.

Rond een uur of half 4 komt Chun in zicht. Al blijft het lang onduidelijk wat Chun nu eigenlijk is, we houden het op een kruising van 2 grote wegen waar de nodige bedrijvigheid is ontstaan. Geen sfeer, geen historie. Enkel een markt, veel winkels, de verplichte tempel en voor ons een homestay een stukje buiten de bebouwde kom. Het is niet echt een superplek, maar na 67km zijn we wel toe aan wat rust en een douche.

Onderweg veel rijstvelden, hier pas aangeplant

Als we die gehad hebben fietsen we nog even Chun in, op zoek naar wat eten. Voor het eerst tijdens onze reis in Thailand hebben we moeite een restaurant te vinden. Het blijkt namelijk dat vandaag, op nieuwjaar, veel Thai het wel geloven en de tent gesloten houden. Gelukkig vinden we tegenover de -bedrijvige- markt een noedeltentje waar we een goede kom noedelsoep kunnen krijgen. Met een bananenroti als toetje hoor je ons niet klagen.

Op de terugweg is het aardedonker, gelukkig vinden we de homestay nog terug, leggen Huub in bed en lezen en kletsen nog wat voor we bijtijds gaan slapen. Nog een tijdje wakker gehouden door een paar Thai die iets te stevig nieuwjaar aan het vieren zijn en ladderzat de bungalow naast de onze zoeken. Waarschijnlijk vallen ze in slaap met de tv nog -veel te hard- aan. Matige nacht dus...

Lazy Moon, de andere rustdagen (28-12-2012 t/m 31-12-2012)

Inmiddels een paar dagen later, toch nog een kleine samenvatting van de tijd die achter ons ligt. Eerder wel de beschikking over wifi, maar de oplader van de netbook leek nu toch echt naar de gallemiezen. Later meer hierover, maar je zult begrijpen dat er een oplossing gevonden is.

Lazy Moon, vervolg rustdag 1 (28-12-2012)

Het probleem met het voorwiel had eigenlijk wel prioriteit tijdens de rustperiode in de Lazy Moon. Daarom planden we de eerste dag een bezoekje aan Thoeng, een stadje 11 kilometer van de Lazy Moon. Volgens Yui, de heer des huizes van de Lazy Moon, zit daar een fietsenwinkel die ons moet kunnen helpen. Helaas, het enige wat ze konden geven was het adres van een grote zaak in Chiang Rai waar het zeker moet lukken. Nou ja, ook hiermee hebben we alles in eigen hand en we besluiten dat ik morgen alleen naar de grote stad zal gaan.

Thoeng is verder niet veel bijzonders. Al scoren we wel goede mango's op de markt, maar dat is hier eigenlijk dan weer niet bijzonder. Na een Chinese lunch fietsen we terug en luieren nog wat bij de homestay. Yui belt met de fietsenwinkel en die geven aan me morgen te kunnen helpen. Cool!

Lazy Moon, rustdag 2 (29-12-2012)

Yui brengt me met de auto naar Thoeng waar ik de bus pak naar Chiang Rai, toch nog een 70km verderop. De bus is er een naar Aziatisch model, alles rammelt, de deur wordt opengehouden met een elastiek (de airco) en vol is niet vol. Met een gelukje vind ik een zitplaats, maar aangezien de beenruimte ingesteld is op Thaise lichaamslengte zou er best een stoel van tussen mogen. Ik draai mijn knieën het gangpad in en bezet zodoende nog 3 staanplaatsen. Lijn 19 (Breda - Hulst) wel eens druk? Nou, pak de bus naar Chiang Rai maar eens, geeft een heel andere betekenis aan de term 'druk'.

Marc naar Chiang Rai, de rest een wandelingetje

In Chiang Rai neem ik een tuktuk naar de fietsenzaak en die spaken een nieuwe velg om het wiel. Ziet er professioneel uit, met een uurtje werk kost het me 23 euro. Had ik alle 4 de wielen maar om laten spaken...
De terugweg verloopt ongeveer als de heenweg, uiteraard in omgekeerde richting :)
We zijn dolblij dat het wiel weer goed is, al kon ik er nog wel op fietsen, met naar schatting nog een 1000km te gaan heb ik toch liever zekerheid.

Lazy Moon, rustdag 3 (30-12-2012)

De dag begint met een duurloopje van 15km. Rond 7 uur is het nog aangenaam en het is hier redelijk vlak. Bij terugkomst rond kwart over 8 begint het al lekker op te warmen, maar ik heb heerlijk gelopen. Die marathon van Zeeuws Vlaanderen hè...
Yui adviseert ons een bezoekje aan de Phu Sang waterval. Hij brengt de andere gasten met de auto, over de weg is het zo´n 40km. Met de fiets weet hij een onverhard binnendoorweggetje waardoor het slechts 18km is. Op een kladje maakt hij een schets van de route en we denken dat het wel moet lukken. Het blijkt een prachtige route te zijn door voornamelijk rubberplantages. Paar kleine dorpjes waar we bananen en mango scoren waarna we rond 12 uur bij de waterval arriveren. De Thai hebben een lang weekend waardoor het best druk is. Yui heeft niets teveel gezegd, de waterval ontspringt boven uit een hot spring en als je er onder gaat staan krijg je een smak water van 35 graden op je rug. Behoorlijk aangenaam!

Voor Huub is het nu ook weer erg leuk dat Teun van 3, het oudste zoontje van de andere gasten Hanna en Johannes, er bij is. Die twee kunnen het erg goed met elkaar vinden.

Yui regelt een lunch met fried rice bij de waterval, we lopen nog een rondje naar boven en tegen 3 uur stappen we weer op de fiets. Huub wil nog bij Teun blijven en komt dus met de anderen met de auto mee. Zijn fietsje gaat achter in de pick up, hij vind het prachtig!

Zoals iedere avond eten we nu ook weer voortreffelijk in de Lazy Moon. Yui is gewend voor veel mensen te koken, en bijgestaan door zijn moeder en nog 2 creatieve assistentes komen we helemaal niets te kort.

Update 08-01-2013:

Omdat we hier in Chiang Khan een redelijk snelle internetverbinding hebben, heb ik een waterval filmpje op internet gezet:

Mocht het via bovenstaand ingesloten filmpje niet werken (mogelijk ondersteunen niet alle browsers dit) is hier de rechtstreekse link naar youtube.

Cool hè?

Lazy Moon, rustdag 4 (31-12-2012)

Onze laatste dag bij Yui in de Lazy Moon. Deze gaat op aan een klein wandelingetje naar een oude tempel (of is hij in aanbouw, niet duidelijk...) en een lunch bij een familielid van Yui. Deze hebben ook een zwembad in de tuin waar Huub al snel in ligt.

Vandaag de laatste dag van het jaar, uiteraard staan we hier bij stil. Yui heeft lichtballonnen aangeschaft die we oplaten voordat de kinderen gaan slapen. Op de laatste schrijven we allemaal een wens voordat het vuurtje eronder wordt aangestoken en de papieren ballon langzaam opwarmt. Voorzichtig laten we hem met z'n allen los en zien hem dan heel mooi verdwijnen tegen de donkere hemel.
De rest van de avond brengen we aan het kampvuur door met Johannes, Hanna en Yui. Erg gezellig en bijzonder om een oudejaarsavond op deze manier door te brengen.

Klokslag 12 volgen de beste wensen voor iedereen en melden we Nederland dat wij er aan begonnen zijn.
Rond 1 uur is het stil op de Lazy Moon, het jaar is in stijl afgesloten. Geen vuurwerk overlast, zeker hier op het platteland doet men daar niet aan. Alleen lichtballonnen. Ook niet gemist: het dagenlange geknal en gefluit voordat het oudjaar is. Wel gemist: oliebollen!

Morgen gaan we het nieuwe jaar goed beginnen, met een fietstocht!